Για το σοσιαλισμό και στον 21ο αιώνα!

For socialism in the 21st Century too!

Εις μνήμην…

Ας πιάσουμε το Αντιμπεριαλιστικό Αντιμονοπωλιακό Δημοκρατικό Μέτωπο – ΑΑΔΜ, που μας άφησε χρόνους του οποίου τη συγκρότηση επεδίωξε το ΚΚΕ από το 1995 κ.ε. και η κατάλυσή του έδεσε τα χέρια όλων όσων συμπορευόμασταν με το ΚΚΕ αλλά δεν συμφωνούσαμε σε όλα μαζί του.

Το ΑΑΔΜ αν και έλυνε τα προβλήματα της χρουσσοφικής επέμβασης στο ΚΚΕ που είχε σαν αποτέλεσμα το ειρηνικό πέρασμα, έπασχε από κυβερνητισμό διότι ακριβώς δεν απέκλειε την ειρηνική μετάβαση διά της κοινοβουλευτικής μεθόδου και δεν αποκάλυπτε την ταξική φύση του κράτους. Ακριβώς σ’ αυτή την αδυναμία στήριξαν και την κριτική του παλιότεροι και νέοι τροτσκιστές.
Παρόλα αυτά το ΑΑΔΜ δεν ήταν δογματικό, δηλαδή μπορούσε να μεταβάλει στόχους και δράση ανάλογα με το συσχετισμό δύναμης με την αστική τάξη αλλά και το συσχετισμό δύναμης εντός αυτού. Το κυριότερο, όμως, παρά τον κυβερνητισμό μια αδυναμία που μπορούσε να ξεπεραστεί, ήταν ότι χωρούσε και μένα χωρίς να χρειάζεται να προσχωρήσω στο ΚΚΕ και παρόλο που κι εγώ για σοσιαλισμό πάλευα. Χωρούσε επιπλέον κι αυτούς τους εργαζόμενους που δεν ήθελαν σοσιαλισμό αλλά καλύτερη ζωή και δημοκρατία εντός του καπιταλισμού με χτύπημα του ιμπεριαλισμού, δηλαδή αυτούς που κατανοούσαν μέσες – άκρες το πρόβλημα καταλήστευσης της Χώρας από τον Ιμπεριαλισμό αλλά δεν μπορούσαν να κατανοήσουν -ακόμη- γιατί τα προβλήματα του Λαού θα τέλειωναν οριστικά με τη Σοσιαλιστική Επανάσταση. Τώρα το νέο σχήμα, η Λαϊκή Συμμαχία, δεν χωρά ούτε καν εμένα διότι πιστεύω στον εργατικό πολυκομματισμό, ότι δηλαδή στο σοσιαλισμό του μέλλοντος οι εργαζόμενοι πρέπει να έχουν το δικαίωμα να φτιάχνουν τα δικά τους κόμματα για να διεκδικούν τη διαχείριση της εργατικής εξουσίας, καθώς μου ζητά πρώτα να προσχωρήσω πολιτικά στο ΚΚΕ. Πόσο μάλλλον αποκλείει τον εργαζόμενο που δεν θέλει καν σοσιαλισμό αλλά απλά διευρυμένη αστική δημοκρατία.

Για την ιστορία, ότι το ΑΑΔΜ καταλύθηκε τελειωτικά το 2010, αμέσως μετά τις δημοτικές εκλογές, αν και η ομάδα της Μπέλλου το υπονόμευε από την επομένη που το ψήφισε. Τότε, το 2010,  ήταν η καταλυτική στιγμή και καταλύθηκε από μια φράξια και χωρίς καμία κομματική απόφαση.

Στις εκλογές του 2010, στις οποίες ήμουν υποψήφιος με τους συνδυασμούς του ΚΚΕ (και το 2006, επίσης), όλοι οι εξωκοματικοί προσχωρήσαμε στο σχήμα της Λαϊκής Συσπείρωσης με βάση τη λογική της διεύρυνσης των ταξικών δυνάμεων και της πρόσκλησης χωρίς να υπάρχει συμφωνία σε όλα.
Κι εμείς με τη σειρά μας σαν υποψήφιοι καλέσαμε κόσμο, εργατόκοσμο και άλλα λαϊκά αλλά και μεσαία στρώματα, να μας ψηφίσει χωρίς να θεωρεί ότι ψηφίζει ΚΚΕ αλλά έναν ταξικό πόλο που το ΚΚΕ απλά συμμετείχε και μάλιστα μειοψηφικά, αφού οι περισσότεροι υποψήφιοι του συνδυασμού ήμασταν εξωκομματικοί.
Σ’ εκείνες τις εκλογές οι συνδυασμοί έσκισαν. Η Λαϊκή Συσπείρωση πανελληνίως πήρε πάνω από  12,5%, δηλ. αύξηση 47% από το 8,5% που το ΚΚΕ είχε στις εκλογές του 2009, άλλη μια απόδειξη για το πώς περπατούσαν τα μετωπικά σχήματα.
Στην Αλεξ/πολη (παλιό Δήμο) πήραμε 16%, στο σύνολο του καλλικρατικού Δήμου 12%, όταν το ΚΚΕ έπαιρνε 3%-4% στις εθνικές εκλογές (και μάλιστα το 2009, ένα έτος πριν).
Υποχρεωθήκαμε σε πολύ κόσμο σ’ εκείνες τις εκλογές που είχε κομμουνιστοφοβία, έπιασε πολύ το σύνθημα ότι δεν ψηφίζουν ΚΚΕ αλλά μια παράταξη που τη στηρίζει το ΚΚΕ και έχει ως αντικείμενο τα λαϊκά προβλήματα και όχι την αύξηση της δύναμης του ΚΚΕ, στην πράξη και χωρίς εξαγγελίες μας στήριξαν η ΑΝΤΑΡΣΥΑ κι ο ΣΥΡΙΖΑ που δεν κατέβασε ψηφοδέλτιο αλλά έβαλε έναν υποψήφιο που είχε αποχωρήσει τον Αύγουστο μαζί με την ομάδα Αλαβάνου (ο οποίος στο τσαφ δεν βγήκε βουλευτής, ξανά με το ΣΥΡΙΖΑ). Βγάλαμε 3 συμβούλους, για πρώτη φορά μετά από 25 χρόνια που βγάζαμε έναν ή κανέναν, εκ των οποίων ο επικεφαλής κομματικός, βασικός παράγοντς της επιτυχίας και πολύ αγαπητός στον κόσμο, ο πρώτος σε σταυρούς εξωκομματικός και η δεύτερη σε σταυρούς κομματική.
Το ίδιο βράδυ των εκλογών φάγαμε τη ψυχρολουσία. Ενώ τόσο κόπο κάναμε για να πείσουμε τον κόσμο να ξεπεράσει την κομμουνιστοφοβία, βγήκε η Αλέκα και δήλωσε «το ΚΚΕ αύξησε τις δυνάμεις του». Αμέσως αρχίσαν τα τηλέφωνα απ’ τους ψηφοφόρους μας: Είστε απατεώνες, μας λέγανε, που μας είπατε ότι δεν ψηφίζουμε ΚΚΕ αλλά Λαϊκή Συσπείρωση και η Αλέκα βγήκε και πήρε για λογαριασμό της την ψήφο μας. Τέτοια έπαρση δεν έδειξε ούτε το ΠΑΣΟΚ που κέρδισε τις εκλογές του 10.
Μετά τρεις μέρες από τις εκλογές μαζευτήκαμε να κάνουμε απολογισμό και με διάθεση, οι εξωκομματικοί, να κράξουμε τη συμπεριφορά της ηγεσίας που χωρίς εξουσιοδότηση ή απόφαση ιδιοποιήθηκε τον αγώνα μας, προς βλάβη τελικά του αγώνα αυτού. Τότε μας ανακοινώθηκε από το μέλος της ΚΕ που ήταν παρόν (λόγω εντοπιότητας) ότι είχαμε παρεξήγήσει τα πράγματα, η Λαϊκή Συσπείρωση δεν ήταν ποτέ παράταξη ήταν εκλογικός συνδυασμός κι αφού τέλειωσαν οι εκλογές δεν είχε κανένα λόγο ύπαρξης, δεν θα γίνονται συνελεύσεις (όπως γίνονταν στο προηγούμενο σχήμα της ΔΗΔΑΣ 2006-2010) οι αποφάσεις θα λαμβάνονται από τους 3 αιρετούς κατά πλειοψηφία (πλειοψηφούσαν οι δύο κομματικοί, οπότε…) και οι υπόλοιποι άμα θέλαμε θα μπορούσαμε να συμμετάσχουμε στη μέλλουσα να συσταθεί Λαϊκή Επιτροπή, στην οποία όμως δεν χωρούσαν ούτε οπαδοί του ΣΥΡΙΖΑ ούτε του ΠΑΣΟΚ ούτε της ΝΔ ούτε της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, λες και οι υποστηρικτές της πολιτικής του ΚΚΕ θα προέκυπταν από παρθενογένεση.
Το ίδιο έγινε και σ’ όλη την Ελλάδα, όπως μας πληροφόρησε ο εξωκομματικός αιρετός, όπως κι αυτός διαπίστωσε από τη συνάντηση των αιρετών που έγινε στον Περισσό.
Έτσι εκείνη τη μέρα γράφτηκε σε όλη την Ελλάδα σε αντίστοιχες συγκεντρώσεις το πραγματικό τέλος του ΑΑΔΜ και ακολούθηκε η πτώση, ο εξευτελισμός και η αδυναμία υπεράσπισης των εργατικών κατακτήσεων ενός αιώνα και βάλε, που η αστική τάξη χρειάστηκε μόλις 2 χρόνια για να τις πάρει πίσω και φυσικά η απώλεια των δικαιωμάτων δεν χρεώνεται στον «ανώριμο» λαό κατά την προσφιλή τακτική της ηγεσίας που αρνείται να αναδεχτεί την ευθύνη της αλλά στη βάρδια του ΚΚΕ που είχε τα ηνία του κόμματος στα χέρια της.
Επί της δικής σας βάρδιας, σύντροφοι, χάθηκαν όλα τα δικαιώματα των εργαζομένων, όσο κι αν προσπαθήσετε να αποσείσετε την ευθύνη σας. Εσείς ήσασταν και είσαστε οι στρατηγοί που δεν μπορέσατε να μαζέψετε το στρατό που θ’ αντιστεκόταν. Ξεκάθαρα πράματα.
Από τότε και στο εξής υπήρξε πλήρης άρνηση του ΚΚΕ σε κάθε είδους πρωτοβουλία, σε κάθε είδους λαϊκή αντίσταση στα μέτρα του Μνημονίου:
*Αρνήθηκε να πάρει την πολιτική ευθύνη της άμεσης φυσικής επανασύνδεσης του ρεύματος και να συγκροτήσει αντίστοιχα συνεργεία, ώστε να ελαφρύνει τη λαϊκή οικογένεια.
*Αρνήθηκε να συμμετάσχει στις συγκεντρώσεις στις πλατείες, έχοντας τεράστια ευθύνη παραλείψεως για την άνοδο της ΧΑ που της άφησε χώρο να αναπτυχθεί και να χύσει το δηλητήριό της.
*Λοιδόρησε το «κίνημα της πατάτας» και κάθε άλλη κίνηση από τα κάτω που σκοπό είχε να βελτιώσει τη ζωή των εργαζομένων.
*Λοιδόρησε κάθε προσπάθεια αυτοδιαχείρισης με πιο χαρακτηριστική αυτή της ΒΙΟΜΕ.
*Δεν κήρυξε φορολογική ανυπακοή ενάντια στη φορομπηχτική πολιτική των κυβερνήσεων της αστικής τάξης (π.χ. καταστρέφοντας τους υπολογιστές ή τους σέρβερ σε εφορείες και τράπεζες) ούτε προέβαλε οργανωμένο σχέδιο.
*Δεν στήριξε και δεν δημιούργησε τα δίκτυα αλληλεγγύης, όπως κοινωνικά Σούπερ Μάρκετ, κοινωνικά φροντιστήρια κλπ., όλα αυτά με το σκεπτικό ότι μπορεί να δημιουργηθούν αυταπάτες στους εργαζόμενους ότι μπορεί να βελτιωθεί ο καπιταλισμός και να χάσουν την αγωνιστικότητά τους για την ανατροπή του. Φαίνεται κάποιοι δεν καταφέραμε να διακρίνουμε ότι ξεχειλίζαμε από αντικαπιταλιστική αγωνιστικότητα και η βελτίωση μας μάρανε.

27/04/2015 - Posted by | Πολιτική

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: