Για το σοσιαλισμό και στον 21ο αιώνα!

For socialism in the 21st Century too!

Για τον κεντρικό σχεδιασμό

Έχουμε περάσει σε μια ανώτερη φάση του εργατικού κινήματος. Οι εργαζόμενοι αρχίζουν να συνειδητοποιούν ότι ο καπιταλισμός μόνο φτώχια μπορεί να δώσει, γι’ αυτό και συμμετέχουν πιο μαζικά στις διαμαρτυρίες κατά των μέτρων της Κυβέρνησης – Κεφαλαίου – ΔΝΤ. Η πρόταση ξεπεράσματος της κρίσης δεν είναι άλλη από την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής (αρχικά των συγκεντρωμένων) και την εργατική εξουσία.  Αντίποδας σ’ αυτή τη θέση και άριστος σύμμαχος της αστικής τάξης έρχεται η αναρχική θεώρηση της «μη εξουσίας» -σχετική αφίσα κυκλοφόρησε η ΑΚ  («Άμεση Δημοκρατία  –  Κοινωνική Αυτοδιεύθυνση  –  Μη Κατάληψη της Εξουσίας«)- που μ’ αυτό τον τρόπο διαιωνίζει την εξουσία των καπιταλιστών και ισχυροποιεί την αντίθεση των εργαζομένων προς μια νέα σοσιαλιστική κοινωνία.

Τα λόγια είναι εύηχα: Αυτοδιεύθυνση, κοινοτισμός, άμεση δημοκρατία κλπ. Ποιος θα διαφωνήσει; Όμως η ουσία στην οικονομία είναι η διαιώνιση της εμπορευματικής παραγωγής, αφού οι αναρχικές κοινότητες δεν έχουν παρά να ανταλλάσσουν τα προϊόντα που παράγουν. Αυτή ακριβώς είναι και η αναπηρία της κοινοτικής αναρχικής οργάνωσης της κοινωνίας: Η ανταλλαγή.

Ενώ η αναρχική κοινότητα καταργεί εντός των πλαισίων της την εμπορευματική παραγωγή είναι αναγκασμένη να εμπορεύεται με τις άλλες αναρχικές κοινότητες.

Γιατί να εμπορεύεται;

Διότι όπως και να το κάνουμε δεν μπορείς ν’ ανταλλάξεις ένα κιλό κρέας χορινό με ένα γελάδι πρόκειται για ετεροβαρή συμφωνία, ή ακόμη χειρότερα ένα κιλό κρέας με έναν μαγνητικό τομογράφο. Συνεπώς η ανταλλαγή θα πραγματοποιείται με βάση το χρόνο εργασίας (όπως ακριβώς πραγματοποιείται και σήμερα αλλά με ανταλλακτικό μέσο το χρήμα). Εφόσον, όμως, συνεχίσουμε να έχουμε ανταλλαγή, δηλαδή εμπορεύματα, αμέσως δημιουργούμε τις βάσεις ενός καινούργιου καπιταλισμού. Η αναρχική κοινότητα μετατρέπεται σε εταιρία με εταίρους ναι μεν ίσους μεταξύ τους που ακολουθεί, όμως, τους νόμους συγκεντρωποίησης του κεφαλαίου: Λίγες εταιρίες (πρώην αναρχικές κοινότητες) θα επιβιώσουν απορροφώντας τις αδύναμες ενώ οι χαμένοι συνεταίροι θα μετατραπούν σε προλετάριους που θ’ αγωνίζονται και πάλι για την πτώση του καπιταλισμού και οι κερδισμένοι εταίροι θα είναι πλέον πρώην αναρχικοί και μετέπειτα στυγνοί καπιταλιστές.

Δεν είναι καλύτερα να πέσει ο καπιταλισμός μια καλή;

Ο αντίποδας της αναρχικής λύσης είναι ο κεντρικός σχεδιασμός. Είναι λύση αλλά όχι πανάκεια. Με τον κεντρικό σχεδιασμό συντονίζεται το βαμβάκι της Θεσσαλίας με το υφαντήριο της Κομοτηνής, με τους μοντελίστ της Αθήνας και με το ραφείο της Σαλονίκης, ώστε όλη η κοινωνία να έχει από σώβρακα έως στριγκάκια.
Είναι αντιδημοκρατικός ο κεντρικός σχεδιασμός; Όχι βέβαια! Σχεδιασμός υπάρχει και σε μια αναρχικής κοινότητα αλλά σε τοπικό επίπεδο: Η κοινότητα αποφασίζει με άμεση δημοκρατία τι θα παραγάγει για το επόμενο χρονικό διάστημα, π.χ. του έτους ή του εξαμήνου κλπ. Το ίδιο μπορεί να γίνει και στον κεντρικό σχεδιασμό σε εθνικό επίπεδο. Παρόμοιου τύπου κεντρικός (σε ευρύ τοπικό επίπεδο) σχεδιασμός λειτουργούσε με την αναρχική κοινότητα της Βαρκελώνης στον ισπανικό εμφύλιο: Πλήρης δημοκρατία στην παραγωγή και τον έλεγχο επιχειρήσεων αλλά εμπορευματική σχέση ανταλλαγής με τις άλλες αναρχικές κοινότητες. Όλοι γνωρίζουμε το αποτέλεσμα του ισπανικού εμφυλίου.

Επομένως, στην πλήρη ανάπτυξη των σοσιαλιστικών σχέσεων παραγωγής, θα μπορούσαμε να μιλάμε για έναν κεντρικό σχεδιασμό άμεσης δημοκρατίας και όχι για κεντρικό σχεδιασμό με βάση το λεγόμενο δημοκρατικό συγκεντρωτισμό.
Η διαφορά είναι η εξής:
Στο σύστημα του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού μια σειρά αιρετοί αντιπρόσωποι των αντιπροσώπων (ω αντιπροσωποι) μαζεύονται σε ένα πράμα σα Βουλή και ψηφίζουν τον κεντρικό σχεδιασμό. Το μειονέκτημα είναι ότι μέσα από τα πολλά επίπεδα αντιπροσώπευσης αλλοιώνεται η πραγματική λαϊκή θέληση, το βλέπουμε άλλωστε και στο αστικό Κοινοβούλιο που έχει παρόμοιο τρόπο οργάνωσης (δηλ. η πλειοψηφία της ανώτερης βαθμίδας των λίγων αιρετών λαμβάνει αποφάσεις για τις κατώτερες βαθμίδες των αιρετών αλλά και για το σύνολο του Λαού).
Στο σύστημα της άμεσης δημοκρατικής επιλογής του κεντρικού σχεδιασμού, ο καθένας έχει το δικαίωμα να προτείνει στο λαό ένα σχέδια και ο καθένας ψηφίζει το οικονομικό σχέδιο που γουστάρει. Αν ένα σχέδιο πάρει το 50% +1 εγκρίνεται και πραγματοποιείται. Αν δεν το πάρει, ακολουθεί επανεκλογή με τα 2 σχετικώς πλειψηφήσαντα και έτσι εγκρίνεται με άμεσο δημοκρατικό τρόπο ο κεντρικός σχεδιασμός.

Ο κεντρικός σχεδιασμός θα έχει ως αποτέλεσμα την κατάργηση της εμπορευματικής παραγωγής στα συγκεκριμένα κοινωνικά (εθνικά) πλαίσια, δηλαδή δεν θα χρειάζεται να αγοράζουμε προϊόντα αλλά απλώς να τα παράγουμε και να τα διανέμουμε, αρχικά ανάλογα με την εργασία διευρύνοντας συνεχώς την διανομή προϊόντων και υπηρεσιών χωρίς αντάλλαγμα (υγεία, παιδεία, ασφάλιση, ψωμί, λάδι, γάλα, ζάχαρη, κρέας κλπ.) και μετά, με την πλήρη ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων, ανάλογα με τις ανάγκες.

Φυσικά, πρέπει να βρεθεί και ο τρόπος με τον οποίο η κατάργηση της εμπορευματικής παραγωγής θα περάσει σε παγκόσμιο επίπεδο. Μου φαίνεται δύσκολος ο συντονισμός σε ένα παγκόσμιο δημοψήφισμα (αν και το ίντερνετ το επιτρέπει) για τον παγκόσμιο σχεδιασμό, και μου φαίνεται εφιαλτικό το σενάριο σ’ ένα τέτοιο δημοψήφισμα η πλειοψηφία των 3 δις ανθρώπων + 1 να υποχρεώνει σε συγκεκριμένη παραγωγή τη μειοψηφία των 3 δις ανθρώπων -1. Μου φαίνεται ακόμη πιο αντιδημοκρατικό να συνεδριάζει ένα παγκόσμιο όργανο αντιπροσώπων για ν’ αποφασίσει την παγκόσμια παραγωγή. Μου φαίνεται ακόμη πιο αντιδημοκρατικό μια Χώρα να θέλει σύσσωμα το Α΄ και ο παγκόσμιος σχεδιασμός να της επιβάλλει το Β΄. Αυτό όμως το πρόβλημα δεν είναι του παρόντος. Τα προβλήματα τίθενται μόνο όταν είναι ώριμα να λυθούν.

Η γνώμη μου, λοιπόν, για το δημοκρατικό συγκεντρωτισμό είναι ότι αποτελεί το οργανωτικό σχήμα μάχης των ΚΚ και του εργατικού κινήματος κατά τη φάση της κρίσης και της επανάστασης και της σταθεροποίησής της και δεν αποτελεί μόνιμη οργανωτική μορφή των ΚΚ πολύ δε περισσότερο της σοσιαλιστικής κοινωνίας η οποία πρέπει να λειτουργεί σε μορφή συνεχούς άμεσης δημοκρατίας (σοβιέτ ή Εκκλησίας του Δήμου, σχεδόν το ίδιο πράμα είναι).

14/05/2010 - Posted by | Πολιτική, βεβαίως!

6 σχόλια »

  1. Διαβάζοντας συμπωματικά την ανάρτησή σου, επειδή ήθελα και εγώ να κάνω μια ανάρτηση για τον κεντρικό σχεδιασμό, μου άρεσε το κείμενο σου. Απέχει σε κάποια σημεία από κάποιες κλασσικές αντιλήψεις αλλά τι μ αυτό; Θα έλεγα να συνεχίσεις. Έχουμε ανάγκη από τέτοιους προβληματισμούς.

    Δεν ξέρω αν προλάβω να κάνω την ανάρτηση μου αλλά κάποιες παρατηρήσεις, μη τις πάρεις ως εξυπνακίστικες, θα αποτολμήσω.

    Πρέπει να έχουμε σαφή αντίληψη της έννοιας των παραγωγικών σχέσεων στον σοσιαλισμό (μεταβατικό προς ή κατώτερο στάδιο του κομμουνισμού) για να δούμε τον (μεταβατικό) κεντρικό σχεδιασμό στον σοσιαλισμό και ποιες είναι οι αντιφάσεις του όπως κυριαρχία «αστικής» αντίληψης του Δικαίου, εμπορευματική παραγωγή, κοινωνική ιδιοκτησία, κοινωνική διεύθυνση κλπ).

    Πρέπει να ξαναδούμε τον δημοκρατικό συγκεντρωτισμό όχι σαν θέσφατο αλλά ως εργαλείο αποτελεσματικότερο του απλού αστικού δημοκρατισμού. Το κλειδί είναι η αποτελεσματική αξιοποίηση της αντίθετης άποψης με τρόπο που να την ενσωματώνει για να έχουμε μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα, όχι να την υποτάσσει και να τη μετατρέπει σε αντίπαλο. Δύσκολη δουλειά με μεγάλες απαιτήσεις συνειδητοποίησης. Διαφορετικά όταν ο Δ.Σ. πέφτει σε μικρούς ώμους μετατρέπεται στο αντίθετό του. Και εμείς πιθανόν δε γνωρίσαμε μια ιδανική εφαρμογή του αλλά… άστο καλύτερα.

    Να ξέρουμε τη διαδικασία μετάβασης από τον κοινωνικά αναγκαίο χρόνο εργασίας ως μέτρο αξιών στον άμεσα κοινωνικό χρόνος εργασίας. Αυτό είναι η προϋπόθεση μετάβασης σε μη εμπορευματοχρηματικές σχέσεις όχι κάποια διοικητική απόφαση κατάργησης των σχέσεων αυτών. Θέλει άπειρη προσοχή.

    Να μην ελπίζεις σε μια επιστροφή στον πρωτόγονη άμεση δημοκρατία έστω δια μέσου του ιντερνέτ. Η κοινωνικοποίηση της παραγωγής είναι τόσο τεράστια που τα επίπεδα αφαίρεσης απαιτούν και επίπεδα ιεραρχικής δομής σχεδιασμού. Τι είναι π.χ. ΑΕΠ, γενικό επενδυτικό απόθεμα, υπερπροϊόν, μεταφορά πόρων για ισόρροπη ανάπτυξης κλπ, κλπ για μια κοινότητα άμεσης δημοκρατίας; Πως θα αποφασίσει να συλλέξει τα στοιχεία και να (ανα)κατανείμει το πλούτο στο δεύτερο, τρίτο τέταρτο επίπεδο κλπ μετά το επίπεδο άμεσης παραγωγής;

    Γιατί, καλά είναι να λέμε ότι οι κοινότητες αποφασίζουν αλλά καμία κοινότητα δεν μπορεί να έχει όλα τα δεδομένα υλικά μέσα και υλικά συμφέροντα πληθυσμών, οικονομίας, ανάπτυξης κλπ (δεν είναι αυτός ο ρόλος της), για να αποφασίσει. Έτσι οφείλουν να επεξεργαστούν οι κοινότητες σε ανώτερα (αφηρημένα) με αμφίδρομη σχέση επίπεδα (τοπικό, περιφερειακό, εθνικό, παγκόσμιο κλπ) τα δεδομένα του σχεδιασμού, αντίστοιχα των αναγκών και των δυσκολιών (αυτό αφορά περισσότερο τους αναρχικούς όχι την ανάρτηση…).

    Σίγουρα θα προκύψουν άπειρες αντιφάσεις και συγκρούσεις ακόμη. Και αυτό γιατί τόσο η κάθε απόφαση όσο και το κάθε συμφέρον στον σοσιαλισμό δεν είναι άμεσα κοινωνικά. Μετατρέπονται σε κοινωνικά μέσω μια διαδικασίας νομιμοποίησης που λέγεται δημοκρατική διεύθυνση της οικονομίας και της κοινωνίας.

    Στον κομμουνισμό που η φιλοδοξία είναι η κάθε ενέργεια να είναι άμεσα κοινωνική (νομιμοποιημένη – αποδεκτή) τα πράγματα αλλάζουν αλλά δεν λύνονται και τόσο εύκολα. Εδώ πρέπει να δούμε αν είναι ποτέ δυνατό να ταυτίζεται το αναγκαίο και το τυχαίο (δες την φιλοσοφική αυτή κατηγορία κυρίως από τον Ε. Μπιτσάκη για να μη τα λέω εγώ. Νομίζω πως δεν ταυτίζονται ποτέ άρα το ατομικό δεν μπορεί να είναι ταυτόχρονα κοινωνικό με την έννοια της αλάνθαστης πράξης. Σίγουρα κάποιοι στο μέλλον θα κληθούν να λύσουν αυτή την αντίφαση.

    Νομίζω ότι υπάρχει πολύς δρόμος σε αυτές τις σκέψεις.

    Συγνώμη για το δασκαλίστικο ύφος. Μικρός ο χώρος δεν επιτρέπει περιδιαγραμμάτων ανάπτυξη σκέψεων.

    Στέργιος

    Σχόλιο από Στέργιος | 29/05/2010 | Απάντηση

    • Και γιατί το λες δασκαλίστικο; Μια χαρά είναι. Και μάλιστα οι επισημάνσεις σου είναι πολύ σωστές και συμφωνώ μ’ αυτές. (ωχ, ωχ, δεν τον γλιτώνω τον αφορισμό).

      Όπως υπονοείς, σε παγκόσμιο επίπεδο δεν θα πρέπει να ελπίζουμε σε άμεση δημοκρατία. Θεωρώ ότι η μελλοντική κοινωνία θα δώσει και τις απαντήσεις της και θα το λύσει επιτυχώς ή θα αυτοκτονήσει. Είτε άμεση είτε έμμεση η δημοκρατία πρέπει να ‘ναι πραγματική – ουσιαστική. Βέβαια, η έμμεση είναι η δημοκρατία της αλλοίωσης, για να μη πω της αλλοτρίωσης. Αναγκαία για ορισμένο στάδιο ανάπτυξης αλλά όχι κι ιδανική.

      Θα σ’το πω και λίγο πιο προωθημένα (χωρίς να έχω την επίλυση στο παγκόσμιο φαινόμενο): Τι είναι πιο δημοκρατικό να γίνεται αυτό που θέλει η πάντα πλειοψηφία ή να γίνεται και αυτό που θέλει ενίοτε η μειοψηφία; Συγκεκριμένα: Αν στο σπίτι μου οι δύο από τους τρεις θέλουν να βλέπουν Λαμπίρη κι ο τρίτος θέλει να βλέπει Τατιάνα, θα είναι (ο 3ος) καταδικασμένος να βλέπει πάντα Λαμπίρη; Δεν είναι πιο δημοκρατικό να βλέπουμε 2 φορές Λαμπίρη και 1 φορά Τατιάνα, όση και η δύναμη των ψήφων; Και φυσικά και οι 3 δεν έχουμε ευθύνη που επιλέγουμε να δούμε κουτσομπολίστικες εκπομπές; Και ποιος θα μας βάλει στη «σωστή εκπομπή» και με ποια διαδικασία;

      Σχόλιο από antrikos | 30/05/2010 | Απάντηση

  2. Περί δημοκρατίας
    (1)

    Βλέπεις ότι όταν ανοίγει ένα θέμα, ανοίγουν ταυτόχρονα πολλά και σε πολλά επίπεδα. Είναι δυστύχημα σήμερα ότι έχει στην ουσία σταματήσει η οργανωμένη μαρξιστική έρευνα σε θέματα πολιτικής οικονομίας και φιλοσοφίας με αποτέλεσμα να έχουμε αρκετά κενά ως προς σύγχρονα ζητήματα.

    Ξέρεις καλά ότι όταν μιλάς έξω για κεντρικό σχεδιασμό όλοι βγάζουν σπυράκια όχι γιατί ξέρουν – το αντίθετο – αλλά γιατί έχουν υποταχθεί στη νεοφιλελεύθερη αστική προπαγάνδα.

    Οι παρατηρήσεις που έκανα αφορούσαν βασικά το πρώτο στάδιο του σοσιαλισμού γιατί μετά γίνεται πιο πολύπλοκο εξαιτίας της μεγάλης μείξης αστικού και κομμουνιστικού Δικαίου στην οικονομία και τη πολιτική και της σταδιακής αντικατάστασης του πρώτου από το δεύτερο.

    Αν μιλάμε για δημοκρατία στον σοσιαλισμό με την δομή έμμεσης εκπροσώπησης είμαστε «εντός». Η άμεση γίνεται «έμμεση» με την έννοια ότι η βάση ελέγχει άμεσα τη δομή. Ξέρεις στο σοσιαλισμό η δημοκρατία «ανατρέπεται». Η βασική πηγή εξουσίας, ο «πηγαίος κώδικάς» έξω από τον οποίο δεν υπάρχει, είναι η βάση της (οργάνωση βάσης) στα εργοστάσια, στη παραγωγή, στη κοινωνία, στα κόμματα, παντού. Με αυτή την έννοια δεν έχει καμιά σχέση «εκπροσώπησης» όπως στην αστική δημοκρατία της οποίας ο «πηγαίος κώδικας» είναι «από πάνω» και ανήκει στην αστική τάξη και ξεκινάει από την εξουσία της, την δικτατορία του κεφαλαίου έξω από τον οποίο δεν υπάρχει. Αυτή η ποιοτική διαφορά αναφέρεται και ως «η χειρότερη σοσιαλιστική δημοκρατία είναι χίλιες φορές καλύτερη και από την καλύτερη αστική δημοκρατία». Δες για το θέμα σχετική ανάρτηση «Η ΠΗΓΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ» στο http://aristeripolitiki.blogspot.com/

    Συνεπώς όταν πάμε να κάνουμε κριτική στην αστική έννοια της αντιπροσώπευσης και τη μεταφέρουμε στην σοσιαλιστική δημοκρατία σαν να είναι ίδιες οι δημοκρατίες ενώ είναι αλληλοαποκλειόμενες, τότε κάνουμε λάθος κριτική. Κριτικάρουμε τη σοσιαλιστική δημοκρατία σαν να είναι αστική.

    Θα μου πεις, μα τόσα είδαμε με τις σοσιαλιστικές χώρες… Ε, μη νομίζει ότι το αστικό μικρόβιο δεν είχε προσβάλει βαθιά και εξ αρχής αυτές τις δημοκρατίες. Δυστυχώς έτσι είναι και το είδαμε από το τι παρήγαγε: μια νέα αστική τάξη απίστευτα ληστρικότερη από τις τάξης της «πρωταρχικής συσσώρευσης» .Αν δεν απαλλαγούμε από τέτοια βαρίδια και η επόμενη σοσ. δημοκρατία τέτοια θα είναι..

    Σχόλιο από Στέργιος | 30/05/2010 | Απάντηση

    • Σ’ ευχαριστώ που καταθέτεις εδώ τον πλούτο των ιδεών σου.

      Γενικά όταν αναφέρομαι σε δημοκρατική λήψη αποφάσεων δεν εννοώ το δεύτερο σκέλος της λέξης δημοκρατία -κράτος- δεν κάνω γραμματολογική ερμηνεία. Εννοώ τον τρόπο με τον οποίο θα ασκείται ο εργατικός έλεγχος και θα λαμβάνονται οι αποφάσεις, ο τρόπος με τον οποίο οι κοινές αποφάσεις θα δεσμεύουν όλους. Και στο σοσιαλισμό και τον κομμουνισμό η βάση πρέπει να ελέγχει άμεσα και αποτελεσματικά τους αντιπροσώπους.

      Δυστυχώς τα πολλά επίπεδα αντιπροσώπευσης αποδείχτηκε ότι έφεραν την αλλοίωση της λαϊκής βούλησης. Τα πολλά επίπεδα αντιπροσώπευσης δημιουργούν αφ’ εαυτών γραφειοκρατική δομή.

      Με δυο λόγια: Αν θέλω ν’ αποφασίζουν οι άλλοι για μένα μπορώ να παραμείνω και στην αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία. Σε αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία μετατράπηκαν και τα σοβιέτ (πότε ακριβώς έγινε αυτό; οι απόψεις διίστανται) και η ΕΣΣΔ που ήταν η περηφάνια του παγκόσμιου εργατικού κινήματος κατάντησε το όνειδός του. Θέλω σοσιαλισμό που ν’ αποφασίζω εγώ για μένα χωρίς τη νόθευση της θέλησής μου.

      Σχόλιο από antrikos | 31/05/2010 | Απάντηση

  3. Περί δημοκρατίας
    (2)

    Όσον αφορά τώρα για την άμεση δημοκρατία στον κομμουνισμό είμαστε «εκτός»! Για τον απλούστατο λόγο ότι η δημοκρατία θα έχει καταργηθεί. Αυτό δεν είναι κακό, καλό είναι γιατί σημαίνει πρώτο ότι περάσαμε στην αταξική κοινωνία και οι περιορισμοί των ταξικών κοινωνιών είναι παρελθόν και δεύτερο ότι το αστικό Δίκαιο έχει αντικατασταθεί από το κομμουνιστικό και η αναγκαιότητα με την ελευθερία έγιναν ένα, άρα η όποια δημοκρατία σε μια τέτοια κοινωνία είναι περιττός περιορισμός.

    Θα πρέπει να έχουμε βέβαια υπόψη ότι η δημοκρατία είναι περιοριστικός κανόνας μιας τάξης και έκφραση της δικτατορίας της, στη προκειμένη περίπτωση της δικτατορίας του προλεταριάτου και του κράτους της. Σε ποιόν θα επιβάλλουμε όμως δημοκρατία και ταξική εξουσία σε μια αταξική κοινωνία που το κράτος απονεκρώνεται;

    Συνεπώς στο ερώτημα της μιας οικογένειας που παρακολουθεί τηλεόραση με βάση την αρχή της πλειοψηφίας, εξ ανάγκης λόγω περιορισμών των μέσων, η πρώτη απάντηση της σοσιαλιστικής δημοκρατίας είναι στη παράγραφο για το δημοκρατικό συγκεντρωτισμό που σου έγραψα ήδη: «Το κλειδί είναι η αποτελεσματική αξιοποίηση της αντίθετης άποψης με τρόπο που να την ενσωματώνει για να έχουμε μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα, όχι να την υποτάσσει και να τη μετατρέπει σε αντίπαλο». Το πώς είναι δική τους δουλειά τότε.

    Όταν όμως πάμε στο κομμουνιστικό δίκαιο τα πράγματα ανατρέπονται τελείως. Η απόφαση δεν είναι διλημματική. «Όλοι θα δούνε τηλεόραση ανάλογα με τις ανάγκες τους». Εδώ η δημοκρατία έχει πάει περίπατο γιατί όπως αντιλαμβάνεσαι είναι περιττός περιορισμός του τύπου ή το ένα ή το άλλο ακόμη και ο δημοκρατικός συγκεντρωτισμός απονεκρώντεται γιατί δεν χρειάζεται να εμπεριέχει το ένα στο άλλο απλά γίνονται και τα δυο στη διάσταση της φυσικής τους υπότασης ως ανάγκης. Αυτός ο τύπος Δικαίου είναι μια πολύπλοκη υπόθεση, δεν είναι στα άμεσα ζητούμενα αλλά όσο οι θεωρητικές επεξεργασίες υστερούν σε αυτά τόσο οι σημερινές θέσεις για τρέχοντα προβλήματα θα είναι κατώτερες των αναγκών.

    Νομίζω όμως ότι άνοιξα ξανά ένα άλλο τεράστιο κεφάλαιο που φυσικά δεν κλείνει με αυτά τα λίγα λόγια. Τέλος πάντων ελπίζω να έβαλα καλά φυτίλια έρευνας και προβληματισμού.

    Στέργιος

    Σχόλιο από Στέργιος | 30/05/2010 | Απάντηση

  4. http://anamorfosis.net/blog/?p=65

    Σχόλιο από jonathan | 21/06/2010 | Απάντηση


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: