Για το σοσιαλισμό και στον 21ο αιώνα!

For socialism in the 21st Century too!

Μας ζαλίσατε με το Τείχος

Όχι θα μας αφήνατε! Φυσικά και μας ζαλίσατε. Αφιερώματα στην τηλεόραση, ειδικά την κρατική, διαρκής προβολή των εκδηλώσεων για την επέτειο. Δεν πρόκειται όμως να πέσουμε απ’ τη ζάλη.

Κερδίσατε, κι οι κερδισμένοι πάντα προβάλλουν τις νίκες τους με επετείους, φωνάζοντας όχι μόνο «ουαί τοις ηττημένοις» αλλά ξορκίζοντας και το κακό για το μέλλον.

Και ποιο είναι αυτό το κακό; Το Τείχος; Ε, όχι βέβαια, το Τείχος είναι η αφορμή. Το Τείχος αποτέλεσε και, όπως φαίνεται, συνεχίζει ν’ αποτελεί την αιχμή της επικοινωνιακής πολιτικής των απανταχού πλουσίων στηριζόμενη πάνω στην ατυχέστατη τακτική άμυνας της Ανατολικής Γερμανίας. Το κακό για τους πλούσιους δεν ήταν βέβαια το Τείχος, τείχη έχουν υψώσει κι αυτοί παντού, στα σύνορα ΗΠΑ – Μεξικού, στα σύνορα Βόρειας και Νότιας Κορέας, μέσα στη Βαγδάτη, τα αόρατα τείχη των ακριβών συνοικιών. Το κακό ήταν η κατάργηση της ιδιοκτησίας των πλουσίων πίσω από το Τείχος, η οποία όμως δεν άντεξε μια και νέα αφεντικά γεννήθηκαν εκεί μέσα, πήραν την εξουσία και υπέταξαν τους εργαζόμενους που είχαν την ελπίδα ότι θα έπαυε η εκμετάλλευσή τους.

Και τι συνάντησαν αυτοί οι εργαζόμενοι στην κοινωνία της «ελεύθερης» αγοράς; Φτώχια, ανασφάλεια, ανεργία, ζητιανιά, έλλειψη στέγης και κυρίως έλλειψη αλληλεγγύης. Το Τείχος έπεσε αλλά οι Ανατολικογερμανοί φαίνεται να νοσταλγούν. Όχι το Τείχος αλλά τη ζωή πίσω από το Τείχος. Εμείς που ζούμε στον καπιταλισμό δεν μπορούμε να διανοηθούμε μια κοινωνία αλληλευγγύης, μια κοινωνία στην οποία μπορείς να βασιστείς στο διπλανό σου, πορευόμαστε με τον ατομικισμό μας κι όποιον πάρει ο Χάρος (συνήθως εμάς παίρνει, μόνο ένα 5% γίνειται killer). Δεν περιμένουμε από κανένα να μας βοηθήσει, τουλάχιστον στην Ελλάδα από κανέναν εκτός από τους γονείς και τα παιδιά μας -κάτι είναι κι αυτό-.

Αυτοί οι Ανατολικοί θεωρούν ότι η σοσιαλιστική τους Χώρα είχε περισσότερα θετικα παρά αρνητικά (αυτοί το λένε!) αλλά δεν τρελλαίνονται κιόλας για το Τείχος ή τη Στάζι. Εξάλλου ποιος εργάτης (σε θεωρητικό επίπεδο) τρελλαίνεται για την εξουσία; Αναγκαίο κακό τη θεωρεί, καταπίεση για την επίτευξη του σκοπού του με απώτερο στόχο την κατάργησή της. Τι μας λένε λοιπόν οι Οσταλγοί; Ότι στο σοσιαλισμό του αύριο πρέπει να περιορίσουμε το αστυνoμικό κράτος, τους χαφιέδες, τις στολές, την έννοια της ιεραρχίας.

Θυμάται κανείς να γιορτάστηκαν τα 10 χρόνια από την πτώση του Τείχους; Ε, όχι βέβαια! Τότε οι αφεντικοί ήταν σίγουροι ότι η ιστορία τέλειωσε, ότι ο καπιταλισμός ήταν το τελευταίο στάδιο της κοινωνικής ανάπτυξης της ανθρωπότητας. Τώρα πια δεν είναι καθόλου σίγουροι γι’ αυτό και γιορτάζουν. Θέλουν να μας θυμίσουν πως μια εργατική εξουσία δεν τα κατάφερε. Ξέρουν ότι ο επαναστάσεις των φτωχών είναι προ των πυλών και προσπαθούν να ξορκίσουν το κακό. Προσπαθούν να πείσουν τους εργαζόμενους ότι κάθε απόπειρά τους για να πάρουν τις τύχες τους στα χέρια τους θα αποτύχει, θα οδηγηθεί σε ανύψωση Τειχών.

Ε, λοιπόν κ.κ. καπιταλιστές, όσο κι αν σκούζετε, οι ταπεινοί κι οι καταφρονεμένοι θα πάρουν τις τύχες στα χέρια τους, θα αποφύγουν τις στραβοτιμονιές και τις παρεκκλίσεις του παρελθόντος και πιο έμπειροι θα χτίσουν ένα κόσμο χορτάτο στο στομάχι, χορτάτο κι από λευτεριά.

Ο σαθρός σας κόσμος τρίζει, κι εσείς το γιορτάζετε για να μας πείσετε για το αντίθετο και να διατηρήσετε τα αιματοβαμμένα πλούτη σας.
Κατά το αρχαίο: Των οικιών ημών εμπιπραμένων ημείς άδωμεν.
Άδετε!

Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ
Μεγάλα κ΄υψηλά τριγύρω μου εκτίσαν τείχη.

Και κάθομαι κι απελπίζομαι τώρα εδώ.
Άλλο δεν σκέπτομαι: τον νουν μου τρώγει αυτή η τύχη·

διότι πράγματα πολλά έξω να κάμω είχον.
Ά, όταν έκτιζαν τα τείχη πώς να μην το προσέξω.

Αλλά δεν ένιωσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον.
Ανεπαισθήτως μ΄έκλεισαν από τον κόσμον έξω.

Τείχη. Κ. Καβάφης

12/11/2009 - Posted by | Πολιτική, βεβαίως!

5 σχόλια »

  1. Αρκετά από όσα γράφεις, αγαπητέ Ανδρέα, είναι ορθά.

    Σε πολλά άλλα διαφωνώ (π.χ. ουδέποτε υπήρξε »σοσιαλισμός» – αν στην έννοια αυτή αποδίδουμε το αρχέγονο κοινωνικοαπελευθερωτικό της περιεχόμενο – στην ψευδο-Γ.Λ.Δ., ούτε και υπήρξε εκεί οποιαδήποτε μορφή εργατικής εξουσίας. Σφάλλεις να νομίζεις ότι οι Ούλμπριχτ, Χόνεκερ, Βολφ και σια έχτισαν στην, υπό »σοβιετική» κατοχή ανατολική Γερμανία, ένα »σοσιαλιστικό» καθεστώς).

    Όμως, πέρα από όλα αυτά, ουσιώδη σημασία δεν έχουν οι διαφωνίες, ή οι συμφωνίες.

    Ουσιώδη σημασία έχει η πολιτική και η ηθική στάση του καθενός μας, απέναντι στην μάνδρα, που έκτισε εκεί αυτή η συγκεκριμένη ψευδοεργατική εξουσία των Ούλμπριχτ – Χρουστσώφ.

    Είμαστε υπέρ, ή είμαστε κατά της μάνδρας;

    Όπως επίσης έχει κεφαλαιώδη σημασία η στάση μας απέναντι στους ανθρώπους, που έλαβαν μέρος – είτε ως μανδράδες, είτε ως μαντρωμένοι – στην Ιστορία της μάνδρας του Βερολίνου.

    Είμαστε με τους μανδράδες, ή με τους μαντρωμένους.

    Αυτό είναι το ουσιώδες, σε αυτήν την θλιβερή και απαίσια ιστορία….

    Σχόλιο από Τάσος Αναστασόπουλος | 13/11/2009 | Απάντηση

    • κ. Αναστασόπουλε,
      Στις «Λαϊκές Δημοκρατίες», σοσιαλισμός με τη μαρξιστική – δογματική έννοια δεν υπήρξε. Μόνο που ο μαρξισμός δεν είναι δόγμα, δεν είναι θρησκεία, δεν είναι εκκλησία.

      Πώς να υπάρξει ολοκληρωμένος σοσιαλισμός όταν δεν καταργήθηκε πλήρως η ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής. Μα μου φαίνεται ότι εσείς είστε υπέρμαχος αυτής της ιδιοκτησίας, της ύπαρξης βιομηχάνων, εφοπλιστών κλπ., θεωρώντας ότι το κοινωνικό πρόβλημα θα λυθεί μέσα από την αναδιανομή. Πώς λοιπόν έρχεστε και επιτιμάτε τον σοσιαλισμό των «Λαϊκών Δημοκρατιών» ως αντεργατικό έναντι του δικού σας «φιλεργατικού» τη στιγμή που ο πολιτικός σας στόχος είναι η διατήρηση των αφεντικών; Μήπως το πρόβλημα των «Λαϊκών Δημοκρατιών» δεν ήταν ακριβώς η διατήρηση των αφεντικών ή έστω η εναλλαγή τους; Πώς μπορείτε να επιτιμάτε την προσπάθεια της εργατικής τάξης να απελευθερωθεί από τ’ αφεντικά της, αυτής της κολοβής κι αποτυχημένης προσπάθειας, όταν είστε υπέρμαχος της ύπαρξης αφεντικών;

      Πώς να υπάρξει ολοκληρωμένος σοσιαλισμός όταν δεν υπήρξε η σταδιακή αποδυνάμωση του κράτους, έστω και «εντός των τειχών»; Μα μου φαίνεται ότι εσείς είστε υπέρμαχος της ύπαρξης κράτους, δεν επιδιώκετε την αποδυνάμωσή του. Τότε γιατί μέμφεστε τις «Λαϊκές Δημοκρατίες» ότι διατήρησαν εκτεταμένο σύστημα ελέγχου; Μήπως επειδή ο έλεγοχς γινόταν υπέρ της εργατικής τάξης;

      Κύριε Αναστασόπουλε,
      Οι «Λαϊκές Δημοκρατίες», όπως και η ΕΣΣΔ δεν είχαν τον τέλειο σοσιαλισμό, γι’ αυτό κι η εργατική τάξη δεν έσπευσε να τις υπερασπιστεί. Όμως αποτελούν την πρώτη μαζική και οργανωμένη προσπάθεια της παγκόσμιας εργατικής τάξης να απελευθερωθεί από τα δεσμά της εκμετάλλευσης. Κι αυτό δυστυχώς δεν το αναγνωρίζετε διότι απλώς δεν θέλετε να σπάσει η εκμετάλλευση, δεν θέλετε να καταργηθεί η αιτία της φτώχιας που είναι η ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής.

      Ως πιστός υπηρέτης της σοσιαλδημοκρατίας και υποστηριχτής της εκμετάλλευσης της ξένης εργασίας σκόπιμα παραβλέπετε και αποσιωπάτε τις μεγάλες κατακτήσεις των εργατικών τάξεων των «Λαϊκών Δημοκρατιών»: Γενίκευση του 8ωρου, γενίκευση της πενθήμερης 7ωρης εργασίας ήδη από το 1955, καθολική κοινωνική ασφάλιση, καθολική παιδεία, καθολική παροχή υπηρεσιών υγείας με γιατρό που επισκεπτόταν σε μηνιαία βάση όλους τους ασθενείς του, εξάλειψη του αναλφαβητισμού. Κι όλες αυτές οι κατακτήσεις αποτέλεσαν τη βάση των αγώνων της εργατικής τάξης της Δύσης, που χάρη σ’ αυτές πέτυχε τα δικαιώματά της, που σήμερα συρρικνώνονται ραγδαία.

      κ. Αναστασόπουλε,
      Αφού είστε φανατικός εχθρός του σοσιαλισμού, δηλαδή της κατάργησης των αφεντικών και της ιδιοκτησίας του, γιατί υποκρίνεστε περί του αντιθέτου;

      Σχόλιο από antrikos | 17/11/2009 | Απάντηση

  2. και μη εισενέγκεις ημάς εις πειρασμόν, αλλά ρύσαι ημάς από του πονηρού

    Σχόλιο από Διαμαντής | 17/11/2009 | Απάντηση

    • Μα σε πειρασμό θέλω να σε βάλω και να σε κάνω να σκέφτεσαι πονηρά.

      Σχόλιο από antrikos | 17/11/2009 | Απάντηση

  3. Αγαπητέ Ανδρέα.

    Αυτό που υπήρξε στις ψευδο-λαϊκές »δημοκρατίες», όχι μόνον δεν είχε σχέση με τον »σοσιαλισμό», με την αρχέγονη κοινωνικοαπελευθερωτική έννοια του όρου, ή με την δικτατορία του προλεταριάτου, αλλά ουσιωδώς ήταν μια »δικτατορία μιας χούφτας πολιτικών, δηλαδή μια δικτατορία αστικού τύπου», όπως πολύ σωστά, πολύ ενωρίς (τον Οκτώβρη του 1918) και προβλεπτικότατα, προσδιόρισε, – αναφερόμενη στην οικοδομούμενη »Ε.Σ.Σ.Δ» από την γραφειοκρατική καπιταλιστική κομματική κάστα των λενινιστών »επαγγελματιών επαναστατών» – η αγαπημένη μου Ρόζα.

    Παρά την προσπάθειά σου να υπερασπιστείς μια λάθος υπόθεση, πιστεύω ότι στην ουσία της διαπίστωσης αυτής συμφωνείς.

    Φυσικά, δεν έχω καμμία απαίτηση να συμφωνήσεις μαζύ μου.

    Αρκεί μόνον η ύπαρξη αυτού του διαλόγου, ακόμα και όταν οι διαφωνίες είναι βαθιές και – εκ πρώτης όψεως – αγεφύρωτες.

    Σε ότι με αφορά, επαναλαμβάνω ότι σε πολλά από όσα αναφέρεις στο αρχικό σου άρθρο, με βρίσκουν σύμφωνο και θεωρώ τις γενικότερες τοποθετήσεις σου προωθημένες, για ένα μαρξιστή – λενινιστή, (πιστεύω ότι έτσι προσδιορίζεις τον εαυτό σου).

    Από την δική μου την μεριά, σου επαναλαμβάνω κάτι που σου το έχω γράψει και σε παλαιότερο μήνυμά μου :

    Να είσαι σίγουρος ότι ούτε τον έξυπνο κάνω, ούτε και γνωρίζω ποιό είναι το πρακτέο σήμερα.

    Αυτό πιστεύω ότι είναι προς αναζήτηση – ή μάλλον καλύτερα, είναι προς δημιουργία, αφού δεν υπάρχει κάτι που να είναι κρυμμένο, το οποίο περιμένει εμάς (ή οποιουσδήποτε άλλους) να το βρούμε.

    Εμείς, λοιπόν, θα το δημιουργήσουμε (ή δεν θα το δημιουργήσουμε)….

    Αλλά αυτό ουδεμία σχέση θα έχει με τον πρώην »υπαρκτό», τις μάνδρες και τους μαντράδες του….

    [Όσον αφορά την σοσιαλδημοκρατία :

    Μακάρι να έκανε ρεφορμισμό. Ένα από όσα της καταμαρτυρώ είναι ότι έχει παύσει να ασκεί ρεφορμισμό και ότι, πλέον, οδηγείται στο να σαπίσει σαν κοινωνικοπολιτική δύναμη.

    Έχει ενταχθεί τόσο πολύ στις δομές του σύγχρονου γραφειοκρατικού καπιταλισμού, ώστε έχει παύσει να αποτελεί δύναμη κοινωνικής και πολιτικής μεταρρύθμισης.

    Γι’ αυτό και αδυνατεί να προσποριστεί – έστω και βραχυπρόθεσμα πολιτικά κέρδη – από την έντονη οικονομική ύφεση, που έχει έλθει, ως αποτέλεσμα της εφαρμογής των νεοφιλελεύθερων ιδεών, εδώ και περισσότερο από έναν χρόνο τώρα.

    Ανάμεσα στα άλλα, δηλαδή, – πέρα από την έλλειψη »επαναστατικού υποκειμένου», όπως σου έχω γράψει σεπροηγούμενο μήνυμά μου – υπάρχει και κοινωνικό κενό και στον μεταρρυθμιστικό χώρο, που εκφράζεται και από την έλλειψη »μεταρρυθμιστικού υποκειμένου»].

    Πάντα φιλικά….

    Σχόλιο από Τάσος Αναστασόπουλος | 18/11/2009 | Απάντηση


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: