Για το σοσιαλισμό και στον 21ο αιώνα!

For socialism in the 21st Century too!

ΑΓΙΟΓΡΑΦΙΕΣ

Με αφορμή ένα άρθρο του Γιώργου.

Γιατί ρε παιδιά ο Στάλιν αλάθητος; Δουλευόμαστε τώρα; Εμείς που απεχθανόμαστε τη μεταφυσική φτάνουμε να γίνουμε οι καλύτεροι υποστηριχτές της; Κανείς δεν είναι αλάθητος όπως και κανένα συλλογικό όργανο (π.χ. Οικουμενική Σύνοδος). Τι κάνουμε; Με τις αγιογραφίες (και τις δαιμονογραφίες) πάμε να δημιουργήσουμε μια νέα εκκλησία, ένα νέο θεό; Θεοί, αρχόντοι, βασιλιάδες με πλάνα λόγια μας γελούν… Άλλο πράμα το αλάθητο κι άλλο η λαθολογία.

1. Η ανατροπή του σοσιαλισμού δεν έγινε από την νικημένη αστική τάξη της Ρωσίας αλλά από το νέο εκμεταλλευτικό στρώμα που δημιουργήθηκε κατά το στάδιο οικοδόμησης του σοσιαλισμού. Η αστική τάξη της σημερινής Ρωσίας και των λοιπών πρώην σοβιετικών δημοκρατιών προήλθε από τις τάξεις του ΚΚ. Η ταξική πάλη δεν σταμάτησε ποτέ στην ΕΣΣΔ, μόνο που άλλαξε χαρακτήρα: Πρώτα αντιμέτωποι ήταν οι εργάτες με τους ιδιοκτήτες, κατόπιν οι εργάτες με τους απαράτσνικους.* Η αντίθεση λύθηκε προς όφελος των τελευταίων, στέλνοντας την εργατική τάξη στο σπίτι της, στον καναπέ της, γι’ αυτό και κανείς εργάτης δεν βγήκε στο δρόμο για να υπερασπίσει το σοσιαλισμό όταν έπεσε είτε η πτώση θεωρείται ότι συνέβη μετά το 20ό Συνέδριο είτε το 1991.

2. Η αποκλειστικότητα στη γνώση – λειτουργία της κρατικής μηχανής ήταν φαινόμενο που παρουσιάστηκε από την αρχή της λειτουργίας της ΕΣΣΔ. Το πρόβλημα έγινε αντιληπτό πολύ νωρίς αλλά προείχαν άλλες αναγκαιότητες, όπως η εκβιομηχάνιση, η εκπαίδευση και ο συντονισμός της παραγωγής, αντιμετώπιση του ταξικού εχθρού (πρώην ιδιοκτητών των μέσων παραγωγής), αντιμετώπιση της ιμπεριαλιστικής περικύκλωσης. Παρόλο που ο Στάλιν κατηγορήθηκε από τον Τρότσκι για γραφειοκρατία ούτε ο Τρότσκι κατάφερε να μη πέσει σ’ αυτή (δες παρακάτω αυτό που λέω για τον κρατικό μονοκομματισμό) ούτε Στάλιν πρέπει να θεωρηθεί ότι την εξέθρεψε έχοντας ως πολιτικό στόχο τη δημιουργία της.

3. Το πρόβλημα της γραφειοκρατίας επιχειρήθηκε να λυθεί με τις εσωκομματικές εκκαθαρίσεις του ’30 στην ΕΣΣΔ (δεν ήταν αυτός ο κύριος σκοπός τους) και με την πολιτιστική επανάσταση στην Κίνα αλλά τελικά δε λύθηκε. Γιατί άραγε; Είναι άδικο για την εργατική τάξη να την ταλαιπωρεί η γραφειοκρατία όπως δεν είναι δίκαιο και για τα μέλη του κόμματος να ζουν υπό τη δαμόκλειο σπάθη της μομφής του γραφειοκράτη. Δεν ξεχνάμε εξάλλου ότι τα μέλη του κόμματος ήταν αυτά που πλήρωσαν τις αντιθέσεις και όχι ο απλός εργάτης.

4. Το πρόβλημα στην ΕΣΣΔ ήταν δομικό και αυτή η κρατική δομή ήταν αποδεκτή απ’ όλες τις τάσεις του ΚΚ, σταλινικοί, τροτσκιστές, μπουχαρινικοί κλπ.: Το πρόβλημα ήταν ο κρατικός μονοκομματισμός, δηλαδή δε μας έφτανε που το ΚΚ έγινε το μοναδικό νόμιμο εργατικό κόμμα, αναγορεύτηκε και σε υπέρτατο κρατικό θεσμό, δηλαδή ενώ επρόκειτο για εθελοντική ένωση επαναστατών μετατράπηκε σε κρατικό μόρφωμα. Με δυο λόγια η εργατική τάξη δεν ήταν ελεύθερη να ιδρύσει άλλα εργατικά κόμματα (ή οργανώσεις), έπρεπε να παλέψει για το δίκιο της μέσα από το κρατικό κόμμα. Όταν, όμως, στο κόμμα κυριάρχησαν οι εκμεταλλευτές (είτε κατά τους τροτσκιστές με το Στάλιν, είτε κατά τους σταλινικούς με το Χρουσσόφ, είτε κατά τους φιλοσοβιετικούς με τον Γκορμπατσόφ) το παιχνίδι είχε πια χαθεί: Η εργατική τάξη και δεν μπορούσε να ανακτήσει την πλειοψηφία μέσα στο ΚΚ και δεν είχε το δικαίωμα να ιδρύσει δικό της κόμμα, αν το έκανε θα είχε θεωρηθεί ως αντεπαναστατική ενέργεια. Το κόμμα (και όχι ο Στάλιν) είχε κρατήσει το αλάθητο για τον εαυτό του και έγινε τιμητής των πάντων. Μάλιστα με περισσή (πολιτική) αφέλεια αναφέρεται ο αγωνιστής Δημήτρης Βύσσιος στην περίοδο των πονεμένων χρόνων του ΚΚΕ θεωρώντας ότι δικάστηκε παράνομα από ποινικό δικαστήριο χωρίς να διαγραφεί πρώτα από το κόμμα! Αν δηλαδή το κόμμα δεν σε διέγραφε (και αυτά επί Στάλιν αλλά απ’ ό,τι φαίνεται και επιγόνων) δεν επρόκειτο να δικαστείς ποτέ! Αφού πρώτα το κόμμα έγινε κρατικό μετά μετατράπηκε σε εκκλησία. Τα μέλη του είχαν το τεκμήριο του αναμάρτητου και η θεολογία (όρα μεταφυσική) ενώ βγήκε από την πόρτα ξαναμπήκε από το παράθυρο.

5. Θα μου πείτε ότι αυτά που λέω αφορούν το εποικοδόμημα,** ενώ σημασία έχει το ποιος πραγματικά είναι το αφεντικό της παραγωγής. Πολύ σωστά. Έτσι είναι κι αυτό ακριβώς έχει σημασία: Την παραγωγή τη διοικούσαν τα στελέχη και οι ειδικοί και αυτοί φρόντισαν να κατοχυρώσουν θεσμικά το ρόλο τους μέσα από τη διατήρηση του κρατικού μονοκομματισμού, ο οποίος από εργαλείο της εργατικής τάξης μετατράπηκε σε εργαλείο του νέου εκμεταλλευτικού στρώματος. Λέω «διατήρηση» εννοώντας ότι στάθηκε αναπόφευκτη αρχικά μέσα στην ιστορική δίνη του εμφυλίου πολέμου η επιβολή μονοκομματισμού, μια και είχε επέλθει η πόλωση, πολύ δε περισσότερο που όλοι οι συνεπείς επαναστάτες με τον ένα ή τον άλλο τρόπο εντάχθηκαν στο ΚΚ, προκειμένου να υπερασπίσουν την επανάσταση από την ιμπεριαλιστική επέμβαση.

6. Έτσι ο μαρξισμός από πολιτική επιστήμη μετατράπηκε σε θεολογία και απλά μαθηματικά με το εξής σόφισμα: Αφού τα κόμματα εκφράζουν τάξεις και η εργατική τάξη είναι ενιαία με ενιαία συμφέροντα, δεν είναι δυνατό να υπάρξουν δύο κόμματα που να εκφράζουν την ίδια τάξη. Εφόσον ο μαρξισμός είναι επιστήμη και η επιστήμη δεν κάνει ποτέ λάθη, σημαίνει ότι το μαρξιστικό μας κόμμα είναι αλάθητο, συνεπώς απ’ τη μια δεν υπάρχει αναγκαιότητα ύπαρξης πολλών εργατικών κομμάτων απ’ την άλλη όλες οι φωνές που έχουν διαφορετική γνώμη είναι οπορτουνιστικές.

7. Δείτε λοιπόν και το σημερινό πολιτικό περιβάλλον: Αρχίζοντας από τα δεξιά, ο ΣΥΝ κατηγορεί τους υπόλοιπους για σεχταρισμό (ήτοι αριστερό οπορτουνισμό), το ΚΚΕ κατηγορεί το μεν ΣΥΝ για αναθεωρητισμό / μεταρρυθμισμό (άρα δεξιό οπορτουνισμό) τα δε εξωκοινοβουλευτικά σχήματα για αριστερισμό (άρα αριστερό οπορτουνισμό), τα αριστερά σχήματα κατηγορούν τα ΚΚΕ, ΣΥΝ για αναθεωρητισμό / μεταρρυθμισμό (άρα δεξιό οπουρτουνισμό) και μεταξύ τους κατηγορούνται για διαφόρων φύσεων αριστερούς και δεξιούς οπορτουνισμούς (μέχρι να ξεχάσουμε τα ελληνικά μας). Είναι φυσικό να υπάρχουν αυτές οι μομφές αφού τα αριστερά μας κόμματα στον ένα ή το άλλο βαθμό έχουν μετατρέψει το μαρξισμό σε θεολογία θεωρώντας ότι μόνο μια άποψη είναι η αυτή που εκφράζει τα συμφέροντα της εργατικής τάξης (η δική τους) κι όλες οι άλλες είναι απλά οπορτουνιστικές, επομένως και μικροαστικές, απόψεις.

8. Αν λοιπόν προκύψουν επαναστατικές συνθήκες, τότε θα θεωρηθεί η επανάσταση ως υπόθεση ενός μόνο κόμματος; Τα υπόλοιπα (αριστερά – επαναστατικά) δεν θα συμμετάσχουν; Δεν θέλουμε να συμμετάσχουν ή μήπως θα ανακαλύψουν τις «αστικές καταβολές» τους και θα πάνε με τη μεριά της αντεπανάστασης; Να ρωτήσουμε ένα μέντιουμ (για το ΣΥΝ δε χρειάζεται). Κι αν νικήσει η επανάσταση και η εργατική τάξη πάρει την εξουσία, αυτά τα ποικιλώνυμα ΚΚ, που πλην ΣΥΝ σφάζονται για την μαρξιστική ορθοδοξία τους, τι θα κάνουν; Θα οδηγήσουν την εργατική τάξη πάλι σε μονοκομματικό κράτος; Θα συνενωθούν, δηλαδή μεταξύ τους, παραβλέποντας τις διαφορές τους, προκειμένου να κυβερνήσουν; Θα δούμε λοιπόν και το πολυσυλλεκτικό ΚΚ; Ή θα συνεχίσουν να υπάρχουν αυτοτελώς, όπως είναι και το πιο εύλογο, επιδιώκοντας να κερδίζουν την εμπιστοσύνη των εργαζόμενων τάξεων;

9. Ο κρατικός μονοκομματισμός αποτέλεσε τη θεσμική έκφραση της νέας εκμεταλλευτικής τάξης (προσοχή, δεν την ονομάζω αστική) που προέκυψε μετά τις σοσιαλιστικές επαναστάσεις και κόντρα σ’ αυτές (τις επαναστάσεις). Αν θέλουμε ο σοσιαλισμός του αύριο όχι μόνο να επιβιώσει αλλά και να μεγαλουργήσει απελευθερώνοντας την ανθρωπότητα από τα δεσμά της εκμετάλλευσης, πρέπει να μας γίνει ξεκάθαρο ότι άλλο πράμα είναι η υπεράσπιση της ιστορίας μας, δηλαδή της απόπειρας οικοδόμησης σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ και τις άλλες λαϊκές δημοκρατίες, κι άλλο το τι θέλουμε να κάνουμε στο μέλλον. Δεν πέφτουμε στη λογική της λαθολογίας, βλέπουμε τις πολιτικές ενέργειες διαλεκτικά στα πλαίσια της ενότητας και πάλης των αντιθέτων, ξέρουμε ότι ένα νόμισμα έχει 2 όψεις κι ένα ζάρι 6.

10. Αυτά για το παρελθόν. Στο μέλλον όμως δεν είναι δυνατό να υπάρξει σοσιαλισμός αν η εργατική τάξη και όλος ο εργαζόμενος κόσμος δεν είναι ελεύθεροι να ιδρύουν τις δικές τους πολιτικές οργανώσεις, που δεν θ’ αποτελούν κρατικούς θεσμούς αλλά ενώσεις ελεύθερων εργατών, οργανώσεις (δεν τις ονομάζω κόμματα, δεν θα είναι απαραίτητα κόμματα) που θα δικαιούνται να ζητήσουν την ψήφο των εργαζομένων για να διαχειριστούν την εργατική εξουσία (δηλ. την επιβολή της κοινωνικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής), όσο αυτή θα υφίσταται καθώς θα οφείλει σταδιακά να αποδυναμώνεται προς όφελος της αταξικής κοινωνίας.


*Απράτσνικοι, από το apparatus: μηχανισμός. Οι έχοντες εξουσία διοικητικοί υπάλληλοι του σοβιετικού κράτους.
** Εποικοδόμημα κατά τη μαρξιστική διαλεκτική θεωρείται το σύνολο των θεσμών, εθίμων, αντιλήψεων και συμπεριφορών μιας κοινωνίας η μορφή του οποίου καθορίζεται από τις παραγωγικές σχέσεις (δηλαδή τη σχέση του παραγωγού προς το μέσο παραγωγής), οι οποίες αποτελούν την οικονομική βάση αυτής της κοινωνίας.

Σημείωση: Το κείμενο του Δ. Βύσσιου έχει αναδημοσιευτεί και στο Indymedia

27/10/2009 - Posted by | Πολιτική, βεβαίως!

3 σχόλια »

  1. Το παραπάνω κείμενο αποτελεί μια καλή προσπάθεια εξήγησης του τι συνέβη στην »Ε.Σ.Σ.Δ.» και της εκτροπής του συμβουλιακού πειράματος και της αποτυχίας συγκρότησης εργατοαγροτικής εξουσίας στα εδάφη της παλιάς ρωσικής αυτοκρατορίας, που έγινε τον Οκτώβρη του 1917.

    Οι προσωπικές διαφωνίες, με πλευρές της όλης τοποθέτησης του συγγραφέα [π.χ. το γεγονός ότι δεν βλέπει ότι ο λενινισμός, ως ιδεολογία – ήτοι ως ψευδής συνείδηση, με την μαρξική κοινωνιολογική και φιλοσοφική έννοια του όρου -, υπήρξε η ιδεολογία της γραφειοκρατίας των αστών διανοουμένων και της εργατικής αριστοκρατίας, που συγκροτήθηκε, μέσα από το μπολσεβίκικο κόμμα, ήδη ευθύς εξ αρχής από την εγκαθίδρυση του εν λόγω κόμματος και στερεώθηκε από την νέα εξουσία, ως χωριστός κοινωνικός μηχανισμός από την τάξη, που – υποτίθεται ότι – εξέφραζε, αν και ο συγγραφέας περιγράφει τις επί μέρους πλευρές του προβλήματος, αλλά δεν αγγίζει την ουσία του (δείτε στο μπλογκ μου το θέμα : ‘’90 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ : Η ΣΤΟΡΙΚΗ ΔΙΚΑΙΩΣΗ ΤΗΣ ΡΟΖΑΣ ΛΟΥΞΕΜΠΟΥΡΓΚ’’ http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2009/01/rosa-luxemburg.html )] δεν έχουν ουσιώδη σημασία και δεν μειώνουν την αξία του εγχειρήματος της παραπάνω πολιτικής, αλλά (έστω και εμβρυακά) και κοινωνιολογικής εξήγησης όσων συνέβησαν στην »Ε.Σ.Σ.Δ.».

    Το μόνο που μπορώ να πω εδώ είναι το ότι ο μονοκομματισμός αποτελεί μια πλευρά – προφανώς σημαντική – της εξήγησης των εκτροπών που συνέβησαν στην πορεία, αλλά δεν αποτελεί τίποτε περισσότερο από ένα σύμπτωμα, που δείχνει μόνον την ύπαρξη της αποτυχίας του συμβουλιακού πειράματος, αλλά όχι την αιτία της.

    Όπως και ο λενινισμός, σε τελική ανάλυση, δεν είναι και αυτός τίποτε περισσότερο από ένα σύμπτωμα και όχι η αιτία της αποτυχίας.

    Προσωπική μου γνώμη είναι ότι η αιτία της αποτυχίας του συμβουλιακού πειράματος και της συνακόλουθης αποτυχίας εγκαθίδρυσης μιας εργατοαγροτικής εξουσίας στην Ρωσία έχει να κάνει με το γεγονός ότι η εργατική τάξη δεν είναι επαναστατική τάξη και δεν είναι ο κοινωνικός φορέας, που θα οδηγούσε στην δημιουργία του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού της κοινωνίας.

    Όπως επίσης και το γεγονός ότι δεν υπάρχει εξ ορισμού οποιοσδήποτε άλλος κοινωνικός φορέας, που μπορεί να φέρει σε πέρας έναν τέτοιο κοινωνικό μετασχηματισμό…

    Οι δικές μου επισημάνσεις, βέβαια, ουδόλως αφαιρούν κάτι από την πολύ σημαντική αξία των τοποθετήσεων του συγγραφέα του παραπάνω κειμένου.

    Αντιθέτως, μάλιστα….

    Σχόλιο από Τάσος Αναστασόπουλος | 01/11/2009 | Απάντηση

    • Κύριε Αναστασόπουλε,
      Βρίσκω άκρως υποκριτικό το ενδιαφέρον σας για την πολιτική εξέλιξη του σοσιαλισμού. Σας ενδιαφέρει μόνο για να τον χτυπήσετε. Χρησιμοποιείτε τις θέσεις και τους προβληματισμούς της Ρόζας για να δείξετε ότι ο σοσιαλισμός είναι ανέφικτος, θεωρώντας μάλιστα ότι η εργατική τάξη δεν αποτελεί το επαναστατικό υποκείμενο και αποσιωπάτε τεχνηέντως ότι η Ρόζα αυτή την εργατική τάξη θεωρούσε ως επαναστατική, αποσιωπάτε ότι βασική και αδιαπραγμάτευτη θέση της Ρόζας ήταν η άμεση δημοκρατία και η κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής.
      Εσείς όμως, σαν καλός πασοκτζής, δεν επιθυμείτε κατάργηση της ιδιοκτησίας, επιθυμείτε καλούς καπιταλιστές που θα ευσπλαχνιστούν τους εργαζόμενους και θα τους πετάξουν ένα ξεροκόμματο για να τους βουλώσουν το στόμα. Αποσιωπάτε εντέχνως το γεγονός πως οτιδήποτε κέρδισαν οι εργαζόμενοι το κατάφεραν με το σκληρό αγώνα τους, με το αίμα τους. Τίποτε δεν χαρίστηκε από τ’ αφεντικά τους, τα οποία στην πρώτη ευκαιρία, δηλαδή με την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, έσπευσαν να πάρουν πίσω όλες τις εργατικές κατακτήσεις και φτάσαμε σήμερα να μιλάμε για ελαστικές εργασιακές σχέσεις, για κατάργηση του 8ωρου, για θεσμοθετημένη ανασφάλιστη εργασία.
      Τι είναι αυτό που σας κάνει να πιστεύετε ότι οι εργοδότες θα πετάξουν ένα κομματάκι στους εργαζόμενους έτσι απλά επειδή έγιναν φιλάνθρωποι;
      Δεν πρόκειται να δώσουν τίποτε και θα αναμασήσω το Μαρξ (τι δογματικός που είμαι!) λέγοντας ότι αν ο κεφαλαιοκράτης δεν προσπαθήσει να νικήσει στον ανταγωνισμό, συμπιέζοντας το μοναδικό συμπιεζόμενο παράγοντα της παραγωγής, δηλαδή την εργατική δύναμη, θα πάψει να ‘ναι κεφαλαιοκράτης. Ο κεφαλαιοκράτης δεν μπορεί να σκεφτεί μακροπρόθεσμα, διότι αν το κάνει, πολύ απλά αυτός ατομικά μπορεί να μην υπάρχει, κι αν δεν υπάρχει η εγωιστική του φύση (λόγω του κεφαλαίου) θα πει: αποθανέτω η ψυχή μου μετά των αλλοφύλλων.

      Τα περί ιδεολογίας ως ψευδούς συνείδησης τα αντιπαρέρχομαι ως σοφίσματα στηριζόμενα σε φράσεις – πυροτεχνήματα, λέγοντας μόνο το εξής: Ιδεολογία είναι η αφαιρετική θεωρητική συμπύκνωση των υφιστάμενων υλικών συμφερόντων προς επίτευξη υλικού σκοπού (του καπιταλιστή το περισσότερο κέρδος, του εργαζόμενου η κατάρτηση του καπιταλιστή).
      Πρέπει να είστε είτε άσχετος είτε προβοκάτορας (πιστεύω το ότι είστε το 2ο) για να συγχέετε τεχνηέντως τον ιδεαλισμό ως φιλοσοφικό ρεύμα που υπέστη κριτική από το μαρξισμό με την ιδεολογία που είναι τελείως άλλο πράμα.

      Σχόλιο από antrikos | 02/11/2009 | Απάντηση

  2. Η ιδεολογία, ως ψευδής συνείδηση, φίλε Ανδρέα, έχει πλήρως περιγραφεί και αναλυθεί από τον νεαρό Μαρξ, με όλη την όντως τεράστια αναλυτική ικανότητά του.

    Ουδόλως αποτελεί »πυροτέχνημα» η υπενθύμιση αυτής της τεράστιας φιλοσοφικής και κοινωνιολογικής προσφοράς του Μαρξ, που είναι και ο ουσιαστικός πατέρας της επιστήμης της κοινωνιολογίας.

    Απλώς, δεν συμφέρει στους μαρξιστές η εφαρμογή αυτής της μεγαλειώδους μαρξικής φιλοσοφικής και επιστημονικής συνεισφοράς στην μαρξιστική θεωρία και (το κυριότερο) στην πρακτική της εφαρμογή, αφού, πάντοτε σύμφωνα (και ορθά) με τον Μαρξ και τον φιλοσοφικό του πατέρα τον Χέγκελ : »ΤΟ ΠΕΔΙΟ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΕΔΙΟ ΤΗΣ ΚΡΙΣΕΩΣ» όλων των θεωριών και όλων των ιδεολογιών. Και τούτο διότι ο μαρξισμός από θεωρία μετέπεσε στα χέρια των μαρξιστών (για την ακρίβεια εξέπεσε) σε ιδεολογία – προφανώς και με ευθύνη του ιδίου του Μαρξ.

    Όμως, είναι ιστορικά αδιάφορο το τι συμφέρει και το τι δεν συμφέρει στους μαρξιστές. Αυτό που ενδιαφέρει είναι η απόφανση που έχει αμετάκλητα και αμείλικτα γίνει στο »ΠΕΔΙΟΝ ΤΗΣ ΚΡΙΣΕΩΣ», δηλαδή στο πεδίο της Ιστορίας και η πτώση της »Ε.Σ.Σ.Δ.» (που ουδέποτε ήταν Ε.Σ.Σ.Δ.) αποδεικνύει του λόγου το αληθές.

    Όπως, επίσης, το ίδιο »πεδίο της κρίσεως» απέδειξε ότι η εργατική τάξη δεν αποτελεί επαναστατικό υποκείμενο – όσο και αν αυτό δεν μας αρέσει. Και αυτήν ακριβώς την οδυνηρή διαπίστωση προσπάθησε να ξεπεράσει ο Λένιν, αναθέτοντας στους μπολσεβίκους »επαγγελματίες επαναστάτες» την »επαναστατική διαπαιδαγώγηση» της ανίκανης να υπερβεί τον απλό συνδικαλισμό και τον τρεϊντγιουνιονισμό εργατικής τάξης. Ξεχνώντας, όμως, ότι, από κοινωνιολογική άποψη (δεν ήταν κοινωνιολόγος, όπως ο Μαρξ, αλλά αυτό δεν τον εμπόδιζε να το δει) έτσι έστρωσε τον δρόμο στην δημιουργία μιας εξουσιαστικής πολιτικής ομάδας ιδιοτελών συμφερόντων, με σαφή και χωριστά της εργατικής τάξης χαρακτηριστικά, τα οποία ιδιοτελή συμφέροντα και χωριστά χαρακτηριστικά ήταν πολύ φυσικό αυτή η ομάδα γρήγορα να συνειδητοποιήσει και ως εκ τούτου να εξυπηρετήσει, διότι όλες οι κοινωνικές ομάδες με υλικά συμφέροντα και εξουσία, είναι δεδομένο κοινωνιολογικά ότι υπηρετούν τα δικά τους συμφέροντα και όχι των άλλων.

    Και αυτήν την κοινωνιολογική και ιστορική διαπίστωση μας την δίδαξε ο Μαρξ. Και αυτή ισχύει, όχι γιατί μας την δίδαξε ο Μαρξ (δεν ήταν ο πρώτος, ούτε ο μόνος), αλλά επειδή έτσι γίνεται στην πράξη.

    Όσον αφορά την αγαπημένη μου Ρόζα, αυτήν άστην να αναπαύεται στις δέλτους της Ιστορίας, με την τεράστια ιστορική της συνεισφορά και με τα λάθη της, που ήσαν απόρροια της εποχής που ζούσε και της ιδεολογίας της.
    Θα σε παραπέμψω πάλι στο : http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2009/01/rosa-luxemburg.html και θα σου θυμίσω κάτι από όσα έχει πει και έχει γράψει, το οποίο, ίσως, σου φαίνεται ως »αστικό», αλλά στην ουσία είναι η πεμπτουσία του »σοσιαλισμού», με την αρχέγονη κοινωνικοαπελευθερωτική έννοια αυτού του όρου :

    »ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΑΛΛΟΥ ΝΑ ΣΚΕΠΤΕΤΑΙ ΚΑΙ ΝΑ ΕΚΦΡΑΖΕΤΑΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ».

    (Αυτήν την μεγάλη επαναστάτρια ο »επαγγελματίας επαναστάτης» Ιωσήφ Στάλιν στο περίφημο έργο του »Μαθήματα Λενινισμού» την χαρακτήρισε, ως »κεντρίστρια» – καθόλου παράξενο αυτό, αφού οάνθρωπος έκανε την δουλειά του)!!!!

    Ελπίζω ότι κάποια στιγμή θα δεις τα πράγματα περισσότερο ψύχραιμα και θα κατανοήσεις την ορθότητα του παραπάνω ρητού της πολυαγαπημένης μου Ρόζας.

    Πάντως, το αρχικό άρθρο, όντως είναι σημαντικό και οι δικές μου επισημάνσεις ουδόλως αφαιρούν την αξία των θέσεων που διατυπώνει σε αυτό ο συγγραφέας του…

    Πάντα φιλικά….

    Σχόλιο από Τάσος Αναστασόπουλος | 02/11/2009 | Απάντηση


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: