Για το σοσιαλισμό και στον 21ο αιώνα!

For the socialism in the 21st Century too!

Sic transit gloria mundi

Έτσι παρέρχεται η δόξα του κόσμου.

Όχι, δεν είμαι λατινοκουλτουριάρης ούτε λατινομαθής ούτε λατινόφρων. Μ’ αρέσει ο Αστερίξ και το ρητό αυτό ανέσυρα από το «Ο Αστερίξ κι η Χαλαλίμα»* . Το ‘χα ακούσει και παλιά αλλά διαπίστωσα ότι ο Αστερίξ υπήρξε πιο παιδευτικός από το μακαρίτη δάσκαλό μας των λατινικών.

Το θέμα μας, όμως δεν είναι ο Αστερίξ. Θυμάμαι, λοιπόν, με τι έπαρση ανέλαβε ο Χριστόδουλος την ηγεσία της ελλαδικής εκκλησίας. Ποιος άραγε γνωρίζει ότι αμέσως μετά την εκλογή του, κάνοντας τη διαδρομή από τη Μητρόπολη στα γραφεία της Αρχιεπισκοπής απέλυσε τον Χατζηφώτη, εκπρόσωπο τύπου του Σεραφείμ; Καταλαβαίνετε φίλοι μου; Πέντε λεπτά μετά την εκλογή του! Αυτή κι αν είναι έπαρση. Και πόσες φορές δεν διεκδίκησε να κυβερνήσει; Αυτό ήταν η μόνιμη επιδίωξή του. Ποιος δεν θυμάται πόσο κορόιδεψε τους χριστιανούς υποτακτικούς του όταν τους έβαλε να υπογράφουν για τις ταυτότητες; Ξεπούλησε τις υπογραφές τους για να βγάλει στην εξουσία τη Δεξιά του Κυρίου, να πάρει τη φοροαπαλλαγή των εσόδων, να πάρει τα εκκλησιαστικά Πανεπιστήμια κλπ. Ποιος δε θυμάται τη σύγκρουση με το Πατριαρχείο; Γνήσιος χουντικός ο Χριστόδουλος συνέχισε την πολιτική της Χούντας και του Ιερώνυμου για την αλλαγή του εκκλησιαστικού καθεστώτος. Μύχιος σκοπός του να μετατραπεί σε Πατριάρχη. Πώς το ξέρουμε; Μα οι κολλητοί του μητροπολίτες τον μνημόνευαν σαν Πατριάρχη όταν τελούσαν εκκλησιαστικές λειτουργίες.  Το πάθος του Χριστόδουλου για εξουσία κορυφώθηκε όταν έφερε τον Πάπα στην Αθήνα, σπάζοντας έτσι τους δεσμούς του με τους «Χριστιανοταλιμπάν», οι οποίοι μέχρι τότε τον στήριξαν αποφασιστικά.

Τέλος η δίψα για τη λεγόμενη κοσμική εξουσία αποτυπώθηκε τέλεια στο σκάνδαλο του παραδικαστικού κυκλώματος. Μπορούμε να ξεχάσουμε το Γιοσάκη; Μπορούμε να ξεχάσουμε τον Κουμαριανό; Κοροϊδία της δικαιοσύνης υπήρξαν οι υποθέσεις που χειρίστηκαν οι δικαστές του παραδικαστικού. Εξωφρενική η δικονομία που τηρήθηκε στις υποθέσεις τους. Και το κερασάκι στην τούρτα ήταν το ραντεβού που είχε κανονισει ο Γιοσάκης με το Χριστόδουλο και τους δικαστές του Πρωτοδικείου Αθηνών (νομίζω μόνο Προέδρους Πρωτοδικών είχε το ραντεβού). Μην αναρωτιέστε, λοιπόν, γιατί η Εκκλησία κερδίζει τις υποθέσεις στα δικαστήρια. Έχει πολύ καλές δημόσιες σχέσεις. Ήδη κυριαρχεί στην κοινωνία ως θεσμός και ασκεί κρατική εξουσία. Ο δικαστής δικάζοντας μια αντιδικία ενός πολίτη με την Εκκλησία, χωρίς καν να μετέχει σε οποιοδήποτε παραδικαστικό κύκλωμα, βλέπει θετικά τις θέσεις της Εκκλησίας. Είναι η λεγόμενη άλως της εκκλησίας. Πόσο μάλλον αν πιέζεται συναισθηματικά για να κάνει τα στραβά μάτια. Κι εδώ είναι και το αστείο. Ενώ για να κάνει ο δικαστής τα στραβά μάτια σε κοινές υποθέσεις θα πρέπει να χρηματιστεί, στις υποθέσεις της Εκκλησίας αρκεί να φοβηθεί ότι θα πάει στην κόλαση· ακόμη και στο παραδικαστικό ο Χριστόδουλος και η παρέα του είχαν το πάνω χέρι, ανταγωνίζονταν αθέμιτα τους άλλους «συναδέλφους» τους, που ήταν υποχρεωμένοι να δώσουν το κάτι τις τους για να κερδίσουν τη δικαστική εύνοια.

Έτσι πορεύτηκε ο Χριστόδουλος μέχρι που αρρώστησε. Τώρα πού πήγε όλη αυτή η έπαρση; Οι ακραιφνείς ορθόδοξοι θεωρούν την αρρώστεια του επίσκεψη του Θεού και γω αναρωτιέμαι γιατί να πρέπει να πιστέψεις σ’ ένα Θεό που λειτουργεί σαν το Χάρο. Θωρείς το Χριστόδουλο στην παλιά του δόξα, τον θωρείς και τώρα μέσα στην αδυναμία του για να κατανοήσεις ότι σήμερα είσαι κι αύριο δεν είσαι. Κι εγώ που τα γράφω, μπορεί να πεθάνω αύριο πιο μπροστά από το Χριστόδουλο μια κι η ζωή μας κρέμεται από μια κλωστή.

Μα δε θα συμφωνήσω με τη θεώρηση των ακραιφνών ορθοδόξων ότι ο Χριστόδουλος τιμωρείται από το Θεό επειδή εξέθρεψε σαπρό περιβάλλον, επειδή στράφηκε εναντίον του δισχιλιετούς θεσμού του Πατριαρχείου, επειδή έφερε τον Πάπα στην Ελλάδα, επειδή προήγαγε τους «κουσουρλήδες» υποτακτικούς του. Η αρρώστεια του Χριστόδουλου μας δείχνει ότι η ζωή μας κρέμεται από μια κλωστή, μας δείχνει ότι οι ατομικοί μας στόχοι πρέπει να συμβαδίζουν με τους κοινωνικούς, μας δείχνει ότι τα πρόσωπα δε γράφουν την ιστορία, γράφονται στην ιστορία, κι αυτό είναι τελικά το πιο σημαντικό.

* Παρόλο που οι συγγραφείς του κινούνται στον αστικό χώρο, ειδικά ο Ιντερζό έχω ακούσει ότι είναι ακραιφνής οπαδός της γαλλικής δεξιάς, αυτό που μ’ άρεσε στο κόμικ ήταν η υποβάθμιση της εμπορευματικής παραγωγής στις σχέσεις των κατοίκων του γαλατικού χωριού, μέχρι που εμφανίστηκε ο Αλφαβητίξ να πουλά τα ψάρια του.

21/11/2007 - Posted by | Πολιτική, βεβαίως!

1 σχόλιο »

  1. » Η αρρώστεια του Χριστόδουλου μας δείχνει ότι η ζωή μας κρέμεται από μια κλωστή, μας δείχνει ότι οι ατομικοί μας στόχοι πρέπει να συμβαδίζουν με τους κοινωνικούς, μας δείχνει ότι τα πρόσωπα δε γράφουν την ιστορία, γράφονται στην ιστορία, κι αυτό είναι τελικά το πιο σημαντικό.»

    Συμφωνώ εν γένει μ’ αυτή την άποψη, όπως επίσης με βρίσκει να νεύω καταφατικά και η θέση σου περί της θυσίας του ανυπέρβλητου πολλές φορές ΕΓΩ, στο «βωμό» της ομαδικής δράσης των συνανθρώπων, για άλλα «ανώτερα» επιτεύγματα.
    Όμως λέει ο Ναζίμ Χικμέτ «αν δεν καώ εγώ/αν δεν καείς εσύ/πώς θα γίνει η νύχτα μέρα;». Έχω τις ενστάσεις μου, σημειώνοντας την καταλυτική συνεισφορά των ηγετικών προσώπων στην εξέλιξη της ιστορίας και του ενός εκάστου ξεχωριστά που την επηρέασαν.
    Όπως και να έχει το ζήτημα η συγκεκριμένη παρέμβασή σου, πρέπει να προβληματίσει παντός είδους διαχειριστές εξουσίας που έχουν καβαλήσει το καλάμι._

    καλημέρα σας
    Ανέστης

    Σχόλιο από SOUSANEST | 22/11/2007 | Απάντηση


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: