Για το σοσιαλισμό και στον 21ο αιώνα!

For socialism in the 21st Century too!

Για την ενότητα της Αριστεράς και τις συμμαχίες

Θα αναφερθώ σε κάτι που ίσως σοκάρει όσους δεν βλέπουν τη δράση της Αριστεράς ως αποτέλεσμα των ιστορικών συνθηκών:
Τάσσομαι αναφανδόν υπέρ της ισότιμης συνεργασίας όλων των δυνάμεων της Αριστεράς!!!

Συνεργασία όμως με ποιο σκοπό; Αυτό είναι το σημαντικό.
Τι είναι η Αριστερά; Τούτη τη διευκρίνιση πρέπει να κάνουμε πρώτα απ’ όλα. Νομίζω πως θα συμφωνήσουμε ότι «Αριστερά» ονομάζονται εκείνες οι πολιτικές δυνάμεις που έχουν ως στόχο τους το πέρασμα από την εμπορευματική στην διανεμητική παραγωγή, δηλ. στην μετατροπή της ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής από ατομική σε κοινωνική και την παραπέρα δημιουργία της αταξικής κοινωνίας. Περιλαμβάνονται ακόμη κι αυτές οι δυνάμεις που προσπαθούν να μην αναφέρουν ούτε καν στο πρόγραμμά τους την προοπτική του σοσιαλισμού, αντιθέτως στα καταστατικά τους και τις ιδεολογικές τους θέσεις αναγκάζονται να κάνουν αντίστοιχη αναφορά, έστω και να τηρήσουν τα προσχήματα. Αναφέρομαι στο πέρασμα από την εμπορευματική στην διανεμητική παραγωγή ακριβώς για να διαχωρίσω την Αριστερά από τη σοσιαλδημοκρατία.

Τάσσομαι, επομένως, υπέρ της συνεργασίας των δυνάμεων της Αριστεράς στα πλαίσια της επίτευξης αυτού του στόχου, δηλαδή να πάμε έστω κι ένα βήμα μπροστά, κι ας συνεχίσουμε να απέχουμε έτη φωτός απ’ αυτόν. Να πάμε όμως ένα βήμα μπροστά με τη συνεργασία, ακριβώς είτε επειδή δεν έχουμε τη δυνατότητα να το κάνουμε μόνοι μας είτε επειδή πρέπει να πείσουμε όσο το δυνατό περισσότερους εργαζόμενους να παλέψουν για το σοσιαλισμό. Αν δηλαδή μόνοι μας (και δεν εννοώ απαραίτητα μόνο το ΚΚΕ) μπορούμε να πάμε τους εργαζόμενους πιο κοντά στο σοσιαλισμό και ταυτόχρονα οι σύμμαχοί μας μάς επιβραδύνουν τότε η συμμαχία δεν έχει νόημα. Σήμερα δεν νομίζω ότι τίθεται θέμα επιβράδυνσης, αφενός διότι το εργατικό κίνημα δεν αποδέχεται το σοσιαλισμό ως μελλοντική του προοπτική αφετέρου διότι δεν έχει δημιουργηθεί αυτή η συμμαχία, ώστε να τίθεται θέμα επιβράδυνσης της πορείας.

Ειλικρινά, και μένα, μαζί με χιλιάδες άλλους, με συνεπαίρνει μια μεγάλη Αριστερά, σε πείσμα του παγκοσμίου κεφαλαίου που προσπαθεί να πείσει τους άλλους εργαζόμενους πως είμαστε νεκροί, μια Αριστερά με την οποία θα βρισκόμαστε στη βάση τουλάχιστον του 20% και θα συνεχίζουμε για να πάρουμε μαζί μας όλους τους εργαζόμενους της Ελλάδας. Το σημερινό 21% των δημοσκοπήσεων και το άνω του 20% των μελλοντικών εκλογών έχει αξία μόνο εφόσον αφίσταται από τη σοσιαλδημοκρατική πολιτική. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι και το ΠΑΣΟΚ το ’77 είχε 26% και όλοι το νομίζαμε για Αριστερά, και είδαμε τι έγινε τελικά (τουλάχιστον από την εποχή των οικονομικών μέτρων του ’85), ακριβώς λόγω της αδυναμίας μας να αναλύσουμε την ταξική του φύση, αδυναμία που προερχόταν ακριβώς επειδή κι εμείς είχαμε λίγο – πολύ αποδεχτεί την εμπορευματική παραγωγή, στα πλαίσια του χρουσσοφικού εκσυγχρονισμού.

Συνεπώς πρέπει να βρούμε και να συμφωνήσουμε στην ελάχιστη κοινή στρατηγική για τη σημερινή περίοδο. Κυρίως, όμως, πρέπει να συμφωνήσουμε ότι η κυβερνητική διαχείριση δεν αποτελεί απαραίτητα στόχο, εφόσον δεν προάγει την κοινωνικοποίηση της παραγωγής. Η αναδιανομή του εισοδήματος δεν πρέπει να γίνεται τόσο μέσω της κυβερνητικής εξουσίας όσο μέσα από τον ίδιο τον αγώνα του εργαζομένου ενάντια στην εργοδοσία (άρα διανομή). Επομένως όταν οι εργαζόμενοι αποκτήσουν τη δυνατότητα να καθορίζουν με τις δικές τους δυνάμεις τις εργασιακές σχέσεις, τότε έχει νόημα η αναδιανομή, δηλαδή η προοδευτική φορολόγηση του εναπομένοντος κεφαλαίου και η επαναφορά μέρους της υπεραξίας στους ίδιους τους παραγωγούς. Με δυο λόγια μια κυβέρνηση της Αριστεράς δεν θα υπάρξει για να αναδιανείμει τον εθνικό πλούτο, αυτή είναι δουλειά της σοσιαλδημοκρατίας, αλλά για να διασφαλίσει τον έλεγχο της παραγωγής από τους εργαζόμενους. Γι’ αυτό και μια κυβερνητική προοπτική, σε θεωρητικό* επίπεδο, θα πρέπει να έχει μέτρα με τα οποία μεταβιβάζεται η άσκηση εξουσίας στους εργαζόμενους και ο έλεγχος της παραγωγής απ’ αυτούς. Προσωπικά θεωρώ ότι ένας τέτοιος στόχος δεν επιτυγχάνεται χωρίς επαναστατική σύγκρουση, αλλά όπως είναι αντιληπτό, ένας τέτοιος στόχος μπορεί να φαντάζει, και είναι, αρκετά μακρινός.

Παρόλα αυτά αποδέχομαι ότι μπορώ να συμπράξω με κάποιον άλλο, ο οποίος, έστω και κατά τη γνώμη μου εσφαλμένα, μπορεί να θεωρεί ότι η διαδικασία του σοσιαλισμού είναι δυνατό να ολοκληρωθεί κοινοβουλευτικά. Αν φτάσουμε στο σημείο που θα τίθεται άμεσο θέμα εξουσίας, η ίδια η δράση των εργαζομένων θα είναι τέτοια που θα δώσει άμεση και πρακτική λύση στο ερώτημα κατάληψης & άσκησης της εξουσίας και ελέγχου της παραγωγής.
Συνεπώς αντιπαρέρχομαι τη διακυβέρνηση, που είναι, ας πούμε, το επιστέγασμα των εργατικών αγώνων, και έρχομαι στους κοινούς αγώνες της Αριστεράς που θα αλλάξουν άμεσα και πρακτικά το πολιτικό σκηνικό. Αυτή η στάση μου σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να έχουμε κυβερνητικό πρόγραμμα. Φυσικά και πρέπει να υπάρχει, ασχέτως αν φτάσουμε στο σημείο να το εφαρμόσουμε ή όχι και μάλιστα πρόγραμμα ρεαλιστικό και εφαρμόσιμο που θα λαμβάνει υπόψη τις δικές μας δυνάμεις και δυνατότητες και τους διεθνείς συσχετισμούς, πρόγραμμα όμως που θα αυξάνει τις δυνάμεις μας και θα μεταβάλει υπέρ των εργαζομένων της Ελλάδας, και όλου του κόσμου αν είναι δυνατόν, τους διεθνείς συσχετισμούς.

Θεωρώ, λοιπόν, απαραίτητη τη σύμπτωση όλων των αριστερών δυνάμεων στις παρακάτω προϋποθέσεις, που δε νομίζω ότι είναι και δύσκολο να επιτευχθούν ούτε επάγονται ιδιαίτερη διαφοροποίηση της εσωτερικής πολιτικής των δυνάμεων αυτών αν πράγματι ειλικρινά νοιάζονται για τα συμφέροντα των εργαζομένων:

Α΄. Σε πολιτικό επίπεδο πρέπει να πάψει κάθε είδους κοινή δραστηριότητα με τα αστικά κόμματα είτε σε κεντρικό είτε σε τοπικό επίπεδο. Αυτό δε σημαίνει ότι μόνο ο ΣΥΝ που ρέπει μέσω σημαντικών στελεχών του (Κουβέλης, Κωνσταντόπουλος, Παπαγιαννάκης κλπ) στη σοσιαλδημοκρατία θα πρέπει να ορθώσει τείχος στο ΠΑΣΟΚ (όχι στους εργαζόμενους που ψηφίζουν ΠΑΣΟΚ) αλλά και το ΚΚΕ να μην έχει σκιές συνεργασίας τύπου Καρδίτσας κλπ.

Β΄. Σε συνδικαλιστικό επίπεδο πρέπει να δημιουργηθεί ένα μέτωπο ουσιαστικής διεκδίκησης από την εργοδοσία, το οποίο αναγκαστικά έρχεται σε αντιπαράθεση με τις εργοδοτικές παρατάξεις ΠΑΣΚΕ και ΔΑΚΕ. Ίσως χρησιμοποιηθεί το πλαίσιο του ΠΑΜΕ, ίσως ιδρυθεί και νέος φορέας. Όμως κοινή δραστηριότητα με τις εργοδοτικές παρατάξεις δε νοείται. Είναι κοροϊδία για τους εργαζόμενους να τους βάζουμε να συμπορεύονται με τους σφάχτες τους. Λύκοι και πρόβατα δεν συμπορεύονται. Το μέτωπο αυτό θα πρέπει να έχει όχι μόνο συνδικαλιστικό αλλά και πολιτικό στόχο: το σοσιαλισμό, όπως ακριβώς τα τρέιντ γιούνιονς από το 1864 μέχρι το τέλος του Β΄ΠΠ. Αυτό δεν σημαίνει ότι όλες οι συνιστώσες του μετώπου είναι απαραίτητο να έχουν την ίδια αντίληψη για τη μετάβαση στο σοσιαλισμό ούτε για τη δομή της σοσιαλιστικής κοινωνίας. Πιστεύω ακράδαντα ότι τέτοιου είδους προβλήματα θα λυθούν με τον καλύτερο τρόπο από τους εργαζόμενους εκείνης της περιόδου

Γ΄. Σε κοινωνικό επίπεδο πρέπει να δημιουργηθεί ένα μέτωπο για την ειρήνη και ενάντια στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, ώστε να καταδείξει στο λαό πως οι έννοιες του ιμπεριαλισμού και της παγκόσμιας εκμετάλλευσης δεν είναι ξεπερασμένες αλλά έννοιες που τον αφορούν και τον επηρεάζουν άμεσα.

Δ΄. Σε επίπεδο οικονομικής βάσης, που είναι και το κυριότερο κατά τη γνώμη μου: Δημιουργία σωματείων σε ΟΛΟΥΣ τους χώρους δουλειάς και διεκδίκηση των δικαιωμάτων, δηλαδή κατάργηση ελαστικών εργασιακών σχέσεων, κατοχύρωση 8ώρου, πάλη για μείωση χρόνου εργασίας χωρίς μείωση αποδοχών, χτύπημα εργοδοτικής αυθαιρεσίας και πάνω απ΄ όλα ενεργός συμμετοχή των εργαζομένων στο σωματειακό γίγνεσθαι, δηλ. υποχρεωτική συμμετοχή στη διοίκηση, που σημαίνει ΧΤΥΠΗΜΑ ΣΤΟΝ ΕΡΓΑΤΟΠΑΤΕΡΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ, ακόμη και αν προέρχεται από εμάς τους ίδιους.

Ε΄. Σε πολιτιστικό επίπεδο η δημιουργία νέων και ενεργοποίηση των παλιών πολιτιστικών ομάδων, ώστε να συμμετέχουν όσοι περισσότεροι εργαζόμενοι μπορούν. Η πολιτιστική δραστηριότητα, όσο κι αν είναι δευτερογενής, είναι απολύτως απαραίτητη για την ενεργοποίηση και ευαισθητοποίηση της κοινωνίας.

Όλα τα παραπάνω πρέπει να εξυπηρετούν την αναγκαιότητα του σοσιαλισμού και να οδηγούν σε μία πρόταση εξουσίας με την οποία θα αποκτήσουν, έστω και σταδιακά, οι εργαζόμενοι τον έλεγχο της παραγωγής. Λέω «έστω και σταδιακά», διότι αν έρθει εκείνη η ώρα, είμαι σίγουρος ότι οι εργαζόμενοι θα πάρουν τις κατάλληλες αποφάσεις, όπως έγραψα πιο πάνω. Μιας εξουσίας που δεν εξασφαλίζει κυβερνητικούς θώκους διαχείρισης της ατομικής ιδιοκτησίας αλλά εξουσίας που θα φέρνει στο κέντρο των εξελίξεων τον ίδιο τον εργαζόμενο.

Τίθεται, λοιπόν, ο προβληματισμός κυρίως από τους εργαζόμενους που ρέπουν προς το ΠΑΣΟΚ και από τμήμα της αναθεωρητικής Αριστεράς: Γιατί η σοσιαλδημοκρατία δεν μπορεί να συμπεριληφθεί στην Αριστερά; Γιατί αυτός ο αποκλεισμός έναντι των ΠΑΣΟΚικών δυνάμεων;

Η αντίληψη της Αριστεράς για το ρόλο του ΠΑΣΟΚ (όχι όμως για τους εργαζόμενους που ψηφίζουν ΠΑΣΟΚ) πρέπει να είναι η ίδια με την αντίληψη για το ρόλο της ΝΔ. Αν σήμερα το κομμάτι της Αριστεράς που ισχυρίζεται το αντίθετο (δηλ. κατά βάση ο ΣΥΝ) δεν καταλήξει ότι το ΠΑΣΟΚ είναι κόμμα που εξυπηρετεί το κεφάλαιο, δηλ. αστικό κόμμα, δεν διαφαίνεται κανενός είδους ενότητα ή βάση για συμμαχίες. Αντιστρόφως και περαιτέρω, αν θεωρηθεί ότι το ΠΑΣΟΚ δεν είναι κόμμα του κεφαλαίου αλλά εκφράζει τους εργαζόμενους, τότε οφείλουμε να συμμαχήσουμε μαζί του. Μα η Αριστερά πέραν του ΣΥΝ έχει καταλήξει, ευτυχώς, ότι το ΠΑΣΟΚ είναι κόμμα του κεφαλαίου και δεν αλλάζει. Το ίδιο και η πλειοψηφία των δυνάμεων του ΣΥΡΙΖΑ, όχι όμως η κύρια συνιστώσα του, ο ΣΥΝ. Βεβαίως και το ΠΑΣΟΚ στο ίδιο συμπέρασμα έχει καταλήξει για τον ίδιο τον εαυτό του και είναι απορίας άξιον που ορισμένοι μέσα στην Αριστερά εθελοτυφλούν.

Η σοσιαλδημοκρατία, λοιπόν, δεν είναι Αριστερά. Είναι αριστερότερα. Είναι αριστερότερα (στη φρασεολογία και μόνο) από τον αμιγή φιλελευθερισμό, που είναι δεξιά, όπως και ο φιλελευθερισμός είναι αριστερότερα από το φασισμό που είναι ακροδεξιά. Αριστερότερα δεν σημαίνει Αριστερά.

Οφείλουμε να διακηρύσσουμε σε όλους τους τόνους πως η Αριστερά πρέπει να έχει πρόγραμμα για το παρόν και όχι μόνο για το μέλλον. Αν πρόκειται για το ξαναζεσταμένο πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ, ευχαριστούμε δε θα πάρουμε. Το πρόγραμμα της σοσιαλδημοκρατίας έχει δοκιμαστεί και οδηγήσει στην έσχατη φτώχεια τους εργαζόμενους. Η Αριστερά πρέπει να έχει πρόγραμμα δράσης άμεσο σχετικά με το πώς θα αντιμετωπίσει αυτή τη φτώχεια που προκάλεσε η πολιτική της σοσιαλδημοκρατίας, η πολιτική δηλαδή της παχιάς φρασεολογίας που οδήγησε στην αδύνατη εργατική τσέπη:
1. Να υπερασπίσει το 8ωρο.
2. Να αναβαθμίσει τη διαπραγματευτική θέση των εργαζομένων.
3. Να ανατρέψει τις ελαστικές εργασιακές σχέσεις.
4. Να υπερασπίσει την ειρήνη.

Οι ίδιοι οι εργαζόμενοι, που έτσι κι αλλιώς ποτέ δεν κυβερνούσαν, πρέπει να χωνέψουν ότι η σοσιαλδημοκρατία δεν θα του φέρει στην εξουσία, όπως δεν τους έχει φέρει μέχρι σήμερα.

Οι δυνάμεις της Αριστεράς οφείλουν να πείσουν τους εργαζόμενους πως δεν είναι απαραίτητο να περιμένουν το σοσιαλισμό για να βελτιωθεί, έστω και προσωρινά, η θέση τους. Πρέπει, όμως, να ξέρουν οι εργαζόμενοι πως στην οικονομία της αγοράς μόνο προσωρινή βελτίωση της θέσης τους είναι δυνατή. Γι’ αυτό και κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί μια εργατική διακυβέρνηση έστω και σε περιβάλλον οικονομίας αγοράς αλλά τούτο το ενδεχόμενο μάλλον απιθανο φαντάζει, διότι για να φτάσει η Αριστερά κυβερνήσει πρέπει να προηγηθεί μια σειρά ζυμώσεων στην οικονομική βάση. Επομένως η διακυβέρνηση δεν μπορεί να είναι αυτοσκοπός υπό συνθήκες οικονομικής κυριαρχίας της εργοδοσίας. Αν σήμερα οι εργαζόμενοι μπορούσαν με επιτυχία να αξιώσουν κατώτερο μισθό 1400 Ευρώ, που είναι το όριο φτώχειας, δεν έχει καμία σημασία αν η Αριστερά έχει τη διακυβέρνηση. Αλλά όταν οι εργαζόμενοι μπορούν να αξιώσουν επιτυχώς 1400 Ευρώ, σημαίνει ότι το εργατικό κίνημα έχει φουντώσει και οι εργαζόμενοι είναι έτοιμοι και εκπαιδευμένοι να καταλάβουν την εξουσία και να πετάξουν στην άκρη την οικονομία της αγοράς!

Όσοι ονειρεύονται μια Αριστερά στην κυβέρνηση που θα παίξει το ρόλο του σωτήρα για τους εργαζόμενους, απατώνται οικτρά. Η Αριστερά δεν είναι σωτήρας, είναι δείκτης. Το πρόγραμμά της για το σοσιαλισμό δεν είναι μαξιμαλιστικό, είναι αναγκαίο. Γι’ αυτό και δεν πρέπει να σταματά τον καθημερινό αγώνα για την επιβίωση. Η σύγκλιση των αριστερών δυνάμεων πάνω σ’ ένα πρόγραμμα των ανωτέρω τεσσάρων σημείων είναι ρεαλιστική, είναι αυτό το καθημερινό εφικτό και ο στόχος που μπορεί να επιτευχθεί χωρίς απαραίτητα την ανάρρηση στην εξουσία. Δυστυχώς, όμως στους εργαζόμενους κυριαρχεί ακόμη η λογική του σωτήρα, δηλαδή να βγει μια σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση να κάνει αναδιανομή χωρίς ο επαναπαυμένος ή απογοητευμένος εργαζόμενος να κουραστεί. Δε χρειάζεται να πούμε πολλά λόγια. Την πρακτική αυτή τη ζήσαμε τα τελευταία 25 χρόνια και είδαμε που οδηγεί. Αν είναι μια φορά ανώφελο να σπαταλήσουμε τη ζωή μας για την υποτιθέμενη μαξιμαλιστική προοπτική του σοσιαλισμού, είναι πολλαπλάσια ανώφελο να δοκιμάσουμε την αποτυχημένη συνταγή της σοσιαλδημοκρατίας που υπόσχεται να σώσει (τάχα) τους εργαζόμενους.

Αν νομίζει κάποιος ότι τα σημεία σύγκλισης που περιγράφω παραπάνω (και σ’ αυτό το άρθρο και στα λοιπά) είναι εξωπραγματικά, ας κάνει τις προτάσεις του και μπορεί να βγει μια καλύτερη σύνθεση. Αν όμως είναι προτάσεις που θα επιχειρούν να φέρουν την ευημερία από τα πάνω, χωρίς να βραχούν τα πόδια των εργαζομένων, τότε πολύ αμφιβάλω για την προοπτική τους, παρόλο που είμαι έτοιμος να τις συζητήσω διότι:

Της γης οι δούλοι κι οι ραγιάδες μοναχοί τους θα σωθούν.

*λέω σε «θεωρητικό» διότι μπορεί να αποτύχει η κυβερνητική του εφαρμογή, όμως δεν πρέπει να προεξοφλούμε την αποτυχία μας διότι έτσι θα καταστούμε αναξιόπιστοι στους εργαζόμενους.

11/01/2008 - Posted by | Πολιτική, βεβαίως!

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: