Για το σοσιαλισμό και στον 21ο αιώνα!

For socialism in the 21st Century too!

Κρίση χρέους;

Αρέσκονται οι οικονομολόγοι της επιχειρηματικότητας να ονοματίζουν την κρίση του ελληνικού καπιταλισμού ως κρίση χρέους, παραβλέποντας προκλητικά την παγκόσμια έκτασή της. Και γίνονται πιστευτοί, αφού το χρέος είναι η εξωτερική μορφή της κρίσης. Η κρίση χρέους μπορεί να πάρει διάφορες μορφές. Σε μας πήρε τη μορφή κρίσης χρέους λόγω υπερτροφισμού του δημοσίου, στην Ιρλανδία λόγω υπερδανεισμού των τραπεζών (λες κι εδώ δεν δώσαμε 75 δις στις τράπεζες ως ρευστό και εγγυήσεις από το 2008), στις ΗΠΑ λόγω υπερδανεισμού των νοικοκυριών, στην Ισπανία που αναμένεται να ξεσπάσει ως κρίση υπερδανεισμού δημόσιου και ιδιωτικού χρέους.
Φαινομενικά, δηλαδή κατά την αστική αντίληψη, οι κρίσεις του καπιταλισμού ήταν πάντα κρίσεις χρέους, είτε ιδιωτικού είτε δημόσιου. Δείτε τι έγινε το ’29. Οι επιχειρηματίες δεν μπορούσαν να εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους. Χρέος δηλαδή κι εκεί.

Η πραγματική αιτία της κρίσης, όμως, είναι η υπερπαραγωγή. Η υπερπαραγωγή αποτελεί υποκειμενική σχέση με την αγορά και δεν κρίνεται με βάση τις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας (π.χ. χρειαζόμασταν 10 σώβρακα παραγάγαμε 15 και τα 5 περίσσεψαν έχοντας ξοδέψει κοινωνικούς πόρους χωρίς λόγο) δηλαδή με βάση το τι μπορεί να πουληθεί, εξαρτάται επομένως από την αγοραστική δύναμη των πολιτών, περιλαμβανομένης και της αστικής τάξης.
Λοιπόν, στην Ελλάδα, όπως και στην Ιρλανδία αλλά και τις ΗΠΑ, παρήγαγαν προϊόντα που δεν μπορούσανν πια να καταναλωθούν γιατί ο εργαζόμενος, που αποτελεί και την κύρια μάζα κατανάλωσης, δεν έχει λεφτά να καταναλώσει, αφού του μείωσαν το μισθό για να γίνουν τα προϊόντα πιο ανταγωνιστικά και να πουληθούν πιο εύκολα κι αυτός αντί να ζητήσει αύξηση ζητούσε πιστωτικές κάρτες. Χα! Πουλήθηκαν; Χα!

Προκειμένου να διατηρήσει τεχνητά τη ζήτηση για ένα χρονικό διάστημα, δηλαδή προκειμένου να αποσωβήσει τα αποτελέσματα της υπερπαραγωγής, το κεφάλαιο επέβαλε στον πολιτικό του  υπηρέτη, δηλ. το κράτος, να δανειστεί υπέρμετρα και να αγοράσει τα προϊόντα του (του κεφαλαίου ντε).

Στην Ελλάδα η μορφή του δανεισμού υπέρ του κεφαλαίου έλαβε τη μορφή του πελατειακού κράτους, που είχε βάλει τις βάσεις του ήδη μετά την Κατοχή, εξυπηρετώντας τότε στενό πελατειακό κύκλο, δηλαδή το κράτος προκειμένου να διασφαλίσει τη κατανάλωση των προϊόντων του κεφαλαίου επιδότησε την ανεργία προσλαμβάνοντας κόσμο ανορθολογικά σε μη παραγωγικές θέσεις και μ’ αυτό τον τρόπο διασφάλισε δυο πράγματα: Και την απομάκρυνση του ξεσπάσματος της κρίσης υπερπαραγωγής, που στην Ελλάδα θα έπρεπε να είχε ξεσπάσει αμέσως μετά το σκάνδαλο του Χρηματιστηρίου, και το δέσιμο των εργαζομένων στο άρμα των αστικών κομμάτων και κυρίως του ΠΑΣΟΚ.

Έλα όμως που τα δανεικά τελειώνουν κάποια στιγμή είτε μέσω του πελατειακού κράτους είτε μέσω των πιστωτικών καρτών.

Γι’ αυτή την κατάσταση έχουν συνυπευθυνότητα όσοι εργαζόμενοι δέχτηκαν να ξεπουληθούν. Βεβαίως αν και είναι τα θύματα της υπόθεσης, έχουν ευθύνη επειδή δεν κάλυψαν τα νώτα τους στο επιτιθέμενο κεφάλαιο, ευθύνη αντίστοιχη με τη δική σου που αγοράζεις κόκα-κόλα ως θύμα του μάρκετινγκ, έχουν ευθύνη ως θύματα και στα πλαίσια της ευθύνης του θύματος, που αν τη σχηματοποιήσουμε αυθαίρετα  θα την κατατάσσαμε στο 5% σε σχέση με την ευθύνη και το όφελος του κεφαλαίου που αποτελεί το υπόλοιπο 95%. Ακριβώς γι’ αυτό το λόγο ο Πάγκαλος βγαίνει και λέει ότι μαζί τα φάγανε. Ξέρει πού τα λέει. Δεν απευθύνεται σε μένα και σε σένα που δεν φάγαμε τίποτε, που ό,τι φάγαμε ήταν καρπός σκληρής δουλειάς. Απευθύνεται στην πελατειακή βάση του ΠΑΣΟΚ που συναλλάχτηκε με την εξουσία, απευθύνεται σ’ αυτούς που του δίνουν το δικαίωμα να λέει ότι το ΠΑΣΟΚ είναι το κόμμα της εργατικής τάξης επειδή έχει την πλειοψηφία στη ΓΣΕΕ., απευθύνεται σ’ αυτούς που μάσησαν τον τελευταίο εκβιασμό του Γιωργάκη για εκλογές αν έχανε της Περιφερειακές. Σαφώς, όμως, άλλο πράγμα είναι να είσαι υπεύθυνος επειδή έβγαλες στη ζούλα ένα επίδομα ανεργίας – επιδοτούμενη θέση εργασίας στο ευρύτερο Δημόσιο ή μια μούφα σύνταξη πείνας, που εξαιτίας αυτών διασφαλίστηκε η αναπαραγωγή του κεφαλαίου και τούτο είναι το σημαντικό, και άλλο πράμα είναι να είσαι υπεύθυνος ως κεφάλαιο που καταλήστεψες τον τόπο. Διότι ο πελατειακός μηχανισμός για τον οποίο σήμερα κόπτεται ο ΣΕΒ ήταν αυτός χάρη στον οποίο σήμερα υπάρχει καπιταλισμός στην Ελλάδα. Τώρα που έδεσαν το γάιδαρό τους, τώρα που είδαν ότι με τόσα μέτρα σχεδόν δεν κουνιέται φύλλο, άνοιξε η όρεξή τους κι άλλο και ζητούν να καταργηθεί ο πολιτικός πελάτης, το λαϊκό στήριγμα του ελληνικού καπιταλισμού από το ’45 και μετά. Νομίζουν πως δεν το χρειάζονται πια. Νομίζουν.

Μαλακίες όλοι κάνουμε, όπως εμείς αγοράζουμε κόκα κόλα έτσι κι εκείνοι μπήκαν στον πελατειακό μηχανισμό. Χρέος μας να τους αποκαλύψουμε τον εξευτελισμό τους (και όχι να χαϊδεύουμε αυτιά), να τους φέρουμε στο φιλότιμο, να τους συγχωρήσουμε και να τους βοηθήσουμε ν’ απελευθερωθούν. Τώρα σα στιμμένη λεμονόκουπα η πολιτική πελατεία των κομμάτων της εργοδοσίας έστω και αργά οφείλει στον εαυτό της να σπάσει τα δεσμά της.

Στο κεφάλαιο, όμως, και τους πολιτικούς υποτακτικούς του, που έχουν και την πραγματική ευθύνη και το ουσιαστικό όφελος από το εγχείρημα του πελατειακού κράτους, πρέπε να πέσει λεπίδι.

17/12/2010 - Posted by | Πολιτική, βεβαίως!

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: