Για το σοσιαλισμό και στον 21ο αιώνα!

For socialism in the 21st Century too!

Τι Πλαστήρας – Τι Παπάγος, ε;

Ο ΞΥΛΙΝΟΣ ΛΟΓΟΣ ΚΙ Ο ΠΛΑΣΤΗΡΑΣ
Η μόνιμη κατηγόρια που πλανάται κατά της Αριστεράς και ιδιαίτερα κατά του ΚΚΕ είναι ότι εκφράζεται με ξύλινο λόγο. Μήπως, άραγε, την κατηγόρια αυτή την διατυπώνουν οι εργαζόμενοι της Ελλάδας; Όχι βέβαια! Διατυπώνεται από τους κονδυλοφόρους της εργοδοσίας ως το ύστατο επιχείρημά της έναντι του λόγου που αποκαλύπτει την πραγματικότητα, τη σύγκρουση των συμφερόντων και τη θέση που οφείλουν να έχουν οι εργαζόμενοι για να προστατέψουν τα συμφέροντά τους. Αποτελεί ύστατη προσπάθεια συκοφάντησης διότι η εργοδοσία δεν μπορεί να αντιπαρατεθεί στο αμείλικτο επιχείρημα της ίδιας της δικιάς της Eurostat ότι στην Ελλάδα το επίπεδο φτώχειας για τετραμελή οικογένεια είναι στα 2.300 Ευρώ. Λέει η εργοδοσία πως είναι ξύλινο να ζητάς 1.300 βασικό μισθό, ξύλινο να ζητάς 1.050 κατώτερη σύνταξη, ξύλινο να στηλιτεύεις τα εγκλήματα του ιμπεριαλισμού, ξύλινο να αναφέρεσαι στην ύπαρξη του ιμπεριαλισμού του ίδιου. Ξύλινος είναι ο λόγος του Αριστερού όταν αναφέρεται στην αστική τάξη της Χώρας του αλλά όταν ο αστός πολιτικός Ε. Στυλιανίδης αναφέρεται στην αστική τάξη της Κίνας ο λόγος είναι σύγχρονος! Φαίνεται θα υπάρχει ποιοτική διαφορά μεταξύ των αστικών τάξεων.
Ο χώρος, βέβαια, που κυρίως προβάλλει τη θεωρία του ξύλινου λόγου είναι αυτός της σοσιαλδημοκρατίας, που μέσα από φαινομενικά φιλεργατικές αναφορές και φρασεολογία υπόσχεται να οδηγήσει τον εργαζόμενο σ’ ένα σοσιαλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο, στο σοσιαλισμό της αγοράς, όπου ο σκλάβος θα είναι ελεύθερος να πουλιέται, αν και εφόσον βρει αγοραστή. Ο σοσιαλισμός της αγοράς, λοιπόν, δεν είναι ξύλινος γιατί έτσι συμφέρει στην εργοδοσία ενώ ο σοσιαλισμός όπου ο εργαζόμενος θα είναι αφεντικό της δουλειάς του είναι ξύλινος διότι πολύ απλά δεν τη συμφέρει, καταργεί την οντότητά της.
Ξύλινος, λοιπόν, ο λόγος του ΚΚΕ αλλά, προς Θεού, η χτεσινή ανάσυρση από το ΠΑΣΟΚ του επιχειρήματος «Τι Πλαστήρας – Τι Παπάγος», πενήντα τόσα χρόνια μετά την εμφάνισή του δεν είναι ξύλινη πρακτική, δεν είναι αναφορά στο παρελθόν, αφορά τη μελλοντική προοπτική της κοινωνίας μας! Έτσι θα πάμε μπροστά, αυτά είναι επιχειρήματα για να χτίσουμε μια καλύτερη Ελλάδα! Το «Εμπρός Πίσω», που λέει κι ο τηλεοπτικός Πόπωτας έχει πιάσει τόπο στην επιχειρηματολογία του ΠΑΣΟΚ. Φαίνεται καθαρά ποιαν Ελλάδα θέλουν οι κύριοι του ΠΑΣΟΚ, φαίνεται καθαρά πόσο θέλουν να πάνε τον «τόπο» μπροστά, όταν διαλέγουν την επιχειρηματολογία τους από το παρελθόν, μια και το παρόν τους έχει κάψει με τα τοπικά σύμφωνα απασχόλησης, την ανασφάλιστη εργασία, την αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης, τη λεηλασία των ασφαλιστικών ταμείων και άλλων, ων ουκ έστιν αριθμός.
Έχει όμως βάση η ανάσυρση από το ΠΑΣΟΚ του «Τι Πλαστήρας – Τι Παπάγος» ως επιχείρημα κατά της Αριστεράς και του ΚΚΕ ειδικότερα; Πολλοί αναρωτιούνται για πόσο άραγε θα πληρώνει η Αριστερά αυτό το σύνθημα και μάλιστα επιχειρηματολογούν εξορκίζοντας την Αριστερά να ζητήσει συγνώμη για το «μεγάλο κακό» που έκανε στη Δημοκρατία τα μαύρα εκείνα χρόνια, λες κι ο παππούς του επίδοξου πρωθυπουργού, όντας κορυφαίος υπουργός του Πλαστήρα, είχε διακόψει τις εξορίες, τις φυλακίσεις και τις εκτελέσεις και θα έπρεπε να υπερψηφιστεί. Κι όμως! Παρόλα αυτά η Αριστερά μετάνιωσε για το «Τι Πλαστήρας – Τι Παπάγος». Μετάνιωσε όχι μόνο στα λόγια, που περισσεύουν στις υποκριτικές σχέσεις των εργοδοτών, αλλά στην πράξη. Αυτή η έμπρακτη μετάνοιά της, που της τη ζητούσε η εργοδοσία χάριν μιας ποθούμενης ομαλότητας, την οδήγησε το 1964 να μη κατεβάσει συνδυασμούς στις περιφέρειες που εκτιμούσε ότι δεν θα εξέλεγε βουλευτή και να πριμοδοτήσει την αλήστου μνήμης Ένωση Κέντρου, ώστε η τελευταία να κοκορεύεται για το 53% που πέτυχε με τους ώμους της Αριστεράς. Αυτή ήταν συγνώμη, μια συγνώμη τεράστια, μια συγνώμη έμπρακτη, μια συγνώμη τρομερή. Κι αυτή την έμπρακτη συγνώμη τι την έκανε ο Γέρο-Παπανδρέου που βαυκαλίζονται να τον ονομάζουν και «Γέρο της Δημοκρατίας»; Όχι μόνο φάνηκε ανίκανος να τη διαχειριστεί αλλά την πέταξε στα σκουπίδια, χάνοντας δεκάδες εκμαυλισμένους βουλευτές του κόμματός του και οδηγώντας μας, παρέα με τη Δεξιά, στη Δικτατορία. Τα γεγονότα είναι αμείλικτα: Τρία χρόνια μετά την έμπρακτη συγνώμη της Αριστεράς προς την εργοδοσία της Ελλάδας ήρθε η Χούντα.
Ας μη μιλάνε, λοιπόν, οι κύριοι του ΠΑΣΟΚ για τα λάθη της Αριστεράς. Λάθη έγιναν όταν η Αριστερά συμπορεύτηκε με την εργοδοσία και όχι όταν άντλησε τη δύναμή της από τους εργαζόμενους. Είναι εσωτερικό θέμα του ΠΑΣΟΚ αν δεν μπορεί να εκσυγχρονίσει τον πολιτικό του λόγο, δική του αδυναμία που δείχνει και την παράλυση στην οποία έχει περιπέσει, που οφείλεται στις αντιφάσεις του σοσιαλδημοκρατικού του προγράμματος, δεν δικαιούται όμως την αδυναμία του δικού του πραγματικού ξύλινου, ανούσιου και παρελθοντικού λόγου να τη μεταφέρει ως αδυναμία του αντιπάλου του. Το άσπρο μαύρο δηλαδή.
Ε, ρε ξύλο που τους χρειάζεται! Ή μάλλον Μαύρο!

Σημείωση: Το άρθρο αυτό γράφτηκε λίγο πριν τις εκλογές την 13-9-07 με αφορμή τις κορώνες του προέδρου του ΠΑΣΟΚ περί Πλαστήρα και Παπάγου όταν πια έβλεπε ότι χάνει.

17/11/2007 - Posted by | Πολιτική, βεβαίως!

1 σχόλιο »

  1. Συνέχισε δυναμικά.Πες τα όλα.
    καλημέρα Αντρέα, καλά είσαι;

    Σχόλιο από SOUSANEST | 20/11/2007 | Απάντηση


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: