Για το σοσιαλισμό και στον 21ο αιώνα!

For the socialism in the 21st Century too!

Και η αντιπολίτευση κυβερνά!

Χάσαμε;

(αν βαριέσαι να διαβάσεις όλο το άρθρο, διάβασε την περίληψή του, πατώντας εδώ)

Χάσαμε σε σχέση με το 2007, που αποτελεί το συγκρίσιμο όρο των εκλογικών επιδόσεων. Κι όταν λέω χάσαμε εννοώ όλους αυτούς που αυτοπροσδιορίζονται ως αριστεροί, δηλαδή (αρχίζοντας από δεξιά προς τ’ αριστερά) ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ,  Εξωκοινοβουλευτική Αριστερά. Στην Εξωκοινοβουλευτική Αριστερά τα σχήματα μεταβάλλονται οπότε για την άθροιση είναι χρήσιμο να σημειωθεί ότι τα παλιότερα ΜΕΡΑ και ΕΝΑΝΤΙΑ σχημάτισαν την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, οπότε μπορούν να συνυπολογίζονται αντίστοιχα τα εκλογικά τους ποσοστά.

Λοιπόν. Σύνολο ποσοστού & ψήφων αυτοπροσδιοριζόμενων αριστερών κομμάτων:
2007    13,90%   995.463
2009    12,82%   949.762
Δηλαδή 1% πτώση ή αλλιώς μείωση 10% των δυνάμεων.

Σιγά την πτώση, θα έλεγε κάποιος, όμως τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Δεν θέλουμε να φυτοζωούμε σ’ αυτά τα ποσοστά. Σε συνθήκες κρίσης του καπιταλισμού, της χειρότερης μετά τα ’30, τα αριστερά κόμματα όχι μόνο δεν κατάφεραν να εισπράξουν τίποτε, μα τίποτε, από τη δυσαρέσκεια των εργαζομένων αλλά έχασαν κι επιπλέον εργαζόμενους που τους είχαν ψηφίσει. Δυστυχώς, τη μεγαλύτερη και πολιτικά πιο σημαντική πτώση την είχε το ΚΚΕ, ενώ δεν δικαιούται να μιλά για νίκη ούτε η εξωκοινοβουλευτική Αριστερά με τα ποσοστά της τάξης του 0,4% διότι οι ψήφοι μεταφέρθηκαν από τον ένα σχηματισμό στον άλλο, δηλαδή παρατηρείται αύξηση της ΑΝΤΑΡΣΥΑς και πτώση όλων των λοιπών εξωκοινοβουλευτικών.

Τι έφταιξε λοιπόν και δεν στάθηκε δυνατό η Αριστερά, και κυρίως το ΚΚΕ ως ο δυναμικότερος παράγοντας του εργατικού κινήματος, να καρπωθεί τη λαϊκή δυσαρέσκεια;

Το κυρίως πεδίο δράσης των αριστερών κομμάτων είναι οι εργασιακοί χώροι σ’ αντίθεση με τα κόμματα της εργοδοσίας που δραστηριοποιούνται στα πλαίσια της τηλεοπτικής δημοκρατίας και του ρουσφετιού. Τα ΜΜΕ παίζουν καταλυτικό ρόλο στη διαμόρφωση της λεγόμενης «κοινής γνώμης» ακριβώς διότι αυτή κάθεται στον καναπέ της, έχοντας εκχωρήσει τη δύναμή της στους αντιπροσώπους της. Στην Αριστερά δεν έχουμε κατανοήσει το σημαντικό ρόλο του τηλεοπτικού εκπροσώπου, ως προσώπου που απευθύνεται ταυτόχρονα σε κοινό 10 εκατομμυρίων, δεν έχουμε καταφέρει να παίζουμε με τα όπλα των εχθρών μας, και γι’ αυτό βρεθήκαμε σε φάση υποχώρησης, όχι ραγδαίας, όχι καταστροφικής, όχι ανεπανόρθωτης, μα υποχώρησης που ίσως να μοιάζει και την ελαφρά οπισθοχώρηση του άλτη για να πάρει φόρα (ναι, ναι παρηγορήσου!).

Τα εργοδοτικά κόμματα, ως κόμματα διαχείρισης της συλλογικής περιουσίας και ισχύος (του κράτους ντε!) της ελληνικής εργοδοσίας, έχουν πάντοτε κυβερνητική πρόταση, ώστε να μη μείνουν χωρίς διαχείριση και εξυπηρέτηση τα συμφέροντα των αφεντικών τους. Γι’ αυτό και δεν είναι καθόλου παράξενο που ο Καρατζαφύρερ είχε πει ότι θα συνεργαζόταν ακόμη και με το ΠΑΣΟΚ σε περίπτωση μη αυτοδυναμίας, γι’ αυτό κι οι Οικολόγοι, παρά τη σαφή σοσιαλδημοκρατική τους προέλευση (και μάλιστα δήθεν απ’  τ’ αριστερά της σοσιαλδημοκρατίας) διακήρυξαν ότι θα  συνεργάζονταν υπό προγραμματική σύγκλιση με την ΝΔ, γι’ αυτό κι υπάρχει η (μάλλον εικονική) διαπάλη ανάμεσα στα δύο ρεύματα του ΣΥΝ με την κυβερνητική τάση του ολοένα να ξορκίζεται και συνεχώς να κλείνει το μάτι στο ΠΑΣΟΚ και την «αριστερή» να αποτελεί το άλλοθι για την αλίευση ψήφων.

Τα εργοδοτικά κόμματα έχουν πείσει τους εργαζόμενους ότι μόνο αυτός που θα είναι στην κυβέρνηση έχει τη δυνατότητα επηρεάσει τις τύχες τους, το βιοτικό τους επίπεδο, την ανεργία, το ύψος των μισθών και των επιδομάτων, τις δόσεις των δανείων. Ταυτόχρονα τα κόμματα αυτά μέμφονται τη μαρξιστική Αριστερά ότι δεν είχει πρόγραμμα άμεσης δράσης και παραπέμπει την επίλυση των προβλημάτων στη Δευτέρα Παρουσία.  Γι’ αυτό κι οι εργαζόμενοι έχουν μάθει (διαπαιδωγωγηθεί για την ακρίβεια) να ψηφίζουν ποιος θα τους κυβερνήσει κι όχι ποιος είναι αυτός που πραγματικά εκπροσωπεί το συμφέρον τους.

Αυτή ακριβώς είναι η επικοινωνιακή αιχμή του αντιπάλου, αυτό είναι το τρωτό σημείο μας όχι διότι δεν έχουμε πρόγραμμα για τα άμεσα καθήκοντα του εργατικού κινήματος αλλά διότι δεν έχουμε πείσει τον εργαζόμενο ότι και η αντιπολίτευση κυβερνά. Δεν κυβερνά με την κλασική έννοια, κυβερνά επιβάλλοντας πολιτικές στη νόμιμη κυβέρνηση και την εργοδοσία μέσα από τη δράση των «από κάτω», που σήμερα δεν θέλουν να κυβερνήσουν, έχοντας ενσωματωθεί στο συστημα της έμμεσης δημοκρατίας που χαρακτηρίζεται από την αντιπροσώπευση και όχι από τη συμμετοχή. Ο όρος «κυβερνά» χρησιμοποιείται  διότι προσαρμόζεται στην ιδεολογική ανάγκη των εργαζομένων να ψηφίζουν ένα κόμμα που μπορεί να κυβερνήσει.

Πώς κυβερνά η Αντιπολίτευση; Πολύ απλά, απλά αλλά κουραστικά, κι αυτό είναι ένα άλλο μειονέκτημά της που πρέπει να ξεπεραστεί. Κυβερνά στηρίζοντας πολιτικά και υλικά τις απεργίες, τις καταλήψεις, τις διεκδικήσεις, κυβερνά οργανώνοντας τους εργαζόμενους να νικήσουν. Π.χ., οι σημερινές στοιχειώδεις ανάγκες των εργαζομένων στην Ελλάδα ανέρχονται στο ποσό των 1.400 Ευρώ. Κάτω απ’ αυτό το ποσό μπορούμε να μιλάμε για απόλυτη εξαθλίωση, για φτώχια. Αυτά τα 1.400 Ευρώ δεν πρόκειται να τα δώσει κανένα κυβερνητικό πρόγραμμα, καμιά εξαγγελία. Ο εργαζόμενος θα τα πάρει μόνο με την αγώνα του, αφού η κυβέρνηση θα απαντήσει ότι το ύψος του μεροκάματου είναι αποκλειστικά θέμα συλλογικών διαπραγματεύσεων στις οποίες δεν μπορεί ούτε δικαιούται να παρέμβει. Η κυβέρνηση της εργοδοσίας βέβαια κάνει την πάπια διότι η αύξηση μπορεί να δοθεί και με νόμο, τον οποίο όμως δεν ψηφίζει , ακριβώς διότι εξυπηρετεί τα συμφέροντα της εργοδοσίας. Η  δικαιολογία των συλλογικών διαπραγματεύσεων αποτελεί μόνο προπέτασμα καπνού. Μάλιστα η κυβέρνηση υποκρίνεται ακόμη περισσότερο, μια και ελέγχει πλήρως την ηγεσία της ΓΣΕΕ που δεν είναι τίποτε άλλο παρά τσιράκια της εργοδοσίας, οπότε οι συλλογικές διαπραγματεύσεις έχουν προκαθορισμένο αποτέλεσμα.

Η εκτυλισσόμενη κρίση του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος ήταν μια ευκαιρία να αναπτυχθεί το εργατικό κίνημα. Την ευκαιρία αυτή το κίνημα την έχει πετάξει. Αναφέρθηκε ότι οι συνθήκες κρίσης είναι δύσκολες για τα εργατικά κόμματα και ευνοούν τη σοσιαλδημοκρατία. Μα αν αυτά σε συνθήκες κρίσης υποχωρούν σε συνθήκες ανόδου της οικονομίας τι πρέπει να κάνουν; Να εκμηδενιστούν; Πρέπει να πάψουμε να βρίσκουμε δικαιολογίες για τις ήττες μας. Η ήττα ήταν πολύ σημαντικότερη από την ελαφρά υποχώρηση ακριβώς διότι βρισκόμαστε σε συνθήκες κρίσης. Πρέπει να παλαίψουμε για να μη μετατραπούν τα εργατικά μας κόμματα, τα κόμματα που ψηφίζουμε και υποστηρίζουμε,  σε γραφειοκρατικούς μηχανισμούς που αρκούνται μόνο στην απλή αναπαραγωγή τους, έχοντας δέσει το γάιδαρό τους, δηλαδή όλους εμάς που τα ψηφίζουμε.

Πρέπει να παίξουμε με τα όπλα των αντιπάλων. Πρέπει να χτυπήσουμε τον εχθρό στον τομέα της βάσης της επικοινωνίας του μέσω των τηλεοπτικών ΜΜΕ, δηλαδή στον τομέα διαμόρφωσης της κοινωνικής συνείδησης. Πρέπει να ανατρέψουμε την άποψη του εργαζόμενου ότι μόνο η κυβέρνηση μπορεί να μεταβάλει τις βιοτικές του συνθήκες. Πρέπει να τον πείσουμε ότι στον καπιταλισμό μόνο ως Αντιπολίτευση μπορεί να κυβερνήσει, δηλαδή να βελτιώσει το βιοτικό του επίπεδο.

Παρά το γεγονός ότι στην προεκλογική περίοδο μέρος της επικοινωνιακής τακτικής των αριστερών κομμάτων στόχευε, και πολύ σωστά, να πείσει τους εργαζόμενους ότι δεν έχει σημασία ποιος θα κυβερνήσει, η τακτική αυτή ηττήθηκε, ακριβώς διότι δεν έχει διάρκεια και κυρίως δεν προβάλλεται συντονισμένα απ’ όλο τον αριστερό κόσμο. Ηττήθηκε διότι απέπνεε την κακεντρέχεια του τύπου «να ψοφήσει κι ο γάιδαρος του γείτονα». Απέναντι σ’ αυτή την περιστασιακή και ανοργάνωτη επικοινωνιακή στόχευση είχαμε τα εργοδοτικά ΜΜΕ που παρουσίαζαν διαρκώς  ως επιτακτική ανάγκη να φύγει η κυβέρνηση της ΝΔ, οδηγώντας τους εργαζόμενους να ψηφίσουν μαζικά το ΠΑΣΟΚ και μάλιστα σε συνθήκες κρίσης. Παρουσιάστηκε θαυμάσια αυτή η ανάγκη, στηριζόμενη στις υπαρκτές διαφορές της ΝΔ με το ΠΑΣΟΚ, όπως π.χ. στο θέμα της μετανάστευσης, που το ΠΑΣΟΚ, αν και γενικά τάσσεται υπέρ της αντιμεταναστευτικής πολιτικής αφού ο αρχηγός του πριν 3 μήνες ωρυόταν για τα αφύλακτα σύνορα, προτείνει χορήγηση πολιτικών δικαιωμάτων στους νόμιμους μετανάστες για τις τοπικές εκλογές, αντιτέθηκε φραστικά στις επιχειρήσεις – σκούπα του φασίστα Μαρκογιαννάκη κλπ., γι’ αυτό και το βράδυ των εκλογών οι μετανάστες πανηγύριζαν με τη σημαία του ΠΑΣΟΚ. Ποιοι; Οι μετανάστες που αποτελούν τον πάτο της ελληνικής εργατικής τάξης, το πιο άγρια εκμεταλλευόμενο τμήμα της που αν μη τι άλλο θα έπρεπε να φτύνουν τα κόμματα της εργοδοσίας, που στήριξαν τις νατοϊκές επεμβάσεις στη χώρα τους και τους εξανάγκασαν σε προσφυγιά.

Η πρόταση για μια νέα ταξική ΓΣΕΕ, συγκροτημένη από δυνάμεις που προγραμματικά επιδιώκουν την ανατροπή του καπιταλισμού, αποτελεί την πρακτική υλοποίηση της επικοινωνιακής πολιτικής όλων δυνάμεων που θέλουν να καταστήσουν τους εργαζόμενους αφεντικά του μόχθου τους, μιας επικοινωνιακής πολιτικής που θα αποτελέσει, ίσως, τη μοναδική κοινή δράση της Αριστεράς, η οποία αν θέλει να φέρει τον εργαζόμενο μπροστά ως συλλογικό ιδιοκτήτη των μέσων παραγωγής, οφείλει πρώτα να μεταβάλει το πνεύμα της κοινωνίας και να πείσει τον εργαζόμενο ότι κι η Αντιπολίτευση κυβερνά.

Στις σημερινές συνθήκες, μόνο όταν αλλάξει το γενικό πνεύμα της κοινωνίας και οι εργαζόμενοι πιστέψουν ότι και η Αντιπολίτευση κυβερνά, θα καταστεί δυνατός ο επόμενος τακτικός στόχος του εργατικού κινήματος, η αλλαγή του συσχετισμού δύναμης στους εργασιακούς χώρους, δηλαδή η οργάνωση των εργαζομένων σε πρωτοβάθμια επιχειρησιακά σωματεία*.


* Βρισκόμαστε σε επίπεδο πριν το 1902, όταν έγραφε ο Λένιν το «Τι να κάνουμε», στο οποίο θεωρούσε δεδομένη και αυτονόητη τη συμμετοχή των εργαζόμενων στα σωματεία τους

07/10/2009 - Posted by | Πολιτική, βεβαίως!

5 Σχόλια »

  1. Περίληψη του άρθρου:

    Στις τελευταίες εκλογές χάσαμε διότι μειώθηκε και το το εκλογικό ποσοστό και οι ψήφοι των αυτοπροσδιοριζόμενων ως αριστερών κομμάτων, συνολικά και επί μέρους. Η ήττα αυτή είναι ακόμη σημαντικότερη διότι συνέβη σε περίοδο κρίσης του παγκόσμιου καπιταλισμού. Η βασική αιτία της ήττας ήταν ότι τα αριστερά κόμματα δεν κατάφεραν να πείσουν τους εργαζόμενους πως έχουν άμεσα εφαρμόσιμη εναλλακτική διέξοδο για τη βελτίωση του βιοτικού επιπέδου τους και αυτό διότι δεν δεν έχουν μάθει να χρησιμοποιούν προς όφελός τους τα όπλα του αντιπάλου, δηλαδή τα τηλεοπτικά ΜΜΕ που διαμορφώνουν την «κοινή γνώμη».
    Με την επωφελή εκμετάλλευση της δυνατότητας που παρέχουν τα τηλεοπτικά ΜΜΕ για μεταβολή της κυρίαρχης ιδεολογίας της «κοινής γνώμης» θα καταστεί δυνατή η ανατροπή του συσχετισμού δύναμης στους εργασιακούς χώρους, που είναι και το κυρίως ζητούμενο αυτή την περίοδο. Η ανατροπή του συσχετισμού θα πραγματοποιηθεί μόνο όταν ένα σημαντικό τμήμα των εργαζομένων πειστεί ότι «και η Αντιπολίτευση κυβερνά», κυβερνά μέσα από την πολιτική και υλική στηριξη των διεκδικητικών αγώνων των εργαζομένων που πρέπει να έλθουν σε πρώτο πλάνο αφού μόνο οι ίδιοι οι εργαζόμενοι με τον αγώνα τους μπορούν να βελτιώσουν το βιοτικό τους επίπεδο και όχι η φρούδα ελπίδα ελεημοσύνης από τις εργοδοτικές κυβερνήσεις. Η Αντιπολίτευση κυβερνά διότι βάζει τους ίδιους τους εργαζόμενους να διαχειριστούν τις υποθέσεις τους.
    Η δημιουργία μιας νέας ταξικής ΓΣΕΕ, συγκροτημένης απ’ όλες τις δυνάμεις που επιδιώκουν την ανατροπή του καπιταλισμού θα αποτελέσει τη θεσμική βάση ενός νέου αλλά απαραίτητου τακτικού στόχου που σκοπό έχει να μεταβάλει την κυρίαρχη άποψη που περνάνε τα εργοδοτικά κόμματα και να πείσει ικανό τμήμα των εργαζομένων ότι κι η Αντιπολίτευση κυβερνά.

    Σχόλιο από antrikos | 08/10/2009 | Απάντηση

  2. «Η ΜΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ»!

    Αυτό που καταντάει ενοχλητικό και αντιβαίνει πεισματικά στο «γενικό κλίμα ή αίσθημα αισιοδοξίας», είναι η αποφασισμένη προβολή θεσμικά και από «φύση»,μιας ανεξήγητης και παγιωμένης αντίληψης κακομοιριάς και γκαντεμιάς, από μέρους των στελεχών του ΚΚΕ.

    Βγαίνουν λοιπόν τα στελέχη της αριστεράς και του ΚΚΕ πιο συγκεκριμένα και τι λένε στα λαϊκά στρώματα; «Μην έχετε ίχνος ελπίδας ότι θα λυθούν τα προβλήματά σας…τζάμπα χαιρόσαστε…να δείτε τι θα πάθετε…Χε! Χε! Χε! Την πατήσατε ξανά!Και το εκπέμπουν χαιρέκακα. Είναι τουλάχιστον λυπητερό (που έλεγε κι ένας φίλος μου που ζει στη Γερμανία)να το λέει κάποιος, που υποτίθεται ότι ο ρόλος του είναι να δημιουργεί πολίτες με αυτοπεποίθηση και δυναμισμό.
    Δηλαδή τι τους λέει αντιδραστικά και κατάμουτρα; «Είστε απαράδεκτοι που δε μας ψηφίσατε» και «ηλίθιοι που την πατήσατε ξανά…και δε μας καταλάβατε» «…εμείς μόνο θέλουμε το καλό σας, πριν από σας για σας και μόνο για σας!!!!».

    Ανησυχώ…

    Αλλά ευτυχώς, συνεχίζω ακόμη να κατανοώ ότι επί της ουσίας οι άνθρωποι της αριστεράς αντιδρούν έτσι από τρόμο.
    Διαφοροποιούνται άκομψα από μια πολιτική που στόχο έχει την εξόντωση της αξιοπρέπειας του πολίτη-καταναλωτή πια.
    Τρόμο για ένα υποθηκευμένο μέλλον που βλέπουν να έρχεται με ταχύτητα -τουλάχιστον κάποιοι με ειλικρίνεια- πιο καθαρά από τους «συνηθισμένους» ανθρώπους του μεροκάματου που τους κυνηγάνε τα δάνεια, οι βιοτικές ανάγκες,οι ασφυκτικές υποχρεώσεις… όμως -ας μην το ξεχνάμε- απ’ αυτά τα αίτια οι «πάσχοντες» (κατά την αρχαία τραγωδία)υποκύπτουν αναγκαστικά στα κελεύσματα της χρεοκοπημένης ελπίδας.

    Ωραία.
    Είναι όμως αυτός ο ταιριαστός πολιτικός λόγος για να νουθετηθούν όλοι οι «παραπλανημένοι» συμπολίτες μας, ακούγοντας διαρκώς ότι απλώς κάνουν λάθος να πανηγυρίζουν για την δήθεν νέα «κατάσταση» και ότι πάλι «την έβαψαν»;
    Ή μήπως η αριστερά θα πρέπει με μια αλλιώτικη προσέγγιση από καρδιάς και όχι «επιστημονικά» ψυχρή, μονότονη, που κάποιες φορές φαντάζει παπαγαλίστικα επαναλαμβανόμενη, να έρθει κοντά στους καθημερινούς ανθρώπους;
    Νέα φρασεολογία θα είναι, διαφορετική πρακτική θα είναι, άλλη λειτουργία στην κομματική οργάνωση θα είναι…
    Το ζήτημα είναι να είναι!
    Τώρα φαίνεται η στιγμή κατάλληλη, ώστε να περάσει στην πράξη το διαχρονικό κάλεσμα σε δράση του Nâzim Hikmet (1902-1963) «αν δεν καώ εγώ/ αν δεν καείς εσύ / πώς θα γίνει η νύχτα μέρα;»
    Η «ΜΈΡΑ» είναι το ζητούμενο.
    Και αυτό μόνο οι αποφασισμένες αριστερές δυνάμεις μπορούν να το συμφωνήσουν και να το πετύχουν. Και λέω αποφασισμένες, διότι μόνο αν παραμερίσουν τις θεωρητικές ιδεολογικές διαφορές και σκεφτούν το συμφέρον των ανθρώπων που επιθυμούν να εκφράσουν, μόνο τότε θα υπάρξει μορατόριουμ και θα αναφωνήσουν «Η ΜΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ»!

    Στην παρούσα παρέμβασή μου δεν είναι στην πρόθεσή μου να ασκήσω κανενός είδους εύκολη και ανέξοδη κριτική με παρόρμηση και αποστασιοποιημένο εξυπνακισμό. Ποιός είμαι άλλωστε;
    Γνωρίζω όμως πολύ καλά τον πόνο πολλών ανθρώπων του ΚΚΕ και γι’ αυτούς είμαι εδώ και γράφω.
    Εκτιμώ ότι επειδή πλέον δεν υπάρχουν περιθώρια αντοχής, είναι καιρός για γενναίες αποφάσεις χωρίς αγκυλώσεις στο παρελθόν και με φρέσκο, καθαρό, αναζωογονητικό αέρα, να γίνουν τα λεγόμενα ανοίγματα στον πολύπαθο και πολυτραγουδισμένο λαό.
    Δεν χρειάζονται ιδεολογικές εκπτώσεις και φοβίες. Η πραγματικότητα είναι αυτή που καθορίζει τις εξελίξεις.

    Πρέπει να ανοίξει το παράθυρο τώρα!

    Σχόλιο από Ανέστης | 08/10/2009 | Απάντηση

  3. Κακώς κατα τη γνώμη μου χάθηκες απο το phorum.gr.Εγραφες ενδιαφέροντα κείμενα.

    Σχόλιο από Αναγνώστης | 12/10/2009 | Απάντηση

    • Καλά τα φόρουμ αλλά προτιμώ την πραγματική ζωή. Αν είχα διαθέσιμο χρόνο μπορεί και να ‘γραφα. Αν κάνεις μια βόλτα από το φριφόρουμ.γρ θα δεις όιτ ούτε και κει γράφω (παρά μόνο κάτι πλακατζίδικα για να την πω στον αρχινάζουλα).

      Σχόλιο από antrikos | 12/10/2009 | Απάντηση

  4. […] Εργατική όχι κυβερνητική Επαναφέρω το θέμα της δημιουργίας ταξικής Εργατικής ΓΣΕΕ απ’ όλες τις δυνάμεις που αντιμάχονται τον […]

    Πίνγκμπακ από ΓΣΕΕ Εργατική όχι κυβερνητική « Για το σοσιαλισμό στον 21ο αιώνα | 24/02/2010 | Απάντηση


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: