Για το σοσιαλισμό και στον 21ο αιώνα!

For socialism in the 21st Century too!

Viva Cuba!

Χαίρονται οι αστοί διανοούμενοι με τις υποχωρήσεις της κουβανέζικης κυβέρνησης σε σχέση με την «επιχειρηματικότητα». Περιφέρουν την υποχώρηση αυτή ως την τελειωτική αποτυχία των φτωχών να διαφεντέψουν τη δική τους κοινωνία, ελεύθεροι από τα δεσμά της φτώχειας και της πείνας, ελεύθεροι από την εκμετάλλευση της εργασίας τους.

Η Κυβέρνηση της Κούβας προβάλλει σαν αιτία το εμπάργκο για ό,τι δεν πάει καλά στο Νησί. Το εμπάργκο μάλλον είναι μια κακοστημένη δικαιολογία για ό,τι κάτι δεν πάει καλά. Σήμερα ο καθείς μπορεί να προμηθευτεί τα πάντα από την Κίνα, δεν έχει ανάγκη τις ΗΠΑ.

Όμως:
Υπάρχουν συγκεκριμένα προβλήματα εξωτερικού εμπορίου για μια σοσιαλιστική Χώρα και αποτελεί τεράστιο ζήτημα το πώς θα τα ξεπεράσει.
Παρένθεση: Δίνω στους τροτσκιστές ένα θεωρητικό -και μόνο- δίκιο, άλλωστε όλα τα δόγματα έχουν στηρίγματα στις «Γραφές»,  αλλά από την ανάποδη (καθώς ο πρακτικός σκοπός της θεωρίας τους ήταν να ρίξουν την ΕΣΣΔ και όχι να βοηθήσουν τη σοσιαλιστική οικοδόμηση). Έχουν κι αυτοί κάπου μια θεωρητική βάση να κριτικάρουν την ανάπτυξη του «σοσιαλισμού σε μία μόνο Χώρα», μόνο που ως προς την ΕΣΣΔ η κριτική τους ήταν τελείως αβάσιμη. Το πρόβλημα του περιορισμού του σοσιαλισμού σε μια μόνο Χώρα είναι το ζήτημα της αυτάρκειας σε πρώτες ύλες και είδη διατροφής. Η ΕΣΣΔ καταλαμβάνοντας το 1/5 της επιφάνειας της Γης τέτοιο πρόβλημα δεν είχε. Είχε όλους εκείνους τους πόρους που χρειαζόταν μια σοσιαλιστική οικονομία για ν’ αναπτυχθεί και τα κατάφερε δυο φορές, μια φορά στα ’30 και μια φορά μετά τον πόλεμο.

Επομένως η ΕΣΣΔ δεν είχε ανάγκη το εξωτερικό εμπόριο εκτός από ορισμένες περιπτώσεις εισαγωγής τεχνογνωσίας. Το πρόβλημα το έλυσε από τα ορυχεία χρυσού και χαλκού. Δεν είχε καμία σημασία που δεν κατείχε συνάλλαγμα, δολάρια και στερλίνες· ο χρυσός δεν έπαυε να αποτελεί παγκόσμιο μέσο συναλλαγής.

Έτσι η ΕΣΣΔ όταν χρειάστηκε να εισαγάγει τεχνογνωσία για την παραγωγή φορτηγών αυτοκινήτων έκανε σύμπραξη με το Φορντ -ναι αυτόνανε τον ναζί- και τον πλήρωσε σε χρυσό ή σε συνάλλαγμα που προερχόταν από την εκποίηση χρυσού -δηλαδή τον χρυσοπλήρωσε- και εν γνώσει των εργαζομένων -υπάρχει και και σχετικός λόγος του Στάλιν σχετικά με τους κινδύνους!!!- ότι στη συγκεκριμένη επένδυση λειτουργεί ο νόμος της (υπερ)αξίας και μεταφέρεται σοβιετική υπεραξία στο εξωτερικό, αλλά τα ωφέλη θα ήταν πιο πολλά, καθώς θα μπορούσαν οι σοβιετικοί να αναπτύξουν περαιτέρω την τεχνολογία, όπως και έκαναν.

Πάμε τώρα στην Κούβα.

Η Κούβα δεν είναι αυτάρκης σε πρώτες ύλες ούτε κι έχει χρυσό για να αποκτήσει ένα διεθνές μέσο συναλλαγής. Πρέπει να κάνει εισαγωγή βασικών αγαθών, όπως το πετρέλαιο, μέταλλα, πολεμικό υλικό -προφανώς είναι ασύμφορο να χτίσει πολεμική βιομηχανία, βιομηχανία αυτοκινήτων, Η/Υ- κλπ. κλπ., οπότε εξαρτά την προμήθειά τους από άλλς Χώρες, πρακτικώς την Κίνα, που σήμερα παράγει τα πάντα εκτός από πετρέλαιο.

Συνεπώς η Κούβα, όσο καλή θέληση και νά ‘χει ο λαός της και οι κομμουνιστές της, περιορίζονται από τις αντικειμενικές δυνατότητες της σοσιαλιστικής ανάπτυξης. Εξάλλου δεν διαφέρει και πολύ η σοσιαλιστική νησίδα από το σοσιαλιστικό νησί! Πού θα βρει λοιπόν συνάλλαγμα η Κούβα για να προμηθευτεί όλα τα παραπάνω; Για να το βρει πρέπει κάτι να εξαγάγει κάτι.

Κάνει ό,τι μπορεί με τις εξαγωγές: Εξάγει ζάχαρη, πούρα, ιατρικά επιτεύγματα και επίσης εισάγει τουρισμό -που ουσιαστικώς είναι εξαγωγή αφού φέρνει συνάλλαγμα- και κάνει τα στραβά μάτια στην πορνεία, που επίσης φέρνει συνάλλαγμα -οπωσδήποτε η Κούβα δεν είναι το πορνείο της εποχής Μπατίστα όπου η μόνη διέξοδος της γυναίκας από το χωράφι του γαιοκτήμονα ήταν η πορνεία.

Αλλά όπως βλέπουμε, η εξαγωγή αγροτικών προϊόντων και η εισαγωγή βιομηχανικών -αν εξαιρέσουμε τα φάρμακα- είναι χαρακτηριστικό της καθυστερημένης οικονομίας που αποτελεί αντικείμενο εκμετάλλευσης από τον ιμπεριαλισμό.

Θα μπορούσε ν’ αποκτήσει η Κούβα βιομηχανική βάση, ώστε να μπορεί να καρπώνεται συνάλλαγμα, άρα να έχει πρόσβαση στις παγκόσμιες πρώτες ύλες ώστε να βελτιώνεται το βιοτικό επίπεδο του λαού; Θα μπορούσε. Δυστυχώς επαναπαύτηκε στη βοήθεια της ΕΣΣΔ, εκμεταλλεύτηκε τη γεωγραφική της θέση για ν’ απομυζεί την ΕΣΣΔ και δεν προχώρησε καθόλου στην ανάπτυξη βιομηχανίας, πλην αυτής των τροφίμων.

Όταν έπεσε η ΕΣΣΔ ήταν πλέον αργά: Δεν είχε το απαραίτητο συνάλλαγμα για να εισαγάγει τεχνογνωσία και πρώτες ύλες και να χτίσει τη βιομηχανική της βάση ούτε και τους απαραίτητους εσωτερικούς πόρους ώστε να μη χρειαστεί το συνάλλαγμα.

Συνεπώς αυτό που συμβαίνει σήμερα, δηλαδή η αστικοποίηση, είναι αποτέλεσμα εκείνης της παλιάς και θα έλεγα πλήρως αντισοσιαλιστικής αντίληψης οικονομικής ανάπτυξης, η οποία δεν κρίνεται μόνο από την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής αλλά και τον προγραμματισμό για ισόρροπη ανάπτυξη της βαριάς και της ελαφράς βιομηχανίας, ήτοι της παραγωγής Μέσων Παραγωγής και της παραγωγής Ειδών Κατανάλωσης.

Δεν έλεγε τυχαία ο Μουστάκιας «εξηλεκτρισμός + κολλεκτιβοποίηση = σοσιαλισμός».

Κι έτσι φτάνουμε 60 χρόνια μετά την επανάσταση να χρειάζεται η Κουβα ΝΕΠ για να μπορέσει να ορθοποδήσει, δηλαδή ν’ αποκτήσει βιομηχανική βάση, καθόσον οι φυσικοί της πόροι δεν επαρκούν για να είναι αυτάρκης, με όλους τους κινδύνους μιας ΝΕΠ.

Κανένα παιχνίδι δεν έχει χαθεί.
Πράγματι ο Λένιν έγραφε πως «Η μικρή παραγωγή γεννά τον καπιταλισμό και την αστική τάξη συνεχώς, κάθε μέρα, κάθε ώρα, αυθόρμητα και σε μαζική κλίμακα», αλλά ο ίδιος εισηγήθηκε τη ΝΕΠ σε μια κρίσιμη στιγμή πείνας για την ΕΣΣΔ. Βέβαια η ΝΕΠ τέλειωσε με την κολλεκτιβοποίηση, που ήταν μια επανάσταση μέσα στην επανάσταση -όταν ο προβοκάτορας Τρότσι μιλούσε για Διαρκή, η ΕΣΣΔ την έκανε ήδη! Γι’ αυτό και οι κομμουνιστές της Κούβας αν σχεδιάσουν το τι θέλουν να κάνουν και πώς να διαχειριστούν την κρίσιμη αυτή στιγμή, μπορεί να αποτελέσουν και σοσιαλιστικό φάρο. Αν όμως ψάχνουν αφορμή για να ρίξουν το σοσιαλισμό, όπως έγινε και στην ΕΣΣΔ επειδή έχουν καταστεί ελίτ της Χώρας, τότε τα πράματα είναι ζόρικα και μόνο ο κουβανέζικος λαός με την πρωτοπορία του την εργατική τάξη και τους πραγματικούς κομμουνιστές μπορούν να σταματήσουν αυτή την κατηφόρα.

Θα κλείσω, αναφερόμενος στη λειτουργία του εποικοδομήματος το οποία εξαρτάται μεν αλλά επιδρά εξίσου στην οικονομική βάση: Το μονοκομματικό σύστημα σοσιαλιστικής διακυβέρνησης -που κατ΄ εξαίρεση εισήχθη αρχικά στην ΕΣΣΔ αλλά τελικά πήρε θεωρητική μορφή στο σχήμα μία τάξη άρα μόνο ένα κόμμα- δεν αποκλείει καθόλου -όπως αποδείχτηκε στην πράξη- την πολιτική έκφραση των αστικών στρωμάτων μιας σοσιαλιστικής κοινωνίας μέσα από το κυβερνών ΚΚ. Και το κακό είναι ότι τα στρώματα αυτά, ανερχόμενα στην ιεραρχία και έχοντας τη δυνατότητα να επηρεάσουν τις αποφάσεις, ενδύουν τα ταξικά τους συμφέροντα με εργατικό – κομμουνιστικό μανδύα, χαρακτηρίζοντας ταυτόχρονα την κάθε είδους αντιπολίτευση ως οπορτουνισμό και αστικό δάκτυλο, ενώ όχι απλώς ο δάκτυλος αλλά το αστικό σώμα είναι αυτά τα ίδια. Έτσι ενσωματούμενα εντός του ΚΚ καθίστανται κατά το γραφικόν «λύκοι εν δέρματι προβάτου», ενώ το μονοκομματικό σύστημα διακυβέρνησης αποτρέπει τους πραγματικούς κομμμουνιστές να φτιάξουν ένα νέο ΚΚ για να διεκδικήσουν την παραμονή της εργατικής τάξης στην εξουσία και τη διάσωση του σοσιαλισμού, καταλήγοντας, όπως έγινε στην ΕΣΣΔ, το ΚΚ από κόμμα της εργατικής τάξης να γίνει κόμμα καθαρμάτων.

18/04/2016 Posted by | Πολιτική, βεβαίως! | Σχολιάστε

Και η αντιπολίτευση κυβερνά!

Και η αντιπολίτευση κυβερνά!

Πώς;

Οργανώνοντας το λαό ενάντια στην καπιταλιστική επέλαση.

Πώς ακριβώς; Παραδείγματος χάριν:

Διαλύοντας τους σέρβερ του Υπουργείου Οικονομικών, ώστε να μην είναι δεκτικοί στην πληρωμή φόρων.

Οργανώνοντας κίνημα ανυπακοής και απειθαρχίας πρώτα – πρώτα με τη μη πληρωμή φόρων.

Οργανώνοντας μονάδες που θα χτυπάνε το ΣΔΟΕ σε περίπτωση που κάνουν έλεγχο στους επαγγελματίες που θα συμμετέχουν στη φορολογική ανυπακοή.

Επανασυνδέοντας με δικά της εργατικά συνεργεία (η αντιπολίτευση) και όχι με παρακάλια στον εκάστοτε Διευθυντή της ΔΕΗ ή της ύδρευσης για κατ’ εξαίρεση επανασύνδεση στις έτσι κι αλλιώς δικαιούμενες αναξιοπαθούσες οικογένειες.

Αποτρέποντας τους πλειστηριασμούς στα Ειρηνοδικεία.

Απενεργοποιώντας τα φυλάκια των διοδίων.

Αποσυνδέοντας το ρεύμα από τις τράπεζες ώστε να αποτραπεί η πληρωμή των δόσεων από τους οφειλέτες.

Στηρίζοντας όλες τις προσπάθειες κατάληψης και αυτοδιαχείρισης των εγκαταλελειμμένων από τα αφεντικά τους επιχερήσεων και στηρίζοντας τις αντίστοιχες εργατικές πολιτοφυλακές που θα διαφυλάσσουν τη διακίνηση των προϊόντων.

Δημιουργώντας δίκτυα αλληλοεξυπηρέτησης των εργαζομένων για πιο φθηνά ή δωρεάν προϊόντα.

Οργανώνοντας κοινωνικά φαρμακεία και φροντιστήρια έξω από τις επίσημες κρατικές δομές (δήμοι κλπ.).

Αποσυνδέοντας το ρεύμα από βασικούς καταπιεστικού μηχανισμούς του κράτους όπως το Μαξίμου, τη Βουλή, τα Υπουργεία, την Αστυνομία.

Μια τέτοια αντιπολίτευση όχι μόνο θα την ψήφιζα με χίλια χέρια αλλά θα συμμετείχα ενεργά, καθώς έχω βαρεθεί το «Συγκέντρωση-Ομιλία-Διαμαρτυρία-Πορεία-Καφετέρια».
Έτσι είναι η αντιπολίτευση. Μόνο μια τέτοια αντιπολίτευση αξίζει ψήφο, εφόσον θέλει να παραμείνει αντιπολίτευση μαχητική για το λαό χωρίς να έχει άμεσο κυβερνητικό στόχο, που έτσι κι αλλιώς πρέπει να είναι ο στόχος της κάθες αντιπολίτευσης.

ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗ ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ ΚΙ ΟΧΙ ΣΤΑ ΛΟΓΙΑ.

21/08/2015 Posted by | Πολιτική | 1 σχόλιο

Η αναγκαιότητα εξόδου από Ευρώ/ΟΝΕ

Η έξοδος από το ευρώ δεν αποτελεί μόνο ανατροπή του στρατηγικού στόχου της ελληνικής αστικής τάξης για πρόσδεσή της με τον ευρωπαϊκό ιμπεριαλισμό. Δεν φέρνει μόνο σε καλύτερη θέση μάχης  το λαό αλλά αποτελεί και ύψιστο διεθνιστικό καθήκον καθώς χτυπά τον ευρωπαϊκό ιμπεριαλισμό στην καρδιά του και δίνει το έναυσμα και στους λαούς των υπόλοιπων χωρών της ΕΕ να περάσουν στην αντεπίθεση.

Όποιος θεωρεί ότι η έξοδος από το Ευρώ σήμερα είναι καταστροφική για την εργατική τάξη και το λαό συνολικά:
1. Παραβλέπει ότι η ΟΝΕ αποτελεί στρατηγικό στήριγμα και ζωτικό προσανατολισμό της αστικής μας τάξης, παραβλέπει ότι ο εξαναγκασμός σε έξοδο από την ΟΝΕ της στερεί τα οικονομικά μέσα αποτελεσματικού χτυπήματος του λαού και κλονίζει τις διεθνείς της συμμαχίες,
2. Επιδιώκει της διατήρηση της ιμπεριαλιστικής εκμετάλλευσης (και ας διαβάσει και το Α΄ γράμμα Ζαχαριάδη για να δει γιατί η ιμπεριαλιστική εκμετάλλευση πρέπει να πάψει),
3. Θεωρεί ότι δεν μπορεί να διαχειριστεί την ταξική πάλη και τις διεκδικήσεις του λαού υπέρ αυτού,
4. Έχει περάσει στην πράξη με το κεφάλαιο και τον ιμπεριαλισμό ανεξαρτήτων των καλών προθέσεών του, που ως γνωστόν με αυτές είναι στρωμένος ο δρόμος προς την Κόλαση.

Να γιατί η έξοδος από το Ευρώ/ΟΝΕ και συνακόλουθα από την ΕΕ (λόγω παραβίασης των κανόνων της που επιφέρει η αναγκαία εθνικοποίηση των τραπεζών) είναι αναγκαίος όρος στο δρόμο για τη σοσιαλιστική επανάσταση. Να γιατί η συμμετοχή στην ΕΕ εμποδίζει τη σοσιαλιστική επανάσταση. Γι’ αυτό όποιος λέει πρώτα επανάσταση και μετά έξοδος ουσιαστικά λέει «ποτέ επανάσταση». Κι αν τελικά η επανάσταση δεν πετύχει επειδή ο λαός θα θελήσει κάτι άλλο, τουλάχιστον θα μας μείνουν οι φιλολαϊκές μεταρρυθμίσεις που θα χρειαστούν χρόνια για να τις πάρει πίσω το κεφάλαιο.

Είναι και πολλά άλλα, καραμπινάτα αντεπαναστατικά και φιλοϊμπεριαλιστικά στη γραμμή της αριστερής καταστροφολογίας περί εξόδου από το ευρώ τα οποία δεν λαμβάνουν υπόψη τους τα κοινοβουλευτικά αριστερά κόμματα που καταστροφολογούν (ΣΥΡΙΖΑ-ΚΚΕ):
α. Αν είμαστε στην ΕΕ η κυβέρνηση έχει το νόμιμο δικαίωμα να καλέσει ξένα στρατεύματα για να μας χτυπήσουν.
β. Η έξοδος από την ΟΝΕ (και συνακόλουθα από την ΕΕ) συνεπάγεται την αναζωογόνηση της βιομηχανίας υπό αστικές συνθήκες. Είναι κακό αυτό; Κοιτάξτε πώς λοιδορούν την καπιταλιστική ανάπτυξη οι Κουτσουμπίστας! Την ξορκίζουν σε όλους τους τόνους. Όμως μετά την επανάσταση, που πιθανόν ν’ αντιμετωπίσουμε εμπάργκο, θα χρειαστούμε να υπάρχει η υλικοτεχνική υποδομή της βιομηχανίας, ώστε να έχουμε κάτι να εθνικοποιήσουμε για να μη πεινάσει ο λαός. Αν η βιομηχανία έχει ήδη καταστραφεί, πώς θα δημιουργήσουμε βιομηχανία σε συνθήκες εμπάργκο;
γ. Η αποχώρηση σπό την ΟΝΕ μετά τη σοσιαλιστική επανάσταση θα φέρει την ανάγκη κυκλοφορίας ενός νέου νομίσματος, καθώς δεν πρόκειται να καταργηθεί την επόμενη μέρα η εμπορευματική παραγωγή. Η κυκλοφορία νέου νομίσματος χρειάζεται σχέδιο, σχεδιασμό, εκτυπώσεις, συντονισμό του (εθνικοποιημένου με διάταγμα αλλά στην πράξη;) τραπεζικού συστήματος, το οποίο κατά τη λενινιστική πρακτική  ενδεχομένως να συγχωνευτεί σε ένα νομικό πρόσωπο. Πώς θα γίνονται οι συναλλαγές μέχρι τότε; Προφανώς με Ευρώ! Πώς θα πληρώνουν οι εθνικοποιημένες και μη επιχειρήσεις τους εργαζόμενούς και τους προμηθευτές τους; Είναι άραγε κατανοητό ότι έστω και 10 μέρες να μείνουμε χωρίς νόμισμα θ’ αρχίσει το πλιάτσικο; Κι αυτό δεν είναι, μήπως, χτύπημα στην ίδια την επανάσταση; Ή μήπως η επανάσταση θα στραφεί εναντίον του λαού που πλιατσικολογεί γιατί δεν θα έχει να φάει;
δ. Η μονομερής διαγραφή του χρέους σημαίνει εφαρμογή του αγγλικού δικαίου σε όλα τα περιουσιακά στοιχεία εκτός Ελλάδας. Στην Ελλάδα προφανώς δεν θα αφήσουμε να μας κατασχέσουν αφού θα έχουμε την στρατιωτική δύναμη αποτροπής. Στο εξωτερικό όμως οι δανειστές θ’ αρχίσουν να κατάσχουν τις πρεσβείες μας ανά το κόσμο, τις εξωτερικές καταθέσεις του  ελλ. Δημοσίου για το διπλωματικό του προσωπικό, το εξωτερικό εμπόριο, το υπό παράδοση πολεμικό υλικό, θα καταπέσουν εγγυητικές επιστολές κλπ. Αυτά τα θέματα δεν είναι προτιμότερο ν’ αντιμετωπιστούν από μια αστική (την οποία θα σύρει το εργ. κίνημα σε έξοδο από ΟΝΕ) ή μετωπική εργατική κυβέρνηση ενώπιον των διεθνών οργάνων και εν γνώσει της σύνθεσής τους, πριν την επανάσταση, ώστε μετά απ’ αυτή να είναι λυμένες τέτοιες εκκρεμότητες και να κανονιστεί η διεθνής πολιτική της μετεπαναστατικής Ελλάδας με βάση το ήδη διαμορφωθέν διεθνές περιβάλλον;
ε. Η έξοδος από την ΟΝΕ/ΕΕ δημιουργεί διεθνείς συμμαχίες του ελλ. λαού με το παγκόσμιο κίνημα αλληλεγγύης. Αυτή η διεθνής συμμαχία πρέπει να δημιουργηθεί πριν την επανάσταση για να τη στηρίξει και η δημιουργία της μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο ύστερα από πραγματικά γεγονότα και εξελίξεις, όπως έξοδος από την ΟΝΕ/ΕΕ και όχι με ευχολόγια.
στ. Η εκ των προτέρων δήλωση αδυναμίας από τα κοινοβουλευτικά εργατικά κόμματα να διαχειριστούν (δεν εννοώ καπιταλιστική διαχείριση αλλά διαχείριση συνειδήσεων και αγώνα) προς όφελος του λαού την έξοδο από το ευρώ δείχνει απεριόριστη ηττοπάθεια, άρνηση ανάληψης ευθύνης για την καθοδήγηση του λαού και άρνηση της ταξικής πάλης, άρνηση δηλαδή της ουσίας της ιστορικής κίνησης.

Καταλαβαίνετε λοιπόν πόσο αντεπαναστατική, αντιδραστική, αντεργατική, αντιλαϊκή και φιλοϊμπεριαλιστική θέση είναι η άποψη ότι η έξοδος από το Ευρώ υπό τις σημερινές συνθήκες αποτελεί καταστροφή.

04/08/2015 Posted by | Πολιτική, βεβαίως! | Σχολιάστε

Ώριμη η ρήξη με την ΟΝΕ/ΕΕ

Για άλλη μια φορά επιβεβαίωσα κάτι πολύ σημαντικό: Οι Έλληνες είναι έτοιμοι για ρήξη με το Ευρώ πρωτίστως και την ΕΕ δευτερευόντως, παρά τους προβληματισμούς που έχουν για το πώς θα ξεπεραστούν οι δυσκολίες.

Σήμερα ένας γνωστός μου, μια ζωή δεξιός από παράδοση, έντιμος άνθρωπος, με υποβάθμιση του εισοδήματός του λόγω της κρίσης, ζήτησε τη γνώμη μου για τη διέξοδο απ’ αυτή τη λαίλαπα. Σίγουρα δεν ήταν έτοιμος ν’ ακούσει για σοσιαλισμό. Είναι εργαζόμενος αλλά δεξιός. Μισεί το σοσιαλισμό, τον θεωρεί τυραννικό καθεστώς. Έτσι έμαθε από τα μικράτα του. Όχι μόνο δεν ήταν έτοιμος ν’ ακούσει για σοσιαλισμό αλλά θ’ αντιδρούσε και αρνητικά και δεν θ’ άκουγε τίποτε απ’ αυτά που θα τού ‘λεγα. Ήταν όμως πανέτοιμος ν’ ακούσει για την έξοδο από το Ευρώ, για την ανάγκη ανάκτησης της εθνικής κυριαρχίας, για την αναδιάταξη της παραγωγής, για την ανασυγκρότηση της βιομηχανίας.

Είχε όμως, και δικαίως, όλους αυτούς του προβληματισμούς που η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων έχει, τι θα γίνει με τα τρόφιμα, τα φάρμακα, το πετρέλαιο, με την αντίδραση των δανειστών σε περίπτωση που σταματήσουμε να πληρώνουμε το δημόσιο χρέος.

Και πράγματι ρούφηξε σα σφουγγάρι μόλις του εξήγησα αυτό που ήδη βαθιά μέσα του ήξερε ή υποψιαζόταν, ότι το Ευρώ λειτουργεί ως ένας μηχανισμός ακραίας φτωχοποίησης του ελλ. λαού και καταλήστευσης του πλούτου, αποβιομηχάνισης της Χώρας και αποσάθρωσης της αγροτικής παραγωγής, ένας μηχανισμός παραγωγής δημοσίου και ιδιωτικού χρέους αφ’ εαυτού, που θα μας βυθίζει ολοένα και περισσότερο στη φτώχεια.

Αυτόν, λοιπόν, το εργαζόμενο, τον ιδεολογικά δεξιό τον παίρνουμε εύκολα μαζί μας για τη ρήξη με το Ευρώ. Σε καμία περίπτωση δεν τον παίρνουμε μαζί μας αυτή την περίοδο αν του μιλήσουμε για άμεση ρήξη με τον καπιταλισμό: Τον στέλνουμε στη ΧΑ. Δεν έχει πειστεί ακόμη για την αναγκαιότητα ανατροπής, οπότε τι κάνουμε; Θα τον αφήσουμε να κάθεται στα αβγά του, ή ακόμη χειρότερα στα χρυσά αβγά;

Η άποψη αυτού του εργαζόμενου για ρήξη με τον καπιταλισμό και όχι απλώς με την κορυφή του παγόβουνου, δηλ. το Ευρώ και την ΕΕ, θα ωριμάσει ακριβώς μέσα από τη διαδικασία ανάκτησης της εθν. ανεξαρτησίας, μέσα από εκείνο τον αγώνα που ενώ θα προσπαθεί να στεριώσει την ανεξαρτησία και την αξιοπρέπεια θα τον εμποδίζει η ΕΕ κι οι μηχανισμοί της. Μόνο του έρχεται. Και μπορεί στο κάτω – κάτω να μη θελήσει να προχωρήσει παραπέρα. Μπορούμε όμως μαζί μ’ αυτόν και τους σαν κι αυτόν να κάνουμε ένα βήμα μπροστά και να μην είμαστε σκλάβοι της ΕΕ, έστω ακόμη και υπ’ αυτές τις σχέσιες παραγωγής. Κι αν αυτός κι η πλειοψηφία του λαού τελικά δεν θέλουν σοσιαλισμό, ε τι να γίνει, δεν επιβάλλεται από τα πάνω και με το ζόρι. Θα κερδίσουμε όμως την ανεξαρτησία της Χώρας κι αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό. Το ζήτημα είναι ότι εμείς:
1. Θεωρούμε την εθνική ανεξαρτησία απαραίτητο όρο για να πάμε παραπέρα, αν καταφέρουμε να πείσουμε το λαό γι’ αυτό το σοσιαλιστικό περαπέρα. Δεν σπεκουλάρουμε πάνω στο συναίσθημα για εθνική ανεξαρτησία, η πρόθεσή μας είναι σοβαρή και αληθινή διότι έτσι κερδίζεται και η επόμενη μάχη.
2. Θεωρούμε ότι μέσα από την πάλη για εθνική ανεξαρτησία και αναδιάταξη της παραγωγικής βάσης οι εργαζόμενοι που σήμερα επηρεάζονται από την ιδεολογία του ατομικισμού θα κατανοήσουν στην πράξη πως για να διατηρήσουν τις κατακτήσεις τους, δηλαδή την ανεξαρτησία, την αξιοπρέπεια και το ξεπέρασμα της φτώχειας πρέπει να προχωρήσουν και παραπέρα, ένα βήμα στο σοσιαλισμό, ένα βήμα στο όνειρο.

31/07/2015 Posted by | Πολιτική, βεβαίως! | Σχολιάστε

Ρευστότητα

Υπάρχει τεχνική λύση σε περίπτωση χρηματοπιστωτικής ασφυξίας; Φυσικά και υπάρχει. Και μέσα στο ευρώ, για όσον καιρό η πλειοψηφία του λαού θέλει να είμαστε μέσα στο ευρώ. Ο χρήσιμος ΗΛΙΘΙΟΣ, βέβαια, που επιδιώκει να παραμείνει ο κόσμος σε πανικό θα φέρει αντιρρήσεις ρωτώντας: Ποια τάξη θα έχει την εξουσία. Ας τον προσπεράσουμε. Χρήσιμος εξάλλου είναι για τον ιμπεριαλισμό.

Αφιερώστε τρία λεπτά σας παρακαλώ:

1. Διατήρηση ορίου ανάληψης από τα ΑΤΜ για ένα ακόμη 10ήμερο.

2. Μετατροπή των κρατικών μετοχών των συστημικών τραπεζών (δηλ. αυτών που υπάγονται απευθείας στην ΕΚΤ) σε κοινές από προνομιούχες ώστε ν’ αποκτήσουν δικαίωμα ψήφου προκειμένου ν’ ανασυντεθούν τα Διοικητικά Συμβούλια και να επιβληθεί κρατική πλειοψηφία, ανάλογη με τη μετοχική σύνθεση.

3. Έκδοση μαγνητικών καρτών σε όσους δεν έχουν και σύνδεσή τους με τους λογαριασμούς τους στις τράπεζες.

4. Εφοδιασμός όλων των καταστημάτων που δεν έχουν ακόμη, με μηχανάκια αποδοχής μαγνητικών καρτών (είναι αυτά που δέχονται πιστωτικές και χρεωστικές κάρτες). Ο εφοδιασμός θα γίνει από το κράτος με παρακράτηση ποσοστού, π.χ. 2%, σε κάθε συναλλαγή μέχρι την εξόφληση του μηχανήματος. Μη πανικοβάλλεστε. Τα περισσότερα εμπορικά καταστήματα έχουν ήδη μηχανάκια. Δεν έχουν οι φούρνοι, τα ψιλικατζίδικα, τα περίπτερα κι οι ταξιτζήδες, ηλεκτρολόγοι, υδραυλικοί, δικηγόροι γιατροί και άλλα αμαρτωλά επαγγέλματα που δεν τα χρειαζόμαστε καθημερινά. Επείγει το θέμα με τους ταξιτζήδες που πρέπει να εφοδιαστούν πρώτοι. Αυτούς τους χρειαζόμαστε καθημερινά.

5. Νομοθετική υποχρέωση να δέχονται όλοι οι επαγγελματίες μαγνητική κάρτα εφόσον τους προταθεί. Φυσικά οι συναλλαγές σε φυσικό χαρτονόμισμα ευρώ θα είναι επίσης έγκυρες.

6. Απαγόρευση εξαγωγής κεφαλαίων. Απαγόρευση δηλαδή στο Lidl, στον Ελ. Βενιζέλο κλπ. που μας δημιουργούν πρόβλημα ρευστότητας. Κατ’ εξαίρεση για φάρμακα, πετρέλαιο, φοιτητικό συνάλλαγμα, τουριστικό μέχρι 2500 κατ’ έτος, καθώς και το εμπορικό συνάλλαγμα για τις εισαγωγές, πάντοτε με όριο. Λυπάμαι φιλελέδες μου, τα γκατζετάκια ξεχάστε τα μέχρι να εξομαλυνθεί η κατάσταση. ΔΡΑΣΤΙΚΗ ΜΕΙΩΣΗ ΦΠΑ, π.χ. στο 10%.

7. Μείωση ή αύξηση ορίου ανάληψης φυσικού χαρτονομίσματος από ΑΤΜ ανάλογα με τη ρευστότητα με υπουργική απόφαση που θα εξετάζει τις εκάστοτε συνθήκες.

8. Πληρωμή όλων των δαπανών χωρίς έγκριση μέχρι ένα ποσό, π.χ. 12.000 που είναι σήμερα, και με έγκριση για το υπερβάλλον μέσω των μαγνητικών καρτών, δηλαδή από απλή συναλλαγή στο φούρνο μέχρι τη συναλλαγή με την Εφορία. Εφόσον η Εφορία δέχεται την πίστωση από τον συναλλασσόμενο με αντίστοιχη χρέωση του τραπεζικού του λογαριασμού, δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα: πληρώνονται κανονικά και οι φόροι.

9. Συναλλαγές με μεγάλη ταχύτητα και ουρές, όπως φούρνοι, ψιλικατζίδικα, περίπτερα κλπ. ενδεχομένως να ρυθμιστούν ώστε να μη δίνεται PIN από τη μαγνητική κάρτα μέχρι ένα ποσό, π.χ. 10 Ευρώ ανά συναλλαγή και έως ενός ορίου, π.χ. 50 Ευρώ συνολικά χωρίς ΡΙΝ. Δηλαδή ο υπάλληλος απλά θα περνά την κάρτα από το μηχανάκι, θα πατά το ΟΚ και θα γίνεται η χρέωση.

10. Μ’ αυτό τον τρόπο, καθώς τα λεφτά θα μένουν εντός Ελλάδας και οι συναλλαγές θα γίνονται στο σύνολό τους αλλά θα καταπολεμηθεί τελείως και η φοροδιαφυγή, οπότε μπορούν να μειωθούν γενικά και οι φορολογικοί συντελεστές.

11. Το κυριότερο όμως είναι ότι επειδή δεν φεύγει χρήμα έξω δεν θα χρειάζεται να δανειζόμαστε ευρώπουλα από την ΕΚΤ (για την ακρίβεια κάποια στιγμή θα μπλοκάρει αλλά δεν είναι του άμεσου παρόντος). Επομένως γράφουμε στα παλιά μας τα παπούτσια και τις λεγόμενες αγορές.

12. Διασύνδεση των κεντρικών υπολογιστών των αλυσίδων λιανικής και καυσίμων με το ελεγκτικό μηχανισμό του Υπουργείου Εμπορίου ώστε να παρακολουθούνται οι τιμές και να επιβάλλεται πλαφόν σε περίπτωση κερδοσκοπίας.

Πολύ ειδυλλιακά τα περιγράφω, σωστά;

Σωστά! Υπάρχουν δυο τεράστια προβλήματα:

Α. Όλα αυτά προϋποθέτουν ότι οι λογαριασμοί που είναι συνδεμένοι με τις μαγνητικές κάρτες έχουν και χρήμα (φτώχεια καταραμένη). Ας κάνει λοιπόν το κράτος μια δωρεά 5000 Ευρώ κατ’ άτομο (εργαζόμενο, άνεργο, συνταξιούχο), ώστε να κινηθεί η αγορά. Εξάλλου θα τα πάρει και πάλι με τη φορολογία.

Β. Να αποκόψει η ΕΚΤ τις ελληνικές τράπεζες από το διεθνές σύστημα ηλεκτρονικών πληρωμών, οπότε δεν θα μπορούμε να κάνουμε online συναλλαγές και να μεταφέρουμε πιστώσεις για το εξωτερικό εμπόριο. Σ’ αυτή την περίπτωση πρέπει να γίνονται συναλλαγές με φυσικά χαρτονόμισμα ή με κλίρινγκ που όμως απαγορεύεται από τη Συνθήκη ΕΕ.

Ακόμη επιμένεις ότι μετά και από τον αλλη μια φορά γενόμενο εκβιασμό της ΕΚΤ. να αποκόψει την Ελλάδα από τις ηλεκτρονικές διεθνείς συναλλαγές και ν’ απαγορέψει τη φυσική ανταλλαγή προϊόντων με διακρατικές συμφωνίες, πρέπει να παραμείνουν στο Ευρώ και την ΕΕ;

01/07/2015 Posted by | Πολιτική, βεβαίως! | Σχολιάστε

OXI

Έμεινα άφωνος όταν διαπίστωση ότι το ΚΚΕ με τη στάση του στο δημοψήφισμα θα στηρίξει αντικειμενικά και ανεξαρτήτως προθέσεων την ντόπια παρασιτική πλουτοκρατία και τον ευρωπαϊκό ιμπεριαλισμό, αυτό το κόμμα που κατ’ εξοχήν πολέμησε ενάντια στον ιμπεριαλισμό και για την εθνική ανεξαρτησία, που έδωσε ποταμούς αίματος για το σκοπό αυτό.

Επειδή λοιπόν το Άκυρο ψηφοδέλτιο που προτείνει το ΚΚΕ να πέσει στην κάλπη, ανεξαρτήτως περιεχομένου, παραμένει Άκυρο και πριμοδοτεί το «ναι», οι θιασώτες της επίσημης γραμμής του προσπαθούν να διαστρέψουν κάθε έννοια λογικής για να δικαιολογήσουν τ’ αδικαιολόγητα.

Επί του νομικού θέματος:
Η άρνηση ενός συγκεκριμένου ερωτήματος επί δημοψηφίσματος δεν συνεπάγεται την αποδοχή μιας άλλης, αν τούτο δεν περιγράφεται ρητά. Π.χ. στο δημοψήφισμα του ’74 η ουσία του ερωτήματος ήταν «θέλετε Βασιλευομένη Δημοκρατία ή Αβασίλευτη Δημοκρατία; Αν θέλετε Βασιλευομένη ψηφίζετε ναι αν θέλετε Αβασίλευτη ψηφίζετε όχι». Σ’ εκείνο το δημοψήφισμα πράγματι το «όχι» σήμαινε Αβασίλευτη Δημοκρατία και όχι Βασιλευομένη Δικτατορία, σκέτη Δικτατορία ή Λαϊκή Δημοκρατία ή Δικτατορία του Προλεταριάτου. Έτσι είχε διατυπωθεί το ερώτημα. Επομένως όποιος ψήφιζε «όχι» ψήφιζε αβασίλευτη δημοκρατία και δεν ψήφισε κάποια άλλη δημοκρατία, π.χ. λαϊκή δημοκρατία ή δικτατορία του προλεταριάτου. Παρόλα αυτά το τότε κκε κράτησε σωστή στάση και δεν είπε ότι δεν το αφορά το ζήτημα επειδή θα συνεχίζεται και με Βασιλά και χωρίς το εκμεταλλευτικό αστικό καθεστώς.

Το ερώτημα του δημοψηφίσματος της 5ης Ιουλίου είναι αν εγκρίνουμε την πρόταση της τρόικα οπότε ψηφίζουμε «ναι» ή αν δεν εγκρίνουμε την πρόταση, οπότε ψηφίζουμε «όχι». Από πουθενά δεν συνάγεται ότι η μη έγκριση της πρότασης της Τρόικας σημαίνει αυτόματα έγκριση της πρότασης της Κυβέρνησης, και τούτο διότι δεν έχει διατυπωθεί κατ’ αυτό τον τρόπο το ερώτημα, δηλαδή ότι το «όχι» θα σημαίνει αποδοχή των προτάσεων της Κυβέρνησης, όπως αντιθέτως το ’74 το «όχι» σήμαινε αναγκαστικά αβασίλευτη δημοκρατία. Περαιτέρω αποτελεί και ουσιαστικό νομικό λόγο να μη συνεπάγεται πως το «όχι» στη Τρόικα σημαίνει «ναι» στην κυβερνητική πρόταση διότι η πρόταση αυτή έχει έχει τεθεί κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων κατά τις οποίες γίνονται αμοιβαίες υποχωρήσεις. Αποτελεί νομικό θέσφατο ότι όταν αποτυγχάνει μια διαπραγμάτευση κανένα μέρος δεν δεσμεύεται από τις προτάσεις που προέβαλε ούτε αποτελούν οι προτάσεις αυτές κάποιου είδους ομολογία ή επιτρέπεται να χρησιμοποιηθούν εις βάρος του προτείνοντος.

Επί του πολιτικού θέματος
Αν νικήσει το «ναι», θα εφαρμοστούν το μέτρα της τρόικας, 11 δις αυτό είναι δεδομένο και μάλλον θα οδηγηθούμε σε παραίτηση της Κυβέρνησης και εκλογές.
Αν νικήσει το ΟΧΙ με μικρή διαφορά, τότε η Κυβέρνηση δεν θα έχει τη δυνατότητα να διαπραγματευτεί κάτι άλλο εκτός από τη πρόταση που προέβαλε.
Αν νικήσει το ΟΧΙ με τεράστια διαφορά, μ΄ ένα 70%-80%, τότε τα Μνημόνια θα είναι παρελθόν. Ο Τσίπρας δεν θα μπορεί από πολιτικής απόψεως λόγω της λαϊκής πίεσης να προτείνει ούτε αυτά ούτε άλλα μέτρα· ανοίγει ο δρόμος για τη μονομερή καταγγελία των δανειακών συμβάσεων, των Μνημονίων, τη στάση πληρωμών και την έξοδο από το ευρώ και την ΕΕ, όχι επειδή το θέλει ο Τσίπρας ή επειδή θα πραγματοποιηθεί άμεσα λόγω του ερωτήματος του δημοψηφίσματος, αλλά ο λαός με την ψήφο του αυτή έχει δρομολογήσει τέτοιες εξελίξεις, δηλαδή έχει οξύνει την ταξική πάλη.
Αλλά κι αυτό να μη γίνει, ποιος είπε ότι η Κυβέρνηση δεν θα έχει την πολιτική υποχρέωση να φέρει σε νέο δημοψήφισμα τη όποια νέα συμφωνία κάνει;

Το ΚΚΕ, όμως, δυστυχώς αποφάσισε να μη στηρίξει μια ευρεία νίκη του ΟΧΙ, ώστε να απαλλαγούμε οριστικά και από Μνημόνια και από ΕΕ αλλά ψηφίζοντας άκυρο να στηρίξει τη νίκη του «ναι» ή να επέλθει μια μικρή νίκη του ΟΧΙ και μάλιστα με ψήφους της ΧΑ αν είναι κάτω από 57% με ό,τι σημαίνει αυτό, με αποτέλεσμα να υπάρχει κίνδυνος να περάσει η ενδοτική πρόταση της Κυβέρνησης είτε ακόμη χειρότερα η πρόταση των δανειστών, αν νικήσει το «ναι».

Να λοιπόν με ποιον τρόπο στην πράξη και πέρα από τα παχιά λόγια, λύκος εν δέρματι προβάτου δυστυχώς, η επίσημη γραμμή του ΚΚΕ στηρίζει και τη ντόπια αστική τάξη και τον ευρωπαϊκό ιμπεριαλισμό και στρέφεται άμεσα ενάντια στην αποτίναξη των Μνημονίων και της Τρόικας.

Όλα τ’ άλλα είναι παχιά λόγια ν’ αγαπιόμαστε, ψευτοεπαναστατικά, ψευτοκομμουνιστικά, για να χρυσώσουν το χάπι της υποταγής του επίσημου ΚΚΕ (και όχι εμάς που αποτελούμε τον πολύ κόσμο του και θα το βγάλουμε τελικά ασπροπρόσωπο ψηφίζοντας ΕΓΚΥΡΟ ΟΧΙ,) στους σχεδιασμούς της ντόπιας παρασιτικής πλουτοκρατίας και του ευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού.

29/06/2015 Posted by | Πολιτική, βεβαίως! | 2 σχόλια