Για το σοσιαλισμό και στον 21ο αιώνα!

For socialism in the 21st Century too!

Για τη σωτηρία του λαού (τη δική μας δηλαδή)

Όσοι από σας έχετε λεφτά σε τράπεζες ΞΕΧΑΣΤΕ ΤΑ. Τα λεφτά σας ΔΕΝ υπάρχουν. Οι ευρωπαϊκές τράπεζες έχουν δανείσει 2 φορές περίπου το άθροισμα του συνόλου των καταθέσεων και των ιδίων κεφαλαίων και 20 φορές πάνω από τα ίδια κεφάλαιά τους. Τούτο σημαίνει ότι εξαρτώνται άμεσα από τη ρευστότητα που τους χορηγεί η ΕΚΤ. Αν η ΕΚΤ δεν χορηγήσει ρευστότητα σε μια τράπεζα, όχι απαραίτητα σε φυσικό χρήμα,  η τράπεζα αυτή καταρρέει.

Αυτό έγινε στην Ελλάδα και δεν το καταλάβαμε, αυτή ήταν η έννοια της «ανακεφαλαιοποίησης» και του κουρέματος που υπέστησαν τα ασφαλιστικά μας ταμεία. Αυτό έγινε και στην Κύπρο τις προάλλες. Μια ωραία πρωία η ΕΚΤ αποφάσισε (γιατί και πώς;) να διαμηνύσει στις κυπριακές τράπεζες ότι είναι υπερβολικά ανοιγμένες σε επισφαλή δάνεια κι αν δεν ρυθμίσουν το θέμα τις κόβει τη ρευστότητα.  Γι’ αυτό ξύπνησαν αμέσως Μάλτα και Λουξεμβούργο, αφού κατάλαβαν ότι ανάλογα με τις διαθέσεις των γερμανών ιμπεριαλιστών, που αυτοί ουσιαστικά διοικούν την ΕΚΤ, ανά πάσα στιγμή η ΕΚΤ έχει τη δυνατότητα να του πει ότι τους κόβει τη ρευστότητα με χίλιες δυο δικαιολογίες. Και τι να κάνουν οι τράπεζες που τα λεφτά όλα τα ‘χουν δώσει 2 φορές; Κάνουν  τουμπεκί και αποδέχονται τους όρους (edit) για την ακρίβεια επιβάλλουν στο κράτος, που πάντα τους ανήκε, να αποδεχτεί αυτούς τους όρους και να τους φορτώσει σ’ όλο το λαό, τον ουσιαστικά και πραγματικό φοροδότη.

Τα παλιά τα χρόνια η μεταφορά πλούτου από τις αποικίες στις ιμπεριαλιστικές χώρες γινόταν με μεγαλύτερη αψάδα, πιο χοντροκομμένα, όχι ότι τώρα δεν γίνεται έτσι, εφευρέθηκε όμως ένα νέο εργαλείο, το κοινό νόμισμα, για να ληστέψει πλέον με νομιμοφανή τρόπο και τις μέσου επιπέδου ανάπτυξης χώρες, τους καλούς συμμάχους του ιμπεριαλιστικού κέντρου.

Το Ευρώ είναι το όχημα μεταφοράς πλούτου από την Περιφέρεια στο Ιμπεριαλιστικό Κέντρο. Κι επειδή οι αστικές τάξεις των χωρών της Περιφέρειας μέσω των οποίων γίνεται η μεταφορά δεν πρόκειται να χάσουν από τη δουλειά αυτή, ο κυρίως χαμένος από τη λειτουργία του Ευρώ είναι ο πολύς λαός, εμείς οι φτωχοί. Γι’ αυτό άλλωστε παρά την τεράστια καταστροφή που υπέστη η Ευρωπαϊκή Περιφέρεια της Ευρωζώνης με όχημα (και όχι αιτία) τη λειτουργία του Ευρώ και ειδικά η Ελλάδα και η Κύπρος, οι αστικές μας τάξεις προσπαθούν με νύχια και με δόντια να παραμείνουν στο Ευρωσύστημα. Είναι λοιπόν ηλίου φαεινότερον ότι η μεταφορά του πλούτου μέσω του Ευρώ δεν γίνεται από την αστική μας τάξη προς το Ιμπεριαλιστικό Κέντρο αλλά απευθείας από τον κόσμο της εργασίας, από το λαό. Η αστική μας τάξη βγαίνει απολύτως ωφελημένη από τη διαδικασία αυτή, γι’ αυτό και το Ευρώ αποτελεί στρατηγική επιλογή της, γι’ αυτό και έριξε στις τελευταίες εκλογές το δίλημμα μέσα ή έξω από το Ευρώ, πεπονόφλουδα που την πάτησαν δεόντως και ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ, ο μεν ΣΥΡΙΖΑ αναδεικνύοντας την περίσσια ευρωλαγνία του το δεν ΚΚΕ θεωρώντας πως το δίλημμα είναι πλαστό κι ότι ναι μεν θα αποχωρήσει η Χώρα από την ΟΝΕ αν έρθει αυτό στην εξουσία αλλά στη συγκεκριμένη στιγμή η έξοδος ισοδυναμεί με καταστροφή, υιοθετώντας στην πράξη τη θέση του ΣΕΒ.

Κι έτσι και τα δυο μεγάλα κόμματα της Αριστεράς ταυτίστηκαν απολύτως με το στρατηγικό στόχο της αστικής μας τάξης, την παραμονή στο Ευρώ, για να παραφράσουμε το γνωστό: Αν έχεις τέτοιους αντιπάλους τι τους θες τους φίλους και συμμάχους. Δεν κατάλαβαν ποιος ήταν στρατηγικός της στόχος για να τον αντιπαλέψουν; Η παρανόηση είναι η καλύτερη εκδοχή και ας μείνουμε σ’ αυτήν προς το παρόν.

Το ζήτημα, λοιπόν, είναι τώρα τι γίνεται, τώρα που πεθαίνουμε, που αυτοκτονούμε καθημερινά, που δεν έχουμε να φάμε, να πληρώσουμε τις τράπεζες αλλά και τους φόρους, τώρα που τα σπίτια, τις καταθέσεις, τα αποθεματικά των ταμείων δεν μας τα παίρνουν οι κακοί κομμουνιστές αλλά οι τράπεζες κι οι ιμπεριαλιστές.

Μόνη λύση για να ανασάνουμε αλλά και συσπειρωθεί ο κόσμος της εργασίας πάνω σε μια τέτοια προσπάθεια είναι η μονομερής διαγραφή του χρέους, δημόσιου και ιδιωτικού, εσωτερικού και εξωτερικού. Θα πει κάποιος, και ξέρουμε ποιος είναι αυτός ο κάποιος, το ΚΚΕ, οι τροτσκιστές κι αναρχικοί, ότι δεν έχει νόημα απλώς η μονομερής διαγραφή του χρέους γιατί ο καπιταλισμός συνεχίζεται. Πράγματι αυτό είναι αλήθεια, φαινομενικά και μάλιστα σα λύση δεν μπορεί να σταθεί από μόνη της αν δε ληφθούν κι άλλα μέτρα για να στηρίξουν τη μονομερή διαγραφή. Τα μέτρα, όμως, που ακολουθούν το ένα το άλλο δεν είναι παρά η ραγδαία δημιουργία δυαδικής εξουσίας και στη συνέχεια επαναστατικής κυβέρνησης κατά τη γνώμη μου αλλά προφανώς ορισμένες δυνάμεις, κυρίως μικροαστικές, δεν θέλουν να φτάσει μέχρι εκεί, θέλουν απλώς να ελαφρυνθούν εντός του καπιταλισμού. Θα τις αγνοήσουμε;

Τό ‘να φέρνει τ’ άλλο:
1. Μονομερής διαγραφή του χρέους και καταγγελία των Μνημονίων και των δανειακών συμβάσεων που σημαίνει
2. Έξοδος από το Ευρώ για τη δημιουργία αυτοτελούς οικονομικής πολιτικής και στήριξης της παύσης πληρωμών, που σημαίνει
3. Εθνικοποίηση των τραπεζών με εργατικό κοινωνικό έλεγχο, που σημαίνει
4. Απόρριψη στην πράξη του φασισμού και Κοινωνικοπ0ίηση (αρχικά Εργατοποίηση) των μεγάλων επιχειρήσεων, που σημαίνει
5. Εργατικό έλεγχο των κοινωνικοποιημένων επιχειρήσεων, που σημαίνει
6. Δημοκρατικό Κεντρικό Συντονισμό των κοινωνικοποιημένων, που σημαίνει
7. Σύστημα διασφάλισης του εργατικού ελέγχου και επιβολής του Κεντρικού Συντονισμού, που σημαίνει
8. Δημιουργία παράλληλων με το αστικό κράτος κρατικών δομών, που σημαίνει
9. Επανάσταση & σοσιαλισμό.

Αυτή είναι η αναγκαστική πορεία ενός δρόμου, οποίος μπορεί και να διακοπεί για διάφορους λόγους, είτε από την αντίδραση της αστικής τάξης είτε επειδή οι ίδιοι εργαζόμενοι δεν θα θέλουν να τον προχωρήσουν και να παραμείνουμε στον καπιταλισμό, ειδικά αν δεν έχουμε προσδιορίσει τι είδους σοσιαλισμό θέλουμε, πάντως οι εργαζόμενοι έχουν απορρίψει συλλήβδην το μονοκομματικό σοσιαλισμό, όπως δείχνει μέχρι τώρα η ψήφος τους.

Καθένα από τα πιο πάνω μέτρα φέρνει βελτίωση του βιοτικού επιπέδου του λαού.

1. Σήμερα ο μισός περίπου προϋπολογισμός του κράτους πηγαίνει στις δόσεις των δανείων του δημοσίου χρέους και αυτό αντί να μειώνεται αυξάνεται. Η μονομερής διαγραφή του χρέους θα σταματήσει τη μεταφορά στους δανειστές των πόρων που παράγονται στην Ελλάδα.  Έτσι θεωρητικά η Οικονομία θα κρατήσει τους πόρους της στο διπλάσιο (το ποιοι θα τους καρπωθούν είναι ένα άλλο θέμα, γι’ αυτό και «τό ΄να φέρνει τ΄ άλλο»). Στην πραγματικότητα λόγω των αντιδράσεων των δανειστών θα εμφανιστούν ορισμένες δυσκολίες στις εισαγωγές. Οι δανειστές μόνο με δυο τρόπους μπορούν να απειλήσουν, με εμπάργκο και με πόλεμο. Ας αφήσουμε το ενδεχόμενο του πολέμου παραπέρα γιατί ακριβώς η διενέργειά του δείχνει αν τελικά θέλουμε να ζήσουμε ως ραγιάδες ή ως ελεύθεροι. Αν θέλουμε να ζήσουμε ως ραγιάδες, ας μη το συζητάμε, δεν υπάρχει σωτηρία έτσι κι αλλιώς. Αν μας γίνει εμπάργκο, κι αυτό έχει νόημα για 6-7 μήνες μέχρι να ωριμάσει η νέα αγροτική παραγωγή, η Ελλάδα μπορεί να προμηθευτεί τα αντίστοιχα προϊόντα που λείπουν από χώρες που δεν είναι δανειστές της, που είναι και οι περισσότερες χώρες του κόσμου.
Ταυτόχρονα με το δημόσιο πρέπει να διαγραφεί και το ιδιωτικό χρέος, ώστε να κάνουμε μια νέα αρχή, κανένας να μη χρωστάει σε κανέναν. Η ολική διαγραφή των ιδιωτικών χρεών έχει λάβει χώρα σε πολλές περιπτώσεις, με πιο πρόσφατη αυτή με τη λήξη της Κατοχής. Έχουμε και ιστορικά παραδείγματα, όπως τη Σεισάχθεια του Σόλωνα αλλά και θρησκευτικοπολιτική υποχρέωση στον εβραϊκό λαό από την Παλαιά Διαθήκη κάθε 49 χρόνια να διαγράφονται όλα μεταξύ τους τα χρέη.

2. Είναι απολύτως βέβαιο ότι σε περίπτωση μονομερούς διαγραφής του χρέους η Ελλάδα δεν θα μπορεί να δανειστεί από τις λεγόμενες Αγορές και θα της διακοπεί η ρευστότητα από την ΕΚΤ, όπως ακριβώς έκανε η ΕΚΤ στη Κύπρο για λόγους ανταγωνισμού μεταξύ Κέντρου – Περιφέρειας και όχι για ένα τόσο σοβαρό θέμα όπως η μονομερής διαγραφή του χρέους. Γι’ αυτό η Χώρα, λόγω της έλλειψης ρευστότητας, πρέπει να ανακτήσει το οικείο εργαλείο, δηλαδή να προβεί στη θέσπιση εθνικού νομίσματος, ώστε ν’ αρχίσει να κινείται και πάλι η (καπιταλιστική ακόμη) Οικονομία. Τα τραπεζογραμμάτια Ευρώ που υπάρχουν στην Ελλάδα, εκτιμώμενα σήμερα σε 25 δις, θα αποτελέσουν το αναγκαίο συνάλλαγμα για το εξωτερικό εμπόριο, το οποίο, βεβαίως, μπορεί να γίνει και με άμεση ανταλλαγή προϊόντων (κλίρινγκ) που τώρα απαγορεύεται από την ΕΕ (έχουμε π.χ. επάρκεια 1600% σε ελαιόλαδο). Για να μπορέσει όμως να μαζέψει η Χώρα τα χαρτονομίσματα που σήμερα είναι στα σεντούκια, υπό τον όρο ότι θα συνεχίσει να υπάρχει η Ευρωζώνη αλλιώς τα πράματα γίνονται πολύ πιο εύκολα,  πρέπει πρώτα – πρώτα να εγγυηθεί τις τραπεζικές καταθέσεις και ύστερα να δώσει υψηλό τόκο σε προθεσμιακές και ημιπροθεσμιακές καταθέσεις.

3. Για μπορέσει, όμως, η Χώρα ν’ ανακτήσει το εθνικό της νόμισμα και να μαζέψει το χαρτονόμισμα που κυκλοφορεί δίνοντας ψηλό τόκο πρέπει να εθνικοποιήσει και την Τράπεζα της Ελλάδος (που εκδίδει το νόμισμα) και τις Εμπορικές Τράπεζες (που μαζεύουν τις καταθέσεις), των οποίων τα δάνεια κι οι εγγυήσεις που πήραν από το Ελληνικό Δημόσιο και οφείλονται σ’ αυτό θα μετοχοποιηθούν, ώστε κανείς, από άποψη Διεθνούς Οικονομικού Δικαίου, να μη μπορεί να κατηγορήσει τη Χώρα ότι κατέσχεσε ξένη περιουσία.  Η εθνικοποίηση των Εμπορικών Τραπεζών είναι επίσης απαραίτητη για να δημιουργηθεί η νομική και φυσική δυνατότητα διαγραφής του ιδιωτικού χρέους. Το χρέος αυτό έχει έτσι κι αλλιώς αναλάβει όλη η Κοινωνία με τα 250 δις που έχει δώσει στους 10 τραπεζίτες με τη δικαιολογία της στήριξης του συστήματος και τη παροχής ρευστότητας. Δηλ. διαγραφή του ιδιωτικού χρέους δεν σημαίνει τίποτε άλλο παρά ότι ενώ το επωμίζεται συνολικά όλη Κοινωνία,  οι δανειολήπτες σταματούν το πληρώνουν για 2η φορά στους τραπεζίτες.

4. Χαρίζοντας όμως το ιδιωτικό χρέος, θα χαριστεί και το χρέος των μεγάλων επιχειρήσεων, που αποτελεί ποσοστό άνω του 50% των συνολικών κεφαλαίων τους. Εννοείται πως δεν έχει νόημα να χαριστεί το χρέος στους ιδιώτες καπιταλιστές για να συνεχίσουν αυτοί να ρουφάν το αίμα του εργαζόμενου με καλύτερους όρους και χωρίς το άγχος των δόσεων στις τράπεζες. Έτσι προβάλλει άμεσα το ερώτημας ποιος θα διαχειρίζεται τις επιχειρήσεις αυτές και ποιος θα καρπώνεται την παραγωγή του. Ταυτόχρονα ο εργατικός – κοινωνικός έλεγχος του τραπεζικού συστήματος, μέσα από μια διαδικασία Συνελεύσεων και των εργαζομένων αλλά και των κατά τόπους κοινωνιών θα απορρίψει τους φασίστες που μισούν τις συλλογικές διαδικασίες και τη δημοκρατική λήψη αποφάσεων.

5. Γι’ αυτό τίθεται επί τάπητος και το θέμα του εργατικού ελέγχου, πώς θα διενεργηθεί , πώς δεν θα δημιουργήσει νέες ομάδες προνομιούχων ή εργατοπατέρων, πώς θα είναι αποτελεσματικός και πώς θα συντονιστεί η κάθε κοινωνικοποιημένη επιχείρηση με τις άλλες κοινωνικοποιημένες, ώστε να βελτιωθεί η παραγωγικότητά της αλλά η διανομή των προϊόντων τους.

6. Και μ’ αυτό τον τρόπο προβάλλει η αναγκαιότητα ενός Κεντρικού Δημοκρατικού Σχεδιασμού, ενός σχεδιασμού που τουλάχιστον όλοι οι εργαζόμενοι των κοινωνικοποιημένων επιχειρήσεων θα συμμετέχουν άμεσα είτε με δημοψηφίσματα είτε με άλλον τρόπο αποφασίζοντας και την κάρπωση του προϊόντος απ’ αυτούς και τον τρόπο διανομής του στην κοινωνία. Οπωσδήποτε σε μια τέτοια σχέση οι εργαζόμενοι των κοινωνικοποιημένων επιχειρήσεων θα καρπώνονται το σύνολο της προστιθέμενης αξίας, αφού αφαιρεθούν τα λειτουργικά έξοδα, τα έξοδα αποσβέσεων, αναπαραγωγής του κεφαλαίου κλπ., ώστε η καλύτερη οικονομική θέση τους να αποτελεί κίνητρο προς τους εργαζόμενους των μη κοινωνικοποιημένων επιχειρήσεων να τις εντάξουν στο σύστημα κοινωνικοποίησης. Ο Κεντρικός Δημοκρατικός Σχεδιασμός, ατελής αρχικά επειδή δεν θα συμπεριλαμβάνει το σύνολο της Εθνικής Παραγωγής θα καλύπτει τόσο περισσότερες ανάγκες του πληθυσμού όσο περισσότερες επιχειρήσεις κοινωνικοποιούνται. Φυσικά πρέπει να λυθεί και το θέμα των αγροτικών εκμεταλλεύσεων με τη διασφάλιση της κατοχής της γης από τους αγρότες που τη δουλεύουν και τον τρόπο συνεισφοράς τους στις διατροφικές ανάγκες του λαού.

7. Όλα αυτά επιφέρουν σύγκρουση με τους πρώην ιδιοκτήτες των μεγάλων επιχειρήσεων, που είναι μεν λίγοι, πρόκειται για 5.000 οικογένειες το πολύ, αλλά έχουν τον υφιστάμενο κρατικό μηχανισμό στα χέρια τους και συμμάχους στο εξωτερικό. Γι’ αυτό κι οι εργαζόμενοι των κοινωνικοποιημένων επιχειρήσεων προκειμένου να τις προστατεύσουν θα αναγκαστούν να δημιουργήσουν αντίστοιχες δομές, δηλαδή Πολιτοφυλακή, η οποία όμως πρέπει να συγκροτείται με δημοκρατικούς όρους, με εκλογή ή κλήρωση, ώστε όλοι να συμμετέχουν στη διαφύλαξη και διακίνηση της παραγωγής.

8. Μ’ αυτό τον τρόπο δημιουργούνται νέες κρατικές δομές, ουσιαστικά παράλληλες κρατικές δομές για το μεσοδιάστημα που θα διαρκέσει η σύγκρουση μεταξύ των 10.000.000 εργαζόμενων και των 5.000 οικογενειών που λυμαίνονται τη Χώρα.

9. Αυτή η σύγκρουση δεν είναι τίποτε άλλο παρά η σοσιαλιστική επανάσταση.

Η ανωτέρω πορεία, που προσωπικά τη βλέπω ως αναγκαία και αναγκαστική, δεν αποτελεί μία πορεία σταδίων αλλά μία πορεία κοινωνικών μαχών, μια πορεία ενεργειών αλληλεξαρτώμενων.

Υπάρχουν βέβαια κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις που θεωρούν ότι δεν είναι αναγκαία αυτή η αλληλοδιαδοχή, ότι για τη σωτηρία του λαού αρκούν μόνο ορισμένες ενέργειες, οι πρώτες προβαλλόμενες στην ανωτέρω απαρίθμηση. Μ’ αυτές τις δυνάμεις μπορεί να γίνει συμμαχία και ο καθένας από τους συμμάχους μπορεί να κρατήσει την άποψή του, ότι δηλαδή κάποιοι θα το τραβήξουν παραπέρα, μέχρι το σοσιαλισμό, και κάποιοι θα αρκεστούν σ’ ένα μικροαστικό καπιταλισμό. Με βάση τουλάχιστον το θέμα της μονομερούς διαγραφής του χρέους, τη σεισάχθεια και την έξοδο από το Ευρώ είναι δυνατή η δημιουργία Μετώπου, παρόλο που προσωπικά πιστεύω ότι οι μικροαστικές δυνάμεις που θα συμπράξουν σ’ ένα τέτοιο Μέτωπο εκ των πραγμάτων θα υποχρεωθούν ν’ αναγνωρίσουν και την κοινωνικοποίηση – εργατικό έλεγχο των μεγάλων επιχειρήσεων ως αναγκαιότητα.

Οι δυνάμεις που μπορούν να συμπράξουν σ’ ένα τέτοιο Μέτωπο, χωρίς να χρειάζεται να υποστείλουν κανένα προγραμματικό ή ιδεολογικό στόχο τους είναι το ΚΚΕ, οι κομμουνιστικές συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, οι εξωκοινοβουλευτικοί μαοϊκοί, οι εξωκοινοβουλευτικοί τροτσκιστές, το Μέτωπο Αλληλεγγύης του Αλαβάνου, τα Κινήματα «Δεν Πληρώνω», Συλλογικότητες Αναρχικών, το ΔΗΚΚΙ και το ΕΠΑΜ, τα δύο τελευταία μέχρι την εθνικοποίηση των τραπεζών και τον αντιφασιστικό αγώνα τουλάχιστον συμφωνούν, ενώ οι αναρχικοί μπορούν να συνεχίσουν μετά την επανάσταση να αγωνίζονται για την κατάργηση του κράτους.

Συνεπώς υπάρχουν ακόμη και τώρα οι προϋποθέσεις για τη δημιουργία ενός ευρύτερου Μετώπου για την ανατροπή αυτής της κατάστασης και τη σωτηρία μας απ’ την εξαθλίωση που επελαύνει. Γι’ αυτό και δεν υπάρχει καμία δικαιολογία για τις πολιτικές δυνάμεις που ακολουθούν το μοναχικό τους δρόμο, είτε για το ΚΚΕ που παραβλέπει ότι η συμμαχία κοινωνικών δυνάμεων στη βάση δεν μπορεί να μην έχει αντανάκλαση και στο πολιτικό εποικοδόμημα, είτε για τις δυνάμεις που παραμένουν σ’ ένα ΣΥΡΙΖΑ που καθημερινά διαδηλωνει την ευρωλαγνία του (Λαφαζάνης, ΚΟΕ κλπ.), είτε για την εξωκοινοβουλευτική Αριστερά που προσπαθεί μεν αλλά δεν επαρκεί λόγω της πολυδιάσπασής της.

08/04/2013 - Posted by | Πολιτική, βεβαίως!

4 σχόλια »

  1. δεν υπαρχουν πλεον κομμουνιστικες συνιστωσες στο συριζα. Οι ΔΕΑ-Κοκκινο-Ροζα προερχονται απο το ΣΕΚ και γενικα ειναι φιλο-σοσιαλδημοκρατες και οι ΚΟΕ ειναι κεντριστες

    Σχόλιο από Beloved Virus | 08/04/2013 | Απάντηση

    • Αν συμφωνούν στα παραπάνω, γιατί όχι;

      Σχόλιο από antrikos | 08/04/2013 | Απάντηση

  2. Εσύ είσαι δικηγόρος αλλά κανεις αξιόλογες οικονομικές αναλύσεις. Αναρωτιέμαι ομως κατά ποσον άλλοι μαρξιστές διανοούμενοι και ΔΗ κατ΄επάγγελμα οικονομολογοι συμπορευονται μαζί σου ή μήπως εσύ ακολουθείς ένα μοναχικό δρόμο.Btw κανα δυο μελη στο phorum ανηκουν κατά δηλωση τους στην κομμουνιστική συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ και ακολουθούν ενα δικό τους μονοπατι μαρξιστικής σκέψης.Η ηγεσία του ΚΚΕ τι απο οσα έχεις γράψει εχει κατά νου έστω και στο πίσω μερος;

    Σχόλιο από Πάνος | 04/05/2013 | Απάντηση

    • Απαντώ, για να σου πω ότι δεν μπορώ να απαντήσω στο ερώτημά σου. Αφορά το ΚΚΕ!

      Σχόλιο από antrikos | 07/05/2013 | Απάντηση


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: