Για το σοσιαλισμό και στον 21ο αιώνα!

For socialism in the 21st Century too!

Η σημασία των αγώνων

Εδώ και πολλά χρόνια κυριαρχεί, ύστερα από διαρκείς, κοπιώδεις και επιτυχείς προσπάθειες της άρχουσας τάξης, η αντίληψη ότι δεν υπάρχει άρχουσα τάξη, ότι έχει τελειώσει η πραγματική ροή της ιστορίας, ότι βρισκόμαστε στο τελευταίο στάδιο της ιστορικής εξέλιξης, ότι ένας κόσμος χωρίς αφεντικά είναι ουτοπία. Βασική συνέπεια της αντίληψης αυτής είναι η απαξίωση των αγώνων των εργαζομένων για βελτίωση του βιοτικού τους επιπέδου, αγώνων που διεξάγονται είτε στο δρόμο είτε μέσα στις επιχειρήσεις. Αυτή η απαξίωση οδήγησε στην εδώ και 15 χρόνια ραγδαία πτώση του βιοτικού επιπέδου με κυρίαρχες αιχμές της πολιτικής – πολεμικής των επιχειρηματιών έναντι των εργαζομένων τις εξής:
Τρομοκρατία στους χώρους δουλειάς. Η απεργία και η διεκδίκηση ανήκει στη σφαίρα του φανταστικού στον ιδιωτικό τομέα.
Καταπολέμηση της σύστασης σωματείων, εκτός αν ελέγχονται από την εργοδοσία.
Ελαστικοποίηση του ωραρίου εργασίας.
Καθιέρωση της μερικής απασχόλησης ως πάγιας σχέσης εργασίας στον ιδιωτικό τομέα. Ήδη το 20% των ιδιωτικών υπαλλήλων και εργατών εργάζονται με μερική απασχόληση και το ποσοστό αυτό υπολογίζεται ότι ξεπερνά το 40% στη νεολαία.
Επέκταση της μερικής απασχόλησης και στον δημόσιο τομέα μετά από την «επιτυχία» που είχε στον ιδιωτικό.
Δημιουργία εφεδρικού στρατού ανεργίας μέσω της μετανάστευσης.
Διασπορά της αντίληψης του εύκολου κέρδους: Μέχρι τα 25 του χρόνια ο νέος πρέπει να έχει γίνει πλούσιος, θελκτικός και πετυχημένος.
Χαρακτηριστικός είναι ο εκβιασμός που υπέστησαν οι εργαζόμενοι της Βόρειας Ελλάδας από τους εργοδότες τους όλα αυτά τα χρόνια. Με πρόσχημα το επαπειλούμενο κλείσιμο των επιχειρήσεων και τη μεταφορά τους στις γειτονικές βόρειες Χώρες οι εργαζόμενοι σταδιακά δέχτηκαν τα πάντα προκειμένου να μη χάσουν τη δουλειά τους. Δέχτηκαν όλα τα παραπάνω και τελικά σημαντικό μέρος των επιχειρήσεων, που μάλιστα επιδοτήθηκε αδρά από τα ίδια τα χρήματα των φορολογούμενων – εργαζομένων, μετακόμισε στις γειτονικές Χώρες, αφήνοντας βιομηχανίες – φαντάσματα στις έρημες βιομηχανικές περιοχές. Τελικό αποτέλεσμα της διαρκούς υποχώρησης και της αγωνίας και των εργαζομένων να μη χάσουν τη δουλειά τους ήταν να μείνουν αρκετοί άνεργοι, πολλοί να αντιμετωπίζουν καθημερινά το φάσμα της ανεργίας και όσοι εργάζονται να προσπαθούν να επιβιώσουν με τον αστείο μισθό των 600 – 700 Ευρώ
Τακτική του σαλαμιού έχουν πει τη σταδιακή αφαίρεση δικαιωμάτων. Είναι η τακτική που δεν εφάρμοσε η κυβέρνηση Μητσοτάκη και κατέρρευσε σαν χάρτινος πύργος. Είναι η τακτική που εφαρμόζει, μέχρι στιγμής, με επιτυχία η κυβέρνηση της ΝΔ και παλιότερα του ΠΑΣΟΚ: Όταν πρόκειται να ληφθούν δυσμενή μέτρα ανακοινώνονται πολύ περισσότερα από τα αναγκαία, ώστε να έχει η κυβέρνηση περιθώρια διαπραγμάτευσης. Μ’ αυτό τον τρόπο ανακαλούνται όσα είναι, προς το παρόν, αδιάφορα για την κυβέρνηση, εφαρμόζονται αυτά για τα οποία πράγματι ενδιαφέρεται και δημιουργείται η ψευδής αίσθηση στους εργαζόμενους ότι κάτι έχουν πετύχει με τον αγώνα τους.
Την τακτική του σαλαμιού προσπάθησε να περάσει για άλλη μια φορά η κυβέρνηση με την αναθεώρηση του Συντάγματος. Είναι πασίγνωστο ότι το κύριο μέλημα της κυβέρνησης υπήρξε η αναθεώρηση του άρθρου 16, ώστε να καλυφθεί επιχειρηματικά ακόμη ένας παραγωγικός κλάδος, χάνοντας τον κοινωνικό χαρακτήρα του, κλάδος που προσφέρει δυνατότητες τεραστίων κερδών στους επιχειρηματίες αλλά ταυτόχρονα ποδηγετεί την επιστημονική γνώση. Η προτεινόμενη αναθεώρηση για το άρθρο 16 περιλούστηκε και με άλλες δυσμενείς αναθεωρήσιμες διατάξεις, όπως η αναθεώρηση του άρθρου 24 για την προστασία του περιβάλλοντος ή η δημιουργία Συνταγματικού Δικαστηρίου. Μ’ αυτό τον τρόπο η Κυβέρνηση ενδυνάμωσε τη διαπραγματευτική της ισχύ, προτιθέμενη να παραιτηθεί από τα ελάσσονα. Ήδη στην αρμόδια επιτροπή κρίθηκε ως μη αναθεωρητέο το άρθρο 24. Γιατί συνέβη αυτό; Μα το άρθρο 24 είναι ήδη δασοκτόνο και ως εκ τούτου μπορεί για τα επόμενα χρόνια να εξυπηρετήσει την λεγόμενη προστασία και στην πραγματικότητα νομιμοφανή απαξίωση του περιβάλλοντος και ιδίως των δασών. Η αναθεώρησή του θα οδηγούσε στην πλήρη ασυδοσία επί του φυσικού πλούτου και θα αποτελούσε ιδιαίτερη πρόκληση.
Άλλο ήταν, όμως, το πραγματικό ενδιαφέρον της Κυβέρνησης, όχι το άρθρο 24 αλλά το άρθρο 16. Κοντά στην Κυβέρνηση από την αρχή στάθηκε η αξιωματική Αντιπολίτευση. Οι θέσεις του αρχηγού της για τα ιδιωτικά Πανεπιστήμια μάλλον είχαν προλάβει την Κυβέρνηση, η οποία παραβίαζε τις ανοιχτές θύρες του ΠΑΣΟΚ. Η προτεινόμενη αναθεώρηση, όμως, συνάντησε τη μαζική αντίδραση της Αριστεράς, έστω και υπό διαφορετική οπτική γωνία, και του συνόλου των φοιτητών που προέρχονται από τα λαϊκά στρώματα. Οι γενικές συνελεύσεις των σχολών αποφάσισαν δυναμικές κινητοποιήσεις και μεγάλα τμήματα των εργαζομένων, υπό την προτροπή του ΠΑΜΕ, διαδήλωσαν στους δρόμους τη βούλησή τους για δημόσια δωρεάν παιδεία σε όλες τις βαθμίδες. Η Ελλάδα δεν σείστηκε από τις κινητοποιήσεις αυτές, γιατί οι εργαζόμενοι δεν έχουν συνειδητοποιήσει ακόμη πόσο πολύ απειλείται το βιοτικό τους επίπεδο με την ιδιωτικοποίηση. Σείστηκαν, όμως, τα Πανεπιστήμια, με τη συντριπτική πλειοψηφία των σχολών να τελούν υπό κατάληψη και τη συντριπτική πλειοψηφία των φοιτητών ν’ αγωνίζονται για τη δημόσια δωρεάν παιδεία, έστω για τη σημερινή απατηλώς δωρεάν, αφού και πάλι οι γονείς είναι υποχρεωμένοι να πληρώνουν τα νοίκια και τις δαπάνες διαβίωσης. Κοντά σ’ αυτό το σεισμό η «αντιπολιτευόμενη» ΠΑΣΠ βρέθηκε μπροστά στο δίλημμα ή να αποκοπεί τελείως από το φοιτητικό κόσμο ή να διατηρήσει τα ερείσματά της. Η στάση της πραγματικά καιροσκοπική αφού υποστήριξε τις δυναμικές κινητοποιήσεις μόνο στις περιπτώσεις που φαινόταν ότι θα υπερίσχυαν τα πλαίσια καταλήψεων είτε των ΠΚΣ (ΚΚΕ) είτε των ΔΑΡΑΣ-ΕΑΑΚ (ΣΥΝ – εξωκοινοβουλευτική Αριστερά). Τούτο επιβεβαιώνει και το εσωτερικό non-paper της ΠΑΣΠ, το οποίο ο αναγνώστης μπορεί να δει στις σελίδες:
http://farm1.static.flickr.com/91/362841934_a20fa70602_o.jpg και
http://farm1.static.flickr.com/120/362841939_3a84885019_o.jpg
Τελικά η ΠΑΣΠ κυριολεκτικά σύρθηκε από το ολοένα διογκούμενο φοιτητικό κίνημα κατά του άρθρου 16 και για να μη χάσει την εκλογική της βάση αφενός διαφώνησε με την αναθεώρησή του, κόντρα στον φιλελεύθερο σοσιαλιστή αρχηγό της, αφετέρου συμμετείχε σε όσες καταλήψεις είδε ότι είναι αναπόφευκτες. Τούτη η στάση είχε ως αποτέλεσμα την ανατροπή των ισορροπιών και στη βάση αλλά και την κορυφή του ΠΑΣΟΚ με αποτέλεσμα να αποφασίσει (το ΠΑΣΟΚ), παρά την περί του αντιθέτου διακηρυγμένη θέση του, να απόσχει από την ψηφοφορία αναθεώρησης και συνεπώς να απαιτηθεί από τη νέα Βουλή η ισχυρή πλειοψηφία των 180 ψήφων.
Η προσωρινή αυτή νίκη του φοιτητικού κινήματος οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στον αγώνα των φοιτητών που κατέλαβαν τις σχολές τους αλλά και των λοιπών εργαζομένων που κατέβηκαν στους δρόμους να διακηρύξουν την αντίθεσή τους με την συντηρητική αναθεώρηση. Αν η Αριστερά εντός των Πανεπιστημίων δεν προέβαλλε δυναμικά πλαίσια καταλήψεων και αν το ΠΑΜΕ δεν οδηγούσε αρκετούς εργαζόμενους σε διαδηλώσεις (και παρόλο που η ιστορία δε γράφεται με ΑΝ), ένα είναι το βέβαιο: Το ΠΑΣΟΚ, ουραγός πλέον των εξελίξεων και υπό την απειλή της απώλειας μεγάλου τμήματος της εκλογικής νεανικής του βάσης, δε θα αποφάσιζε να μεταθέσει, έστω και πονηρά σκεπτόμενο, το βάρος της αναθεώρησης στην επόμενη Βουλή.
Η νίκη αυτή είναι προσωρινή και αμφίβολη. Δεν παύει, όμως να είναι μια νίκη αποτέλεσμα των αγώνων των φοιτητών που προέρχονται από τα λαϊκά στρώματα, μια νίκη που αποδεικνύει ότι οι αγώνες όχι μόνο δεν είναι άχρηστοι αλλά όταν είναι επίμονοι και συντονισμένοι είναι και αποτελεσματικοί, μια νίκη που αποδεικνύει ότι οι αγώνες είναι αναγκαίοι. Το ΠΑΣΟΚ έχει διακηρύξει σε όλους τους τόνους ότι επιδιώκει την ιδιωτική πανεπιστημιακή εκπαίδευση. Για να είναι συνεπές προς τη διακήρυξή του, είναι λογικό να ψηφίσει στην επόμενη Βουλή την αναθεώρηση του άρθρου 16. Από την υφιστάμενη πολιτική κατάσταση προκύπτει αβίαστα ότι η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ θα συμπληρώνουν πολύ άνετα την απαιτούμενη πλειοψηφία στην επόμενη Βουλή για να αναθεωρηθεί το άρθρο 16 και να ιδρυθούν ιδιωτικά Πανεπιστήμια. Ο μόνος τρόπος για ν’ αποφευχθεί και η αναθεώρηση είναι η συνέχιση των αγώνων και των δυναμικών κινητοποιήσεων. Μια κατάσταση αναβρασμού στην Παιδεία και την Κοινωνία κατά το χρόνο της αναθεώρησης είναι σε θέση να αποτελέσει βάρος για την Κυβέρνηση και την Αξιωματική Αντιπολίτευση, ομοίως η αποδυνάμωση του δικομματισμού θα αποτελέσει κριτήριο για την αναθεώρηση από την επόμενη Βουλή. Δεν έχει καμία σημασία που η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ θα έχουν συντριπτική πλειοψηφία. Συντριπτική υπήρξε και η ψήφιση του Ευρωσυντάγματος από τα εθνικά κοινοβούλια αλλά έφτασαν δύο δημοψηφίσματα, στη Γαλλία και την Ολλανδία, για να το ρίξουν.
Κανένας αγώνας δεν είναι χωρίς αποτέλεσμα. Χωρίς αποτέλεσμα είναι η απραξία και η κακομοιριά. Οι φοιτητές με αυτή, την έστω προσωρινή, νίκη τους δείχνουν και στους υπόλοιπους εργαζόμενους της Χώρας μας ότι ο αγώνας είναι μέσα στη ζωή του ανθρώπου, όσο και αν τον κουράζει, όσο και αν προβάλλεται από τους επιχειρηματίες ως «ξύλινη» πρακτική και «ξύλινος» λόγος. Δείχνουν ότι οι αγώνες φέρνουν αποτελέσματα, δείχνουν το σωστό δρόμο, το δρόμο της διεκδίκησης, το δρόμο για την ανατροπή του εργατοπατερισμού, το δρόμο της άμεσης συμμετοχής στα κοινά, το δρόμο για την ανατροπή του πολιτικού σκηνικού, το δρόμο του αγώνα για καλύτερη ζωή.

Σημείωση: Το άρθρο αυτό δε θυμάμαι πού δημοσιεύτηκε, θα το ψάξω και θα κάνω την κατάλληλη ενημέρωση.

14/11/2007 - Posted by | Πολιτική, βεβαίως!

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: