Για το σοσιαλισμό και στον 21ο αιώνα!

For socialism in the 21st Century too!

Εξομοίωση σταλινισμού – φασισμού.

Είναι άσχετος όποιος εξομοιώνει το σταλινισμό με το φασισμό και εξυπηρετεί τα συμφέροντα του ιμπεριαλισμού που σοφίστηκαν αυτή την εξομοίωση μετά την πτώση της ΕΣΣΔ. Ο φασισμός ξεχωρίζει από τις λοιπές αστικές ιδεολογικές εκφάνσεις του καπιταλισμού επειδή βασίζεται στο μίσος για τη διαφορετικότητα, κυρίως τη διαφορετικότητα λόγω φυλής, και αυτή η έκφανση αποτελεί την προσπάθεια της αστικής τάξης να διαιρέσει παντοιοτρόπως τον εργαζόμενο λαό στη τακτική του «διαίρει και βασίλευε». Η ιδεολογία του στηρίζεται ιδιαίτερα στην (δήθεν) κοινή καταγωγή, στο αίμα, όπως οι φασίστες αρέσκονται να λένε. Ο φασισμός επίσης μισεί τις εκλογές και το συνδικαλισμό και φυσικά δεν αμφισβητεί την ύπαρξη και λειτουργία σε μια κοινωνία των εργοδοτών αρκεί ν’ ανήκουν στην «προνομιούχο» κυρίαρχη φυλή.
Κατά την εποχή του Στάλιν καμία απ’ τις προϋποθέσεις του φασισμού δεν συνέτρεχε στην ΕΣΣΔ, όχι μόνο δεν υπήρχε φυλετικός διαχωρισμός αλλά κόντρα στο μεγαλορωσισμό η αναλογία ανωτάτων διοικητικών και διευθυντικών στελεχών από τις μη ρωσικές εθνότητες ήταν μεγαλύτερη από την αναλογία του γενικού πληθυσμού με πιο τρανό παράδειγμα τους ηγέτες του ΚΚ. Μάλιστα ο Σολζενίτσιν κατηγόρησε το Στάλιν και απορωσισμό της σοβιετικής κοινωνίας.

Κατά την περίοδο της ΕΣΣΔ και όταν τα σοβιέτ ήταν ενεργά κι όταν άρχισε να απονεκρώνεται η διαδικασία τους κι οι εργαζόμενοι τράβηξαν για τον καναπέ τους, έκαναν συνέχεια γενικές συνελεύσεις στα εργοστάσιά τους,ασχέτως της γάγγραινας του δημ. συγκεντρωτισμού που περιόριζε τη δημοκρατική διαδικασία στη βούληση της «καθοδήγησης». Στην ΕΣΣΔ επί Στάλιν ιδρύθηκε το πιο εξελιγμένο παγκοσμίως εργατικό δίκαιο με διακαιώματα εργαζομένων που ούτε τα φανταζόταν κανείς, όπως οι πληρωμένες διακοπές, η σχολαστική τήρηση των ωραρίων στη δουλειά, το πενθήμερο – σαραντάωρο, οι αυστηρότατοι όροι ασφαλείας της εργασίας κλπ.
Μα δε βρίσκω κανέναν κουσούρι; θα μου πεις κάποιος. Πράγματι, ο σταλινισμός είχε ένα μεγάλο κουσούρι, τον αυταρχισμό που δεν εξέφραζε τίποτε άλλο παρά την κατάσταση καθυστέρησης της σοβιετικής εργατικής τάξης σε σχέση με τις εργατικές τάξεις των δυτικών χωρών, την έλλειψη εμπειρίας εργατικών αγώνων που οδήγησε στην επιβολή της εικαζόμενης βούλησής της από τα πάνω (και έτσι ήρθαν κι οι καταχρήσεις εξουσίας) και κυρίως την ανάγκη να κυριαρχήσει η εργατική τάξη στη σοβιετική κοινωνία, όπου αρχικά, στα πρώτα χρόνια του σταλινισμού, ήταν κοινωνική μειοψηφία και ως τέτοια δεν μπορούσε να επιβληθεί στις λοιπές και ουσιαστικά καθυστερημένες τάξεις χωρίς αυταρχισμό.
Αυτός ο αυταρχισμός γέννησε και τη σταλινική εργατική αριστοκρατία που μετά θάνατον απομυθοποίησε και τον ίδιο τα Στάλιν· δεν μπορούσε να διοικηθεί αλλιώς αυτή η τεράστια Χώρα. Τα προβλήματά της ήταν εγγενή: ή θα έπρεπε να παραιτηθεί από το σοσιαλισμό ή θα έπρεπε να εφαρμόσει ένα στρεβλό αυταρχικό σοσιαλιστικό μοντέλο (εξ ανάγκης) με μια εργατική τάξη περικυκλωμένη από τον παγκόσμιο ιμπεριαλισμό που φοβόταν και τον ίδιο τον εαυτό της, που για να διασφαλίσει την ύπαρξή της επέλεξε τον μονοκομματισμό, λόγω της καθυστέρησης της ρώσικης κοινωνίας, με όλες τις δυσμενείς συνέπειες ενός μονοκομματικού συστήματος, που τελικά μετατράπηκε σε όχημα ανατροπής των παραγωγικών σχέσεων στην ΕΣΣΔ και τις λοιπές επιρροές της.
Με δυο λόγια, ο σταλινισμός είναι ο σοσιαλισμός της ανώριμης και καθυστερημένης εργατικής τάξης που προέρχεται από μια ημιφεουδαρχική κοινωνία χωρίς σπουδαία καπιταλιστική εμπειρία, ξεπηδά αυθόρμητα από τέτοιες συνθήκες και παράγει ένα σοσιαλιστικό σύστημα, που αν δεν προσαρμοστεί στις βασικές ελευθερίες του Διαφωτισμού είναι καταδικασμένο να πεθάνει: Κάποτε επιτέλους η καθυστερημένη εργατική τάξη ωριμάζει και πρέπει να προσαρμοστεί και το πολιτικό εποικοδόμημα σ’ αυτή την ωρίμανση, ενώ στόχος του σοσιαλισμού, μεταξύ των άλλων, δεν είναι να καταργήσει αλλά να διευρύνει τις αστικές ελευθερίες! Προς το παρόν το σταλινικό μοντέλο φαίνεται να έχει πετύχει μόνο στην Κούβα και γι’ αυτό δεν πρέπει να ‘μαστε και πολύ σίγουροι, καθώς «μηδένα προ του τέλους μακάριζε», και πάλι με πολλές, ευτυχώς, δημοκρατικές προσαρμογές (π.χ. στην Κούβα οι υποψήφιοι για μια θέση διοικητική, κοινωνική ή κομματική είναι υποχρεωτικά τουλάχιστον δύο).

08/06/2012 - Posted by | Πολιτική, βεβαίως!

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: