Για το σοσιαλισμό και στον 21ο αιώνα!

For socialism in the 21st Century too!

Ευρωσύνταγμα: Γιατί ΟΧΙ;

Η σκόπιμη έλλειψη ενημέρωσης για το περιεχόμενο του λεγόμενου Ευρωσυντάγματος από την ηγέτιδα μερίδα που κυβερνά την Ευρωπαϊκή Ένωση και η επικοινωνιακά επιτυχημένη προσπάθεια ωραιοποίησής του έχουν οδηγήσει το μεγαλύτερο τμήμα του πληθυσμού στην αποδοχή του, όπως προέκυπτε από τις δημοσκοπήσεις προ της δημοψηφισμάτων. Η αποδοχή αυτή είναι παράλογη όχι λόγω του περιεχομένου της συνταγματικής συνθήκης, για το οποίο ο καθένας μπορεί να έχει τις απόψεις του, αλλά λόγω της άγνοιας του περιεχομένου της. Αποδεικνύεται τελικά πως ο αιώνας της πληροφορικής τείνει να καταλήξει σε αιώνα της παραπληροφόρησης.
Βασικό επικοινωνιακό όπλο και αιχμή της καμπάνιας των υποστηρικτών του Ευρωσυντάγματος αποτελεί η συκοφάντηση της αντίθετης άποψης ως «ευρωφοβικής» και «συντηρητικής» και ταυτόχρονα η πρόκληση σύγχυσης μεταξύ των πολιτών με τον ισχυρισμό ότι οι ακραίες πολιτικά ομάδες είναι αυτές που αντιτίθενται στο Ευρωσύνταγμα, εννοώντας την Αριστερά και την ακροδεξιά, ταυτίζονται.

Στις περιπτώσεις επικύρωσης διεθνών συνθηκών, όπως αυτή του Ευρωσυντάγματος, η διαδικασία επικύρωσης είναι δημοψηφισματικού χαρακτήρα, είτε πραγματοποιηθεί από το Κοινοβούλιο είτε από το Λαό, δηλαδή το κείμενο δεν επιδέχεται αλλαγών, οπότε πάντοτε αυτός που ψηφίζει αρνητικά ή θετικά κάνει συμβιβασμούς.
ΠΟΙΟΣ ΚΥΒΕΡΝΑ ΤΗΝ ΕΕ;
Όσο και αν γίνεται προσπάθεια να αποκρυφτεί, όσο και αν η επίκληση αυτή ακούγεται «ντεμοντέ» (άλλη μια επικοινωνιακή επιτυχία της ηγέτιδας ευρωπαϊκής τάξης) συνεχίζουν να υφίστανται οι κοινωνικές τάξεις, οι οποίες τώρα ευσχήμως, πλέον, ονομάζονται «κοινωνικοί εταίροι», και συνεχίζει να υπάρχει ηγέτιδα τάξη, δηλαδή η τάξη που κυβερνά, που δεν είναι άλλη από την τάξη των μεγαλοεπιχειρηματιών: Ποιος μπορεί να ισχυριστεί ότι δεν κυβερνά αυτή η τάξη; Μήπως δεν νέμεται τον κρατικό προϋπολογισμό με τα δημόσια έργα και προμήθειες; Μήπως δεν νομοθετεί τους νόμους της αρεσκείας της; Μήπως δεν ελέγχει τα ΜΜΕ; Μήπως δεν αγωνίζεται ενάντια στους εργαζομένους ώστε να ελαστικοποιηθούν οι εργασιακές σχέσεις; Η επικοινωνιακή επιτυχία της είναι τόσο τρομακτικά τεράστια που κατάφερε να περάσει στο Ευρωκοινοβούλιο το 65ωρο και δεν κουνήθηκε φύλλο, δεν πραγματοποιήθηκε ούτε μια απεργία για το λόγο αυτό. Τώρα γίνεται προσπάθεια να περάσει το 12ωρο στην Ελλάδα και η ελληνική κοινωνία κοιτάζει απαθής. Μόνο η Αριστερά διαμαρτύρεται αλλά η διαμαρτυρία της ούτε προβάλλεται στα ΜΜΕ ούτε εισακούεται από τους εργαζόμενους. Αυτή είναι και η επικοινωνιακή ήττα της Αριστεράς, προσωρινή βέβαια.
Συνεπώς, όσον αφορά τους εργαζόμενους, δεν τίθεται θέμα φοβίας της Ε.Ε. αλλά μόνο θέμα αντιπαράθεσης στην αντεργατική πολιτική της, η οποία ξεδιπλώνεται ταχέως και με μεγάλη δύναμη κρούσης.
Αντιθέτως προς τα συμφέροντα των εργαζομένων, η ακροδεξιά αντιτίθεται στις πολιτικές της Ε.Ε. για τελείως διαφορετικούς λόγους, που στην πραγματικότητα εκφράζουν, σ’ αυτή την χρονική περίοδο, τα φθίνοντα μικροεπιχειρηματικά συμφέροντα, δηλαδή αυτά που δεν μπορούν να ανταγωνιστούν την ευρείας κλίμακας οικονομία των μεγάλων ευρωπαϊκών επιχειρήσεων. Γι’ αυτό αναπτύσσουν έναν εθνικιστικό, πατριδοκάπηλο, θρησκόληπτο, μιλιταριστικό, ξενοφοβικό και ρατσιστικό λόγο, αντιτιθέμενο προς την τρέχουσα πολιτική της Ε.Ε. η οποία από την πλευρά της προωθεί με το άνοιγμα των συνόρων τη δημιουργία μιας τεράστιας αγοράς, μιας αγοράς στην οποία οι μικρές επιχειρήσεις θα επιβιώσουν μόνο ως παραρτήματα και εφόσον μπορούν να καταστούν παραρτήματα των μεγάλων.
Το Ευρωσύνταγμα είναι προεχόντως πολιτικό και παρεμπιπτόντως νομικό κείμενο. Αποτελεί τη συνισταμένη βούληση των οικονομικών ηγεμόνων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, κατοχυρώνοντας τις επιδιώξεις τους για αναδιανομή υπέρ αυτών της παγκόσμιας αγοράς, για κυριαρχία στην εσωτερική αγορά έναντι των μικρών επιχειρήσεων και κυρίως για επιβολή δυσμενέστερων όρων στη μισθωτή εργασία. Εφόσον, λοιπόν, ο οικονομικός στόχος της ευρωπαϊκής ολιγαρχίας είναι αφενός η μεταβολή των εργασιακών σχέσεων στην κατάσταση προ του 1917 και αφετέρου το κλείσιμο των αντιπαραγωγικών – μη ανταγωνίσιμων επιχειρήσεων, είναι λογικό να αντιτίθενται σ’ αυτή την πολιτική οι άμεσα θιγόμενοι, ως συνειδητοποιημένες κοινωνικές τάξεις, και οι πολιτικοί τους εκφραστές.
Πιο σχηματικά θα μπορούσε να πει κανείς ότι το Ευρωσύνταγμα είναι ένα όπλο που πυροβολεί δύο διαφορετικές κοινωνικές τάξεις. Οι υπέρμαχοι του όπλου θεωρούν και προβάλλουν την αντίθεση προς τον πυροβολισμό ως συμμαχία των δύο τάξεων που πυροβολούνται (και αντιστοίχως και των πολιτικών τους χώρων) και όχι ως προσπάθεια της κάθε μιας τάξης για την επιβίωσή της.
Το Ευρωσύνταγμα με κάθε άρθρο του προβλέπει την ενδυνάμωση της τάξης που ελέγχει την οικονομία. Ορισμένες απ’ αυτές τις διατάξεις διευρύνουν ταυτόχρονα και την αστική δημοκρατία. Παρά το γενικό αντεργατικό χαρακτήρα του, η διεύρυνση της δημοκρατίας ωφελεί τους εργαζόμενους και βλάπτει (και πάλι!) τα φθίνοντα μικροεπιχειρηματικά συμφέροντα. Άραγε είναι τόσο μεγάλη η διεύρυνση της αστικής δημοκρατίας, ώστε ο εργαζόμενος να την υποστηρίξει ή μήπως είναι μία χίμαιρα; Μήπως είναι το χρύσωμα ενός επώδυνου χαπιού;
ΚΥΡΙΕΣ ΡΥΘΜΙΣΕΙΣ
Το Ευρωσύνταγμα αποτελεί κυρίως μια κωδικοποίηση του υφιστάμενου κοινοτικού συνταγματικού δικαίου, δηλαδή χρησιμοποιεί και επανακατατάσσει ήδη ισχύουσες διατάξεις. Εισάγονται όμως και νέες διατάξεις, οι οποίες έχουν κυρίως συντηρητικό χαρακτήρα. Η υπερίσχυση νέων και παλαιών διατάξεων έναντι των εθνικών αστικών συνταγμάτων έχει τις εξής κραυγαλέες συνέπειες:
i. Υποβιβάζονται τα κοινωνικά και ανθρώπινα δικαιώματα της προστασίας της εργασίας, της κοινωνικής ασφάλισης και πρόνοιας, της υγείας και της παιδείας σε εμπορικού χαρακτήρα επιχειρήσεις. Από κρατική υποχρέωση (κατά το ελληνικό Σύνταγμα) μετατρέπονται σε δικαιώματα, είναι δε γνωστό ότι ο δικαιούχος του δικαιώματος εύκολα παραιτείται απ’ αυτό όταν εκβιαστεί με την ανεργία ή την άμεση φτώχεια.
ii. Η κύρια και γενική αρμοδιότητα της Ε.Ε. αναφέρεται στους κανόνες του κοινοτικού εμπορίου. Η εργασία δεν αποτελεί πια προστατευόμενο αγαθό, όπως στο ελληνικό Σύνταγμα (άρθ. 22), η Ένωση δεν είναι υποχρεωμένη να εκπονεί πολιτικές για την προστασία των εργαζομένων και των ανέργων και το κυριότερο με το άρθρ. ΙΙ-88 επιτρέπεται η εργοδοτική ανταπεργία, 22 χρόνια μετά την απαγόρευσή της στην Ελλάδα. Για την ανταπεργία (λοκ – άουτ) έχουν γραφεί χιλιάδες σελίδες από τους ειδικούς του εργατικού δικαίου. Η λογική αφαίρεσης αυτού του δικαιώματος από τους εργοδότες έγκειται στο γεγονός ότι οι εργαζόμενοι βρίσκονται ήδη κατά τη διαπραγμάτευση με τα αφεντικά τους σε μειονεκτική θέση. Εφόσον οι εργοδότες απεργήσουν, η θέση των εργαζομένων γίνεται ακόμη μειονεκτικότερη. Επιπλέον δεν κατοχυρώνεται το οκτάωρο ως νόμιμος ανώτατος χρόνος ημερήσιας εργασίας, μάλιστα δε με την επικείμενη εφαρμογή του εβδομαδιαίου 65ωρου είναι προφανής η μύχια βούληση της Ενωσιακής Κυβέρνησης.
iii. Υποβιβάζεται η αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία σε τέτοιο βαθμό που απειλούνται οι σπουδαίες δημοκρατικές κατακτήσεις της γαλλικής επανάστασης. Βασική επιτυχία της γαλλικής επανάστασης υπήρξε η διάκριση των λειτουργιών της αστικής εξουσίας σε εκτελεστική, νομοθετική και δικαστική. Με το Ευρωσύνταγμα υποβιβάζεται η διάκριση των λειτουργιών της εξουσίας καθώς συγχωνεύονται η νομοθετική και η εκτελεστική στο όργανο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Τα εθνικά Κοινοβούλια υποβιβάζονται σε νομοθετικά όργανα δευτερεύοντος χαρακτήρα ενώ ταυτόχρονα παραμένει συμβουλευτική και όχι αποφασιστική η αρμοδιότητα του μοναδικού αντιπροσωπευτικού οργάνου της Ένωσης, του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.
iv. Η Ε.Ε. μετατρέπεται βαθμηδόν σε απροκάλυπτη δικτατορική αριστοκρατία, καθώς μετατίθεται το δικαίωμα της εκλογής της κοινοτικής κυβέρνησης (Ευρωπαϊκής Επιτροπής) σε 25 μόνο πρόσωπα, δηλαδή στους επικεφαλής των κρατών μελών. Η δημοκρατική διαδικασία παραμένει μόνο εντός των χωρών μελών. Ο επιδιωκόμενος τύπος διακυβέρνησης της Ε.Ε. σχηματικά είναι ο εξής: Μπορείς να εκλέξεις δήμαρχο (δηλ. εθνικό πρωθυπουργό) όχι όμως και πρωθυπουργό (δηλ. κοινοτικό πρωθυπουργό). Σ’ αυτή τη θέση του Ευρωσυντάγματος οι θιασώτες του εθνικισμού θα μπορούσαν να διατείνουν ότι με τον αριστοκρατικό τρόπο εκλογής προστατεύονται τα εθνικά συμφέροντα των μικρών κρατών που αλλιώς δεν θα μπορούσαν να εκλέξουν «πρωθυπουργό» της Ε.Ε. Το επιχείρημα αυτό καταπίπτει αμέσως, μια και σήμερα «πρωθυπουργός» της Ε.Ε. είναι ο Πορτογάλος Μπαρόζο, προερχόμενος από μικρή Χώρα, ο οποίος προτάθηκε από το πλειοψηφούν Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα και κάλλιστα θα μπορούσε να ψηφιστεί και με άμεσες εκλογές από τους οπαδούς αυτού του κόμματος, εφόσον προβαλλόταν ως υποψήφιος σε κοινοτικό επίπεδο. Σημασία, λοιπόν, δεν έχει η εθνικότητα του υποψηφίου «πρωθυπουργού» της Ε.Ε., ο οποίος θα μπορεί να κατάγεται από οποιαδήποτε Χώρα, όπως συμβαίνει μέχρι σήμερα, αλλά τα συμφέροντα που εξυπηρετεί.
v. Μεταβάλλει το σύστημα αποζημιώσεων απαλλοτριώσεων σε σχέση με τα κρατούντα στην Ελλάδα. Εισάγει τον όρο «δίκαιη αποζημίωση» (άρθ. ΙΙ-77) αντί της «πλήρους αποζημίωσης» που προβλέπεται από το Ελληνικό Σύνταγμα (άρθ. 17). Η έννοια της δίκαιης αποζημίωσης έχει ήδη κριθεί ως μικρότερη από την πλήρη από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, το οποίο δεν είναι μεν κοινοτικό όργανο, αλλά επανδρώνεται από νομικούς που ανήκουν στην ίδια σχολή σκέψης με τους κοινοτικούς νομικούς. Υπάρχει, λοιπόν, μεγάλος κίνδυνος να θεωρηθεί ότι καταργείται η πλήρης αποζημίωση, αφού αυτός που απαλλοτριώνει θα μπορεί να επικαλεστεί το συμφέρον του για δίκαιη και όχι πλήρη αποζημίωση. Ακόμη και αν δεν ισχύει η δίκαιη αποζημίωση για το ελληνικό κράτος και τους φορείς του, εφόσον η Ευρωπαϊκή Ένωση ως κρατικός οργανισμός πραγματοποιήσει απαλλοτριώσεις, τότε οι αποζημιώσεις θα δοθούν με βάση το ευρωπαϊκό και όχι το ελληνικό Σύνταγμα και μάλιστα χωρίς δικαστική εγγύηση. Η πρωτοφανής αυτή ανατροπή του παγιωμένου εδώ και 100 χρόνια status quo δείχνει ότι η Ε.Ε. δεν έχει κανέναν απολύτως σεβασμό προς την ιδιοκτησία, ασχέτως αν διακηρύσσει τα αντίθετα. Σέβεται και προστατεύει την ιδιοκτησία μόνο όταν είναι συνδεδεμένη με τη μισθωτή εργασία, όπως διακηρύσσει σε πλείστες όσες ρυθμίσεις του Ευρωσυντάγματος.
Σε ορισμένους τομείς το Ευρωσύνταγμα προάγει τα πολιτικά δικαιώματα, έχει δηλαδή διατάξεις που θα μπορούσαν να κριθούν προοδευτικότερες για τους εργαζόμενους και τα άλλα λαϊκά στρώματα σε σχέση με τη σημερινή έννομη τάξη, Οι διατάξεις αυτές, όμως, δεν έχουν κανένα οικονομικό κόστος.
i. Την ελευθερία πολιτικής οργάνωσης (ΙΙ-72) που ενδέχεται να νομιμοποιήσει τα παράνομα ΚΚ στις Βαλτικές Χώρες. Αξίζει να επισημανθεί ότι η διακηρυσσόμενη ως δημοκρατική Ε.Ε. δεν έχει προβεί σε καμία ενέργεια έναντι των βαλτικών και άλλων ανατολικών Χωρών προκειμένου να άρουν τις πολιτικές απαγορεύσεις και διώξεις. Πέραν του περιορισμού δικαιώματος λειτουργίας ορισμένων κομμάτων, στις χώρες αυτές κυριαρχεί απροκάλυπτος ρατσισμός αφού μεγάλα τμήματα του γηγενούς πληθυσμού τους (στην Εσθονία 35% και στη Λετονία 23%) δεν έχουν πολιτικά δικαιώματα λόγω της ρωσικής καταγωγής τους, χωρίς να εξετάζεται η πρόσφατη ανακήρυξη σε εθνικούς ήρωες των συνεργατών των SS.
ii. Δέχεται πλήρως την ΕΣΔΑ καταργώντας την ελληνική επιφύλαξη. Η ελληνική επιφύλαξη επί της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου – ΕΣΔΑ αναφέρεται στην κατάλυση του δικαιώματος των Ελλήνων γονέων να λαμβάνονται υπόψη οι φιλοσοφικές αντιλήψεις τους κατά την εκπαίδευση των τέκνων τους. Η επιφύλαξη είχε τεθεί κατά το έτος 1952 ώστε να αφαιρεθεί αυτό το δικαίωμα από τους αριστερούς. Η χούντα κατήγγειλε τη συνθήκη και με την μεταπολίτευση επικυρώθηκε εκ νέου αλλά διατηρήθηκε η επιφύλαξη.
iii. Δέχεται την απαγόρευση των συλλογικών απελάσεων (ΙΙ-79), την ισότητα των ανθρώπων και όχι των πολιτών, διευρύνει την απαγόρευση των διακρίσεων (ΙΙ-81, ΙΙΙ-124) και εισάγει την αρχή της προηγούμενης ακρόασης πριν από κάθε δυσμενές κρατικό και όχι απλά διοικητικό μέτρο (ΙΙ-101).
Οι ρυθμίσεις αυτές, αν και προοδευτικότερες σε σχέση με την ελληνική έννομη τάξη, δεν αποτελούν τίποτε άλλο παρά την επιχρύσωση της κατάργησης σημαντικών αστικών ελευθεριών και όχι την ουσιαστική διεύρυνση της αστικής δημοκρατίας σε ευρωπαϊκά πλαίσια και προκύπτει το ερώτημα αν αξίζει για χάρη αυτών να χαθούν οι ουσιώδεις ελευθερίες.
Φαίνεται, λοιπόν, καθαρά πως οι αντιρρήσεις προς το Ευρωσύνταγμα δεν είναι αντιρρήσεις φόβου προς τη μετάβαση σε ένα νέο κράτος αλλά αντιρρήσεις ενάντια στην κατάλυση δημοκρατικών ελευθεριών που για πάνω από 200 χρόνια θεωρούνται δεδομένες και κατακτημένες, αποτελούν δε την πεμπτουσία του αστικού δημοκρατικού συστήματος διακυβέρνησης. Φαίνεται καθαρά πως αυτοί που αντιπαλεύουν τη μερίδα του ΟΧΙ το κάνουν είτε για να τη συκοφαντήσουν απροκάλυπτα, είτε διότι δεν έχουν αντιληφθεί τους κινδύνους κατάλυσης των δημοκρατικών ελευθεριών.
Ο ελληνικός Λαός και ιδίως οι εργαζόμενοι δεν είχαν την ευκαιρία να ενημερωθούν για τις διατάξεις του Ευρωσυντάγματος, το οποίο ψηφίστηκε στο Κοινοβούλιο εν κρυπτώ και παραβύστω. Στη Γαλλία, όπου το αποτέλεσμα φερόταν αμφίρροπο αλλά και σημαντικό για το μέλλον της συνθήκης, εξαπλώθηκε μια απροσχημάτιστη προπαγάνδα υπέρ του ΝΑΙ από τα κόμματα εξουσίας, η οποία μάλιστα χρησιμοποίησε και τον κρατικό μηχανισμό για την ενίσχυσή της, καταρρίπτοντας κάθε έννοια ουδετερότητάς του και αποδεικνύοντας ότι συνεχίζει να αποτελεί ένα μηχανισμό καταπίεσης στα χέρια των μεγάλων συμφερόντων. Τελικά οι Γάλλοι – ποιος τους αποκαλεί Κουτόφραγκους; – δεν υπέκυψαν στις Σειρήνες του ΝΑΙ αρχίζοντας μια νέα «γαλλική επανάσταση» με απρόβλεπτες συνέπειες για τους αντιδημοκρατικούς κύκλους της Ε.Ε. που διαδόθηκε όχι μόνο στην Ολλανδία αλλά μετέστρεψε τη στάση της Μ. Βρετανίας, αναστέλλοντας το δημοψήφισμα, και ευαισθητοποίησε τους ίδιους τους Έλληνες που τώρα πια, όπως προκύπτει από τις δημοσκοπήσεις, αναθάρρησαν και βλέπουν επιφυλακτικά την ευρωπαϊκή συνταγματική συνθήκη. Ποτέ δεν είναι αργά για Δημοψήφισμα και στην Ελλάδα.

Σημείωση: Το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε στην τοπική Εφημερίδα της Αλεξ/πολης «Πρώτη» την 25-5-05 και προσαρμόστηκε ανάλογα μετά τα δημοψηφίσματα σε Γαλλία και Ολλανδία, οπότε δημοσιεύτηκε εκ νέου στο περιοδικό του Δικηγορικού Συλλόγου Αλεξ/πολης τον Ιούνιο του 2005

14/11/2007 - Posted by | Πολιτική, βεβαίως!

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: