Για το σοσιαλισμό και στον 21ο αιώνα!

For socialism in the 21st Century too!

Τώρα πια ξέρουμε την αιτία της ανεργίας.

Επιτέλους οι βολεμένοι της ΓΣΕΕ μάς εξήγησαν το λόγο της ανεργίας: Δεν είναι ο καπιταλισμός αλλά η αγραμματοσύνη, που πάει να πει για να βρεις στα σίγουρα δουλειά «μάθε παιδί μου γράμματα».

Ξεχνάνε όμως οι εργατοπατέρες ότι πολλοί απ’ όσους έμαθαν γράμματα, πάλι άνεργοι είναι ή με μισθούς πείνας. Κάποτε όποιος τέλειωνε πανεπιστήμιο είχε σίγουρη δουλειά. Σήμερα όποιος το τελειώνει έχει σίγουρη ανεργία (περιλαμβανομένης και της υποαπασχόλησης) για μια δεκαετία τουλάχιστον. Κάποτε όποιος κατείχε το Lower εθεωρείτο ότι είχε σπουδαίο επαγγελματικό πλεονέκτημα. Σήμερα ακόμη και αν κάποιος κατέχει το Proficiency, αυτό δεν λογαριάζεται από την εργοδοσία ούτε για χαρτί τουαλέτας, ενώ το ΑΣΕΠ δίνει περισσότερα μόρια στη συνέντευξη!

Ε, λοιπόν, κύριοι της ΓΣΣΕ, όσο και αν προσπαθείτε, όσο κι αν κάποιοι θεωρούν ότι είστε άξιοι εργάτες του εργατοπατερικού μισθού υμών, δεν θα καταφέρετε να συγκαλύψετε το γεγονός ότι η αιτία της ανεργίας δεν είναι η αμορφωσιά αλλά ο καπιταλισμός δηλαδή η οικονομία της αγοράς, και όσο κι αν μορφωθούν οι εργαζόμενοι η ανεργία δεν θα εξαλειφθεί εφόσον τα μέσα παραγωγής κατέχονται από τους ολίγους. Η αλήθεια είναι μία: Η αύξηση του μορφωτικού επιπέδου των εργαζομένων οδηγεί ξανά και ξανά σε ισοπέδωση προς τα κάτω. Το προσωρινό πλεονέκτημα (π.χ. μεταπτυχιακό), μετατρέπεται σε μειονέκτημα και η γνώση σε βάσανο. Όπως τα εκάστοτε νεώτερα ή πρωτοποριακά μέσα παραγωγής αυξάνουν την παραγωγικότητα, εκτοπίζουν τις παλιές μηχανές και δίνουν για περιορισμένο χρονικό διάστημα ανταγωνιστικό προβάδισμα & μεγάλα κέρδη στις επιχειρήσεις που τα κατέχουν, ενώ κατόπιν ακολουθεί η εξίσωση και επιπλέον η πτώση του μέσου ποσοστού κέρδους (ποσοστού όχι ποσού) του κλάδου, έτσι ακριβώς και η εκάστοτε πιο εξειδικευμένη εργατική δύναμη, όντας κι αυτή εμπόρευμα που πουλιέται κι αγοράζεται, έχει μόνο περιορισμένο χρονικό πλεονέκτημα και κατόπιν ακολουθεί η εξίσωση με συνολική πτώση της τιμής της.
Ζούμε ακριβώς στην εποχή της δημιουργίας του επιστημονικού προλεταριάτου και η εξέλιξη αυτή είναι προοδευτική σε σχέση με το παρελθόν διότι η γνώση διαχέεται σε ευρύτατα τμήματα της κοινωνίας, τα δε τα προβλήματα που παρουσιάζονται είναι αντίστοιχα με αυτά της νεαρής χειρωνακτικής εργατικής τάξης του 19ου αι. Η λογική της εργοδοσίας για την ισοπέδωση προς τα κάτω είναι πολύ απλή: Αφού τώρα το σύνολο των εργαζομένων έχουν αποκτήσει μια συγκεκριμένη δεξιότητα, γνωρίζουν π.χ. Αγγλικά, δε χρειάζεται να πληρώνονται επιπλέον γι’ αυτήν (την οποία, σημειωτέον, έχουν χρυσοπληρώσει για να την αποκτήσουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι από τα μαθητικά τους χρόνια).

Παρόλο που η λειτουργία της οικονομίας της αγοράς είναι γνωστή κι απ’ την καλή κι απ’ την ανάποδη, δεν πρέπει να σταματήσει η αποκάλυψη του αντικοινωνικού χαρακτήρα της, ώστε να γίνει κατανοητό και να μη ξεχνιέται από τους εργαζόμενους πως όσο περνά ο χρόνος τόσο μεγαλύτερη φτώχεια θα επισύρεται σε όλο και πιο ευρέα στρώματα της κοινωνίας. Δυστυχώς για μας τους εργαζόμενους η πορεία αυτή αν και μπορεί να καθυστερηθεί, είναι μη αναστρέψιμη στα πλαίσια της οικονομίας της αγοράς. Φυσικά, μια τέτοια πορεία, δηλ. η πορεία της οικονομίας της αγοράς, μπορεί να ανατραπεί και να εγκαθιδρυθεί η οικονομία της διανομής, αλλά σήμερα ένα τέτοιο ενδεχόμενο φαντάζει ιδιαίτερα μακρινό, και γι’ αυτό πρέπει να προηγηθούν σημαντικές επιβοηθητικές πολιτικές δραστηριότητες συνειδητοποίησης των εργαζομένων σχετικά με τα συμφέροντά τους ως τάξη.

Αντί, λοιπόν, η ΓΣΕΕ να διαρρηγνύει τα ιμάτιά της για την αμορφωσιά των εργαζομένων ως αιτία της φτώχειας, ας στρέψει τις έρευνές της στο πραγματικό επίπεδο της φτώχειας των μορφωμένων και για ποιο λόγο η πλειοψηφία τους είναι φτωχοί μετά από 20 και 30 χρονια σπουδών και ας πάψει να συγκαλύπτει την πραγματικότητα.

Η βιομηχανία συγκάλυψης και εξαπάτησης, σ’ αυτή την έρευνα, βρίσκεται στην αποθέωσή της! Αν και παρουσιάζονται πολύ σημαντικά στοιχεία για την κοινωνική θέση των φοιτητών από τα οποία προκύπτει πώς το δικαίωμα στη μόρφωση περιορίζεται σταδιακά στα ανώτερα οικονομικά στρώματα, τα συμπεράσματα είναι τελείως έξω από τη λογική. Το σημαντικό εύρημα: «Οι Έλληνες που ζουν πάνω από το όριο της φτώχειας και έχουν ολοκληρώσει ως το ανώτερο επίπεδο την υποχρεωτική εκπαίδευση είναι 0,70 φορές περισσότεροι από τους αντίστοιχους φτωχούς» σημαίνει ότι σε κάθε φτωχό που δεν τέλειωσε το Γυμνάσιο αντιστοιχούν 1,7 μη φτωχοί που το τελείωσαν. Το εύρημα αυτό θα είχε αξία μόνο αν αυτοί που τελείωσαν το Γυμνάσιο ήταν έως 0,7 φορές περισσότεροι από αυτούς που δεν το τέλειωσαν. Από τον σχετικό πίνακα της εφημερίδας «Έθνος» προκύπτει ότι οι 30ρηδες που δεν τέλειωσαν την Υ.Ε. είναι συνολικά 15,15% και αυτοί που τελείωσαν το Γυμνάσιο και άνω είναι 84,85%, δηλαδή 5,6 φορές περισσότεροι! Επομένως, σύμφωνα με το ανωτέρω εύρημα, αυτοί που τέλειωσαν το Γυμνάσιο και δεν είναι φτωχοί είναι 0,7 φορές περισσότεροι απ’ αυτούς που δεν το τελείωσαν, όμως που αυτοί που τελείωσαν το Γυμνάσιο είναι 5,6 φορές περισσότεροι απ’ αυτούς που δεν το τελείωσαν! Τούτο σημαίνει ότι, αναλογικά δηλαδή σε σταθερό δείγμα 100 ατόμων, αυτοί που τελείωσαν το Γυμνάσιο και είναι φτωχοί αποτελούν τριπλάσιο πληθυσμό απ’ αυτούς που δεν τελείωσαν το Γυμνάσιο και είναι φτωχοί. Συμπέρασμα: Η φτώχεια χτυπάει περισσότερο τους πιο μορφωμένους. Κι όμως αυτό το εύρημα αντιστρέφεται από την έρευνα της ΓΣΕΕ!

Αν η ΓΣΕΕ νοιαζόταν πραγματικά να αναδείξει τα προβλήματα των εργαζομένων, όφειλε να στρέψει τις έρευνές της σε τέτοια κατεύθυνση ώστε να γίνει γνωστό σε ποια επίπεδα κυμαίνεται η φτώχεια αλλά και η ανεργία όχι μόνο στους «αμόρφωτους» αλλά ταυτόχρονα και στους περισσότερο εξειδικευμένους, όπως, π.χ., στους Διπλωματούχους (μεταπτυχιακούς) και τους Διδάκτορες, που μετά από τόσα χρόνια σπουδών, και ενώ θεωρείται ότι έχουν φτάσει στο απόγειο της γνώσης, ψάχνουν για δουλειά σε αντικείμενα ετεροαπασχόλησης και ούτε τέτοια κατορθώνουν να βρουν και μένουν στην ανεργία.

Γιατί, άραγε, κύριοι της ΓΣΕΕ, οι εξειδικευμένοι εργαζόμενοι ζουν στην ανεργία ή ετεροαπασχόληση σε ποσοστά που δεν τολμάτε να διερευνήσετε; Μια απλή έρευνα στις ιστοσελίδες των Πανεπιστημίων, που αποτελούν την κορωνίδα της γνώσης και της εξειδίκευσης, αρκεί για να διαπιστωθεί ότι στα διάφορα πανεπιστημιακά τμήματα υπάρχει σωρεία άμισθων Διδακτόρων οι οποίοι, προφανώς, ζουν με την ελπίδα να ενταχθούν στο ΕΔΤΠ και μετά στο ΔΕΠ. Κι αν οι Διδάκτορες κι οι Μεταπτυχιακοί παραμένουν άνεργοι, τι ελπίδες έχουν οι ανειδίκευτοι για σταθερή δουλειά; Γιατί δεν γίνεται κανενός είδους έρευνα ώστε να διαπιστωθεί πόσοι γιατροί, μηχανικοί, οικονομολόγοι ή δικηγόροι αναγκάζονται να εργαστούν ως ελεύθεροι επαγγελματίες, και στην πραγματικότητα μένουν χωρίς αντικείμενο, αλλά λόγω της δραστηριότητάς τους αυτής δεν θεωρούνται άνεργοι; Γιατί δεν γίνεται έρευνα ώστε να διαπιστωθεί πόσοι από τους παραπάνω, ενώ στην πραγματικότητα παρέχουν εξαρτημένη εργασία με δελτίο παροχής θεωρούνται ως ελεύθεροι επαγγελματίες και φυτοζωούν με 200 και 300 Ευρώ, αφού αναγκάζονται να καταπιούν δολώματα του τύπου «αυτά σου δίνω εγώ κι ό,τι επιπλέον βγάλεις από τη δική σου πελατεία, δικά σου».

Η αλήθεια για την ανεργία και τη φτώχεια δεν συγκαλύπτεται από τις στημένες έρευνες της ΓΣΕΕ. Η αλήθεια είναι άλλη και μάλιστα ακριβώς η αντίθετη: Όσο πιο μορφωμένο είναι το εργατικό δυναμικό τόσο περισσότερο πέφτει το μεροκάματο εκάστου κλάδου και τόσο λιγότερο χρησιμοποιούνται οι γνώσεις που έχουν λάβει οι εργαζόμενοι κατά τη διάρκεια των σπουδών τους, άρα τόσο περισσότερο διευρύνεται η φτώχεια και στους πιο μορφωμένους. Αυτή η αντίφαση, μέσα στα πλαίσια των πολλών αντιφάσεων της οικονομίας της αγοράς, όταν οξυνθεί, θα συμβάλει στην ανατροπή της, δηλαδή στην ανατροπή των δυνάμεων που οδηγούν την υφήλιο ολόκληρη στη φτώχεια, τον πόλεμο και την οικολογική καταστροφή.

Μα, θα πει κάποιος, αυτές οι έρευνες γίνονται από επιστήμονες, πώς μπορεί ένας αδαής να τις αμφισβητήσει; Πράγματι, καθώς είπε κι ένας μεγάλος, όπως ακριβώς «ο δρόμος για την κόλαση είναι στρωμένος με τις καλύτερες προθέσεις» έτσι και τα ερωτηματολόγια ή οι προτεραιότητες των ερευνών και των δημοσκοπήσεων μπορεί να έχουν φαινομενικά τις καλύτερες προθέσεις αλλά στην πραγματικότητα συγκεκριμένη και αντεργατική στόχευση ώστε τελικά να αποπροσανατολίζουν το Λαό και να μεταφέρουν τις πραγματικές ενοχές της αγοράς πάνω στα θύματά της.

Γι’ αυτό ακριβώς τέτοιου είδους κατευθυνόμενες και αντεργατικές έρευνες, χρηματοδοτούμενες μάλιστα από τις εισφορές των εργαζομένων στα συνδικάτα τους, μας δείχνουν την αναγκαιότητα να απαλλαγούν οι εργαζόμενοι από τις συμβιβασμένες με την εργοδοσία διοικήσεις των συλλογικών τους θεσμών και ν’ αναδείξουν ηγεσίες από τα σπλάχνα τους, ηγεσίες που θα προκρίνουν πρώτα απ’ όλα την ίδια την ενεργό συμμετοχή των εργαζομένων στα συνδικαλιστικά δρώμενα και ταυτόχρονα τη διεκδίκηση αξιοπρεπών μισθών και όρων εργασίας, ώστε να ξεπεραστεί το άγος της ελαστικής απασχόλησης και του μισθού των 660 Ευρώ, που κι αυτός αφορά το κλυδωνιζόμενο πια 8ωρο, χωρίς να λησμονείται ότι ακόμη κι αυτός ο κατώτερος μισθός αποτελεί όνειρο για μια μεγάλη μερίδα νέων που ελέγχονται πολιτικά μέσω πελατειακών σχέσεων που προωθούν τα διάφορα προγράμματα τύπου «stage».

25/01/2008 - Posted by | Πολιτική, βεβαίως!

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: