Για το σοσιαλισμό και στον 21ο αιώνα!

For the socialism in the 21st Century too!

Εκλογές 1ου Γυμνασίου για την Ένωση Γονέων

Την Παρασκευή 12-12-08 ολοκληρώθηκαν οι εκλογές για αντιπροσώπους του 1ου Γυμνασίου στην Ένωση Γονέων Αλεξ/πολης. Τα αποτελέσματα έχουν ανακοινωθεί από την Εφορευτική Επιτροπή αλλά δεν τα έχω υπόψη μου. Η συμμετοχή ήταν απογοητευτική. Μόλις και μετά βίας ξεπεράσαμε την αντιπροσώπευση του 1/3 των μαθητών παρόλο που προσήλθαν σχεδόν όλοι οι γονείς για να λάβουν τη βαθμολογία των παιδιών τους. Τι δεν κάναμε καλά; Τι πρέπει να προσέξουμε; Τι είναι αυτό που φόβισε τους Γονείς & Κηδεμόνες και δεν προσήλθαν να ψηφίσουν μαζικά;

Ίσως φταίει το γεγονός ότι αναφερθήκαμε στην καταβολή της συνδρομής απ’ όσους δεν κατέβαλαν και το γεγονός αυτό να αποτέλεσε ανασταλτικό παράγοντα από γονείς που δεν είχαν τη δυνατότητα να δώσουν τη συνδρομή τους. Ήδη το Δ.Σ. συνεδριάζοντας μια ημέρα πριν τις εκλογές αποφάσισε να περιορίσει τη συνδρομή στα 15 Ευρώ κατ’ έτος και για τους δύο γονείς μαζί, ασχέτως του αριθμού των παιδιών τους που φοιτούν στο Σχολείο. Φαίνεται αυτό δεν στάθηκε αρκετό. Μάλιστα η υποψήφια για την Ένωση Γονέων (και νομίζω και εκλεγείσα) Αγγελική Γκιδίκα θεώρησε ότι το ποσό των 15 Ευρώ είναι ήδη υψηλό, προτείνοντας μείωσή του. Η πρότασή της είναι ενδιαφέρουσα και νομίζω ότι πρέπει να τη δούμε θετικά και με ιδιαίτερη προσοχή.

Ίσως φταίει το γεγονός ότι ο συνδικαλισμός είναι απαξιωμένος στα μάτια της πλειοψηφίας. Πολλοί θεωρούν ότι αυτοί που εκλέγονται σε συνδικαλιστικά όργανα το κάνουν για προσωπικό όφελος ή προβολή χρησιμοποιώντας το συνδικαλισμό ως εφαλτήριο για οικονομική και κοινωνική άνοδο, γι’ αυτό και δεν θέλουν να μεταβληθούν σε υποπόδια των μωροφιλόδοξων.

Ίσως φταίει το γεγονός ότι έχουμε μετατραπεί σε μια παθητική κοινωνία που δεχόμαστε ό,τι μας σερβίρουν, δεχόμαστε την υποταγή και απαξιώνουμε την κοινωνική δραστηριότητά μας έχοντας ασπαστεί την ιδεολογία του «εαυτούλη» μας, δηλαδή της ατομικής και όχι συλλογικής επίλυσης των προβλημάτων. Κι όμως, αυτός ο «εαυτουλισμός» (και όχι ατομικισμός) έχει φέρει μακροπρόθεσμα τη ραγδαία πτώση του βιοτικού επιπέδου. Τακτική του σαλαμιού. Ο καθένας μας άρχισε να σκέφτεται ότι θα έπρεπε να διασφαλίσει μόνο τον εαυτό του και να μη δείξει καμιά αλληλεγγύη για όσους είχαν πρόβλημα ακόμη και μέσα στον ίδιο εργασιακό χώρο. Όταν το πρόβλημα έφτασε σ’ αυτόν δεν είχε κανέναν να του συμπαρασταθεί.
Ενδεχομένως να φαίνεται πολύ θεωρητική διατύπωση γι’ αυτό θα φέρω και το παράδειγμα από τη σκληρή πραγματικότητα: Απολύει το αφεντικό 10 εργαζόμενους από τους 50, ή ακόμη χειρότερα 1 από τους 5. Οι υπόλοιποι 40 (ή 4) λουφάζουν γιατί δεν είναι μέσα στους απολυμένους. Στους 10 απολυμένους δεν παρέχεται καμια αλληλεγγύη και χάνουν τη δουλειά τους. Το παιχνίδι συνεχίζεται στους υπόλοιπους 10 και ούτω καθεξής μέχρι να απολυθούν όλοι και να προσληφθούν καινούργιοι εργαζόμενοι, χωρίς τριετίες, επιδόματα κλπ. πιο «ευέλικτοι» στο χαμηλό μισθό. Όταν διαπιστώσουν ότι δεν τους φτάνει ο μισθός, που οι ίδιοι με την αδιαφορία τους υποβάθμισαν, έρχονται στο δίλημμα να κάνουν ή όχι απεργία, ώστε να πάρουν αυξήσεις. Πώς, όμως, να κάνουν απεργία όταν όλο το μεροκάματο πηγαίνει σε ανελαστικές δαπάνες; Πώς να κάνουν απεργία όταν έχουν το φόβο της απόλυσης, ξέροντας ότι κανείς δεν θα τους συμπαρασταθεί, αφού κι οι ίδιοι δεν συμπαραστάθηκαν σε κανέναν άλλο; Γι’ αυτό μη έχοντας τη δύναμη να κάνουν απεργία, δεν μπορούν να πιέσουν την εργοδοσία, παίρνουν μόνο την αύξηση 3% της ΓΣΕΕ, χαμηλότερη κι από τον πληθωρισμό, με συνδικαλιστές που όμως εξασφαλίζουν για τον εαυτό τους και το οικογενειακό τους περιβάλλον παχυλές αμοιβές, αργομισθίες, μειωμένα ωράρια, αμειβόμενα συμβούλια και έξτρα μπόνους. Κι από κοντά, δώσ’ του και να καλλιεργείται από την τηλεόραση ο ατομικισμός, το μοντέλο του πάμπλουτου πανέμορφου πετυχημένου που κατάφερε τα πάντα χάρη στην καπατσοσύνη του και ίσως και την παρανομία που δεν έγινε αντιληπτή.

Να ποιο είναι το συμπέρασμα: Δεν χρειάζεται αγώνας για την καλυτέρευση του βιοτικού επιπέδου. Ένα λαχείο, μια αρπαχτή, μια όμορφη φάτσα (ή και κορμί βρε αδερφέ) και θα λυθεί το πρόβλημα του Φτωχούλη του  Θεού. Αμ δε!

Έτσι μακροπρόθεσμα κατέρρευσε το βιοτικό επίπεδο και απαξιώθηκαν οι συλλογικές δράσεις. Αυτή η αδιαφορία, που ξεκινά από τις εργασιακές σχέσεις, αγκαλιάζει όλους τους τομείς της ζωής.  Ευτυχώς, όμως, η νέα γενιά έδειξε ότι δεν χάθηκε η αλληλεγγύη. Η αποτρόπαιη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου ποδοπάτησε την αδιαφορία και τον καναπέ, αποδεικνύοντας για άλλη μια φορά ότι τίποτε δεν είναι μονοσήμαντο, ότι όλα συνδέονται διαλεκτικά, ότι μέσα από το αρνητικό πάντα  προκύπτει το θετικό και τ’ ανάποδο. Απ’ αγκάθι βγαίνει ρόδο κι από ρόδο βγαίνει αγκάθι, όπως λέει κι ο σοφός Λαός μας.

13/12/2008 - Posted by | Πολιτική, βεβαίως!

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: