Για το σοσιαλισμό και στον 21ο αιώνα!

For socialism in the 21st Century too!

Η θεραπεία των τοξικομανών από το ΕΣΥ

Αυτές τις μέρες βρίσκεται στην επικαιρότητα το θέμα της θεραπείας των τοξικομανών μέσω του ΕΣΥ. Ορισμένοι εκφράζουν την άποψη ότι οι τοξικομανείς δεν είναι ασθενείς και ορισμενοι ακόμη πιο ακραίοι θεωρούν ότι φταίνει αυτοί οι ίδιοι που ακολούθησαν το δρόμο των ναρκωτικών. Είναι λάθος, μέγα λάθος, η θέση “καλά να πάθουν”.

Πρέπει να κατανοήσουμε το εξής: Η πρέζα είναι εμπόρευμα και ως τέτοιο έχει πελάτες και τάργκετ γκρουπ. Όπως κάποιος αγοράζει κόκα-κόλα έτσι και το θύμα της πρέζας αγοράζει το αντίστοιχο εμπόρευμα. Ο αγοραστής της κόκα-κόλα (που και ο γράφων την αγοράσει περιστασιακά) μπορεί να υποκύπτει σε μια πλαστή διατροφική ανάγκη, ο αγοραστής της πρέζας όμως υποκύπτει σε μια πραγματική ανάγκη που είναι τα διάφορα ψυχολογικά του κενά (ας συγχωρήσουν οι ειδικοί τους αδόκιμους όρους). Η διαφορά είναι ότι η πρέζα στην καλύτερη περίπτωση καταστέλλει και στη χειρότερη σκοτώνει ενώ η κατανάλωση των νόμιμων εμπορευμάτων, έστω και επί πλαστών αναγκών, απλώς πλουτίζει τους εμπόρους τους. Η εξομοίωση και η γενίκευση είναι φασισμός.

Μια εμπορική καμπάνια απευθύνεται σε αόριστο αριθμό ψαριών κι όσοι τσιμπήσουν, τσίμπησαν. Αυτή είναι η βασική αρχή του μάρκετινγκ. Το δίχτυ είναι ανάλογο για τα ψάρια που επιδιώκει να πιάσει. Μα ένα δίχτυ δεν πιάνει όλα τα ψάρια της θάλασσας. Έτσι ακριβώς συμβάινει και με το μάρκετινκ. Αλλιώς απευθύνεται ο μαρκετίστας στον τύπο “γιος του Λάτση” κι αλλιώς στον φτωχοδιάβολο. Αποτελούν, δηλαδή, διαφορετικό τάργκετ γκρουπ. Το γεγονός ότι δεν τσιμπάει ένα ψάρι δε σημαίνει ότι δε θα τσιμπήσει κανένα. Επομένως τους χρήστες αρχικά πρέπει να τους βλέπουμε ως θύματα του μάρκετινγκ, δηλαδή ως ακούσιους μεν αναγκαίους δε αγοραστές. Τα περιθώρια επιλογών τους είναι τόσο στενά, όσο και του τάργκετ γκρουπ της κοκα-κόλα. Μήπως έχει η κόκα-κόλα ανάγκη από διαφήμιση; Όλοι την ξέρουμε όλοι την προτιμούμε. Παρόλα αυτά καθημερινά φροντίζει να μη τη ξεχάσουμε, τώρα μάλιστα που πλησιάζουν τα Χριστούγεννα έχει την τιμητική της. Αυτό ακριβώς συμβαίνει και με την πρέζα. Τα πρότυπα που δημιουργούνται μας υπενθυμίζουν καθημερινά την ανάγκη της, πρότυπα που καθημερινά περνάνε κυρίως μέσα από την τηλεόραση, βασικό εκφραστή του λεγόμενου λάιφστάιλ.

Το λάιφστάιλ προβάλλει το νέο πρότυπο ανθρώπου ως ένα άτομο όμορφο, γεροδεμένο, πετυχημένο, πασίγνωστο, μηχανή του σεξ. Το πρότυπο αυτό έχει δημιουργηθεί ως αποτέλεσμα της πλήρους εμπορευματοποίησης της ανθρώπινης δραστηριότητας. Πόσοι μπορούν να συγκεντρώσουν όλες αυτές τις ιδιότητες στο πρόσωπό τους; Κανένας! Κυριολεκτικά κανένας. Μόνο ένας νέος Φρανκενστάιν θα μπορούσε να δημιουργήσει ένα άτομο με τόσα “προτερήματα”. Το εξωγήινο πρότυπο που περνά μέσα από την τηλεόραση, κυρίως από τις μεσημεριανές της εκπομπές και τις συναφείς πορνοφυλλάδες, οδηγεί το τάργκετ γκρουπ στην αίσθηση της αποτυχίας, την απώλεια της αυτοεκτίμησης και την απογοήτευση. Είναι αδύνατο να υπάρξει άνθρωπος που να είναι όλα αυτά μαζί. Κι αν υπάρξουν τέτοιοι άνθρωποι ποσοτικά θα είναι πολύ λιγότεροι ακόμη και από τους τυχερούς του τζόκερ που είναι 110 κατ’ έτος τουλάχιστον. Αυτοί που επιδιώκουν να καταρρίψουν τέτοιους στόχους, καλύτερα να παίξουν ένα τζόκερ παρά να προσπαθήσουν να συγκεντρώσουν όλες τις παραπάνω ιδιότητες στο πρόσωπό τους.

Τα τηλεοπτικά κανάλια πουλάνε το τηλεοπτικό τους κοινό στις διαφημιστικές εταιρείες. Το πουλάνε ερήμην του. Η διασφάλιση αγοραστικού κοινού είναι θέμα στατιστικής. Το λάιφστάιλ και όσοι το προωθούν παντοιοτρόπως πουλά το ίδιο το κοινό του στην πρέζα. Όπως δεν σημαίνει ότι το σύνολο του τηλεθεάμονος κοινού θα αγοράσει το διαφημιζόμενο προϊόν, έτσι ακριβώς δεν σημαίνει ότι και το σύνολο των θιασωτών του λάιφστάιλ θα αγοράσει πρέζα. Το θέμα, λοιπόν, πρέπει να το βλέπουμε στην γενικευμένη, κοινωνική, επιστημονική, στατιστική του διάσταση και όχι στην αντιδραστική – φασιστική εξατομικευμένη του τύπου: Εγώ που δεν είμαι γιος του Λάτση γιατί δεν πήρα πρέζα; Εγώ δεν είχα προβλήματα και μόνο ο πρεζάκιας είχε; Η απάντηση είναι: Δεν είσαι τοξικομανής διότι έτσι έτυχε. Είναι θέμα στατιστικής το ότι δεν πήρες πρέζα, όπως ακριβώς είναι θέμα στατιστικής ότι η ηρωίνη κυριαρχεί στους φτωχούς κι η κόκα στους πλούσιους. Συνεπώς, αν δούμε τον τοξικομανή ως μέρος μιας γενικής στατιστικής, ως ένα τμήμα του τάργκετ γκρουπ που χειραγωγείται με επιστημονικά μέσα, τότε θα κατανοήσουμε ότι η ύπαρξη του ναρκωτικού ως εμπορεύματος οδηγεί στην ύπαρξη τοξικομανών.

Ποια είναι λοιπόν η λύση; Μήπως να πάψει να είναι το ναρκωτικό εμπόρευμα;

Σε μια κοινωνία που χαρακτηρίζεται από την πλήρη εμπορευματική παραγωγή, είναι ουτοπικό να μιλάμε για κατάργηση του εμπορευματικού χαρακτήρα των ναρκωτικών, δεν μπορούμε να μιλάμε δηλαδή για τη νομιμοποίησή τους και την καλλιέργειά τους για ατομική χρήση. Τα ναρκωτικά εστιάζονται σε συγκεκριμένα προβλήματα, όπως λεν οι ψυχίατροι, και μόνο αν εκλείψουν τα προβλήματα αυτά θα εκλείψει και η ανάγκη κατανάλωσής τους. Προβλήματα όπως η φτώχεια, η ανεργία, η μοναξιά, η έλλειψη επικοινωνίας με τους συνανθρώπους, η σεξουαλική στέρηση και υποκρισία υπερπηδούν την πραγματική ζωή και οδηγούν στην παραίσθηση του ναρκωτικού και παραπέρα στην εξάρτηση.

Είναι η εξάρτηση ασθένεια; Είναι ο τοξικομανής εξαρτημένος; Ας απαντήσει ένας γιατρός! Σ’ εμάς τους μη ειδικούς είναι ηλίου φαεινότερον ότι ο τοξικομανής είναι άρρωστος. Αν λοιπόν είναι άρρωστος, ως τέτοιος πρέπει ν’ αντιμετωπίζεται. Εμείς, οι μη ειδικοί δεν μπορούμε να προτείνουμε μέτρα υγειονομικού χαρακτήρα, αυτή είναι δουλειά των γιατριών, μα αν θεωρούμε τον τοξικομανή ασθενή, τότε πρέπει να τον συμπεριφερθούμε ως τέτοιο. Είναι εύλογο, λοιπόν, η θεραπεία του τοξικομανή να περνά μέσα από ΕΣΥ. Ο μη ειδικός δεν μπορεί να γνωρίζει αν πρέπει να χορηγηθούν υποκατάστατα ή άλλου είδους θεραπεία. Ο προσδιορισμός της θεραπείας είναι δουλειά των γιατρών. Ενδεχομένως η χορήγηση υποκατάστων, όπως της μεθαδόνης, να μη είναι η πιο ενδεδειγμένη λύση, αυτή θα την προσδιορίσουν με επιστημονικό τρόπο οι ειδικοί. Μα όταν μιλάμε για θεραπεία, όταν μιλάμε για αρρώστους, όταν αποδεικνύεται ότι οι άρρωστοι αυτοί είναι αναγκαία θύματα του μάρκετινγκ, δεν μπορούμε να αποκλείσουμε τη θεραπεία από το ΕΣΥ.

Γι’ αυτό είναι περίεργη η εμμονή ορισμένων κύκλων στο διαχωρισμό μεταξύ “μαλακών” και σκληρών ναρκωτικών που θα οδηγήσει στην απελευθέρωση των “μαλακών”, μια και το ζήτημα δεν είναι τόσο η ζημιά που κάνει το ναρκωτικό στη σωματική υγεία, που ούτως ή άλλως είναι σημαντική, όσο η ζημιά που κάνει στο μυαλό και η ζημιά στο μυαλό πετυχαίνεται εξίσου και με το “μαλακό” και με το σκληρό. Το ναρκωτικό είναι το καλύτερο μέσο καταστολής, ώστε ν’ αποτραπεί ο εργαζόμενος να διεκδικήσει μια καλύτερη ζωή. Το ναρκωτικό οδηγεί στην ικανοποίηση του ψυχισμού μέσω της δημιουργίας ενός φανταστικού κόσμου και αποτρέπει τη διεκδίκηση ενός καλύτερου πραγματικού κόσμου. Το πρόβλημα, λοιπόν, δεν είναι τόσο η επίπτωση στη σωματική υγεία όσο στην ψυχική. Πρέπει να πούμε ΟΧΙ στη λογική και την επιβράβευση της μαστούρας. Πρέπει ν’ αγωνιστούμε για μια κοινωνία που τα μέλη της δε θα χρειάζεται να παίρνουν ναρκωτικά για να είναι ευχαριστημένα, μια κοινωνία που θα σκοτώσει τον φασιστικό υπεράνθρωπο, μια κοινωνία που ο ατελής και ασθενής άνθρωπος θα είναι το πρότυπο μια και ο τέλειος είναι δημιούργημα της ονειροφαντασίας και του φασισμού.

23/11/2007 - Posted by | Πολιτική, βεβαίως!

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: