Για το σοσιαλισμό και στον 21ο αιώνα!

For socialism in the 21st Century too!

Ολίγα τινά περί εκκλησιαστικής περιουσίας

Έχω δει να κυκλοφορεί το παραμύθι ότι η Εκκλησία εξαναγκάστηκε με την από 18/9/1952 σύμβαση με το Ελληνικό Δημόσιο να δώσει στο κράτος τα 4/5 των μοναστικών αγροτικών εκτάσεων και γιαυτό πρέπει να την ανεχόμαστε ως κρατούσα και να πληρώνουμε τα έξοδά της και τα βίτσια του ανώτερου κλήρου της.

Ας αφήσουν τα παραμύθια αυτοί που τα καλλιεργούν. Η Εκκλησία μόνο χαμένη δεν βγήκε από τη συναλλαγή. Ήταν ακριβώς η συναλλαγή που μετέτρεψε την Εκκλησία από τσιφλικά – γεωκτήμονα – φεουδάρχη σε κεφαλαιοκράτη και μάλιστα της καταβλήθηκε τίμημα για εκτάσεις που δεν της ανήκαν.

Μπορείτε να κατεβάσετε τη λεόντιο σύμβαση από το εθνικό τυπογραφείο

Θα διασπιστώσετε ότι συνομολογείται τίμημα στο 1/3 της πραγματικής αξίας των ακινήτων, μόνο που τα ακίνητα αυτά δεν ανήκαν στην πλειονότητά τους στην Εκκλησία, ούτε βέβαια το τίμημα ανήλθε στο 1/3· το τίμημα ήταν πραγματικό. Έγινε λόγος για το 1/3 για να μην υπάρξουν αντιδράσεις.

Συνεπώς:
1. Η Εκκλησία πούλησε τα ακίνητα και δεν ήρθε να της τα πάρει το «κακό» Δημόσιο και
2. Θεωρήθηκε ότι τα ακίνητα ανήκαν στη Εκκλησία επειδή απλώς η Εκκλησία έλεγε ότι είναι δικά της. Φυσικά η Εκκλησία δεν είχε τίτλους σε όλα αυτά τα ακίνητα, όπως ευλόγως προκύπτει από οποιαδήποτε έρευνα στα κατά τόπους Υποθηκοφυλακεία.

Ας τους κάνουμε τη χάρη, λοιπόν, να δεχτουμε ότι τα κτήματα ανήκαν στην Εκκλησία.
Για όλα τα κτήματα, βοσκοτόπους και αγρούς, ορίστηκε τίμημα 97 δις δρχ. ή 97 εκ. νέων δρχ. στην πραγματικότητα όμως 112,6 εκ. δρχ. της εποχής 1952-54.
Οι βοσκότοποι θεωρείται και σήμερα με στο σύστημα αντιμενικών αξιών (βλ. ενδεικτικά εδώ) ότι έχουν το 1/4 της αξίας των καλλιεργούμενων αγρών.

Για να γίνει κατανοητή η αξία του χρήματος εκείνη την εποχή μια χρυσή λίρα είχε 300 δρχ. (σήμερα 230 Ευρώ), που πάει να πει ότι η μοναστηριακή αγροτική περιουσία αγοράστηκε αντί ποσού που σήμερα ανέρχεται σε 75 εκ. Ευρώ, αν κάνουμε δεκτό ότι έλαβε 97 εκ. δρχ.
Επομένως, με σημερινά 75 εκ. ευρώ αγοράστηκαν 140.000 στρ. καλλιεργήσιμη και 600.000 στρ. βοσκοτόπων και το τίμημα που αντιστοιχούσε σ’ αυτά ήταν 258,62 Ευρώ το στρέμμα για τα αγροτικά και 64,66 Ευρώ το στρέμμα για τα βοσκοτόπια.

Αλλά ακόμη και εκεί υπήρξε σκάνδαλο. Ενώ σύμφωνα με το άρθ. 14 ορίστηκε το τίμημα στα 97 εκ. η Εκκλησία έλαβε σε ρευστό 30 εκ. και σε αξία ακινήτων 82,6 εκ., δηλ. το πραγματικό τίμημα ήταν 112,6 εκ. δρχ. ή σε Ευρώ 85,86 εκ., που πάει να πει ότι το πραγματικό τίμημα ανήλθε σε 296 Ευρώ ανά στρέμμα στους αγρούς και 74 στους βοσκοτόπους.

Μα σήμερα, οι αγροί έχουν 300 Ευρώ το στρέμμα κατά μέσο όρο, στα ορεινά βρίσκεις και με 100. Εννοώ αγρούς που είναι πράγματι αγροί κι όχι δίπλα σε εθνικές ή επαρχιακές οδούς που έχουν μεγαλύτερη ή βοσκότοποι που έχουν μικρότερη αξία. Και αναφέρομαι στο σήμερα, που έχει εκτιναχτεί η ανάπτυξη σε σχέση με το ’50.

Λοιπόν, για ποιο εξαναγκασμό μας μιλάει η Εκκλησία; Έβγαλε λεφτά από το τίποτα με τιμή στο 98,6% της αξίας των ακινήτων της, που αν έβγαινε στο μεϊντάνι τα τα πουλήσει (οπότε έπρεπε να ξεπεράσει και το πρόβλημα με τους τίτλους που δεν διέθετε) δεν επρόκειτο να έβγαζε ούτε το 1/5 λόγω της χρηματιστηριακής προσφοράς – ζήτησης. Το κυριότερο, όμως, είναι πως χωρίς αυτή τη λεόντιο σύμβαση η Εκκλησία θα έχανε την ευκαιρία να μετατραπεί σε καπιταλιστή. Θα παρέμενε τσιφλικάς με αποτέλεσμα να σβήσει οικονομικά, όπως ακριβώς έσβησε η φεουδαρχία σε όλον τον κόσμο.

Όπως προκύπτει από τα παραπάνω, την όποια (δήθεν) ζημιά της, η Εκκλησία την έβγαλε μέσα από τη ραγδαία αύξηση των τιμών των ακινήτων στο κέντρο της Αθήνας που πήγαν 40 και 50 φορές πάνω.

Λοιπόν, αλλού οι μούφες και τα ψέματα. Στην πραγματικότητα η Εκκλησία με την από 18/9/1952 σύμβαση κατέκλεψε το Ελληνικό Δημόσιο πολύ δε περισσότερο που δεν είχε τίτλους ιδιοκτησίας, κι αφού στους περισσότερους αγρούς είχαν ήδη εγκατασταθεί ακτήμονες με το έτσι θέλω και πρόσφυγες  που τους εγκατέστησε το κράτος. Όλοι αυτοί αν προσεφευγαν στα δικαστήρια θα κέρδιζαν στηνπλειοψηφία τους αφού η Εκκλησία δεν είχε τίτλους ιδιοκτησίας.

Η περίπτωση της μεταβίβασης της μοναστικής περιουσίας της Εκκλησίας στο κράτος δεν ήταν παρά μια άλλη απάτη σε βάρος του ελληνικού λαού που εξαναγκάστηκε να πληρώσει αυτό που του ανήκε και ο πραγματικός κλέφτης βρέθηκε να διαμαρτύρεται ότι αδικήθηκε, ακριβώς για να κρύψει την αδικία που έκανε.

Ή αλλιώς, όπως λέει ο λαός: Εκεί που μας χρωστούσανε μας πήραν και το βόδι.

29/11/2010 - Posted by | Πολιτική, βεβαίως!

6 σχόλια »

  1. Γεια σου ρε Αντρίκο, πες τα! Κατέβασα και τη σύμβαση του 52 να την έχω. Πολύ καλή δουλειά!

    Σχόλιο από Αόρατη Μελάνη | 11/12/2010 | Απάντηση

  2. Μπράβο Αντρέα,
    Συγχαρητήρια!

    Σχόλιο από dtango | 12/12/2010 | Απάντηση

  3. Ενδιαφέρον θέμα..τελικά τα αλιβερίσια πολιτικών και εκκλήσιας δεν ξεκίνησαν με το Βατοπέδι. Μήπως έχεις και καθόλου πληροφορίες-πηγές για τις οικονομικές σχέσεις κλήρου με επαναστάτες ή πολιτικούς φορείς κατά την επανάσταση του 1821?

    Σχόλιο από Chronickos | 15/02/2011 | Απάντηση

    • Ξέρω ότι τα μοναστήρια δάνειζαν με τόκο τα έξοδα του αγώνα, αλλά μέχρις εκεί.

      Σχόλιο από antrikos | 15/02/2011 | Απάντηση

  4. […] Το άρθρο έχει δημοσιευτεί στο ιστολόγιο Για το σοσιαλισμό στον 21ο αιώνα, όπου και γίνεται ο […]

    Πίνγκμπακ από Ολίγα τινά περί εκκλησιαστικής περιουσίας | Atheia.gr | 25/02/2011 | Απάντηση

  5. Καθώς οι φιλελέδες έχουν σκάσει αυτό τον καιρό για να διακοπεί η μισθοδοσία του κλήρου μια και ηδονίζονται με τη φτώχεια και την ανεργία, και να πληρώνεται ο κλήρος από την εκκλ. περιουσία, αξίζει να επισημανθούν τα εξής:
    Οι ιερείς πρέπει να επιβιώσουν , οπωσδήποτε και δεν είναι καιρός τώρα για διακοπή της μισθοδοσίας. Αν ετίθετο θέμα διακοπής, αυτό θα έπρεπε να εφαρμοστεί στους άγαμους ιερείς οι οποίοι είναι υποχρεωτικά και μοναχοί και έχουν περιέλθει σε ακτημοσύνη
    Πλην όμως, απευθυνόμενος προς τους υπερασπιστές της διακράτησης της εκκλησιαστικής περιουσίας από την Εκκλησία, οι οποίοι διαδίδουν διάφορα ψεματάκια, έχω να επισημάνω τα εξής:
    1. Σταματήστε να λέτε ότι η εκκλησία χάρισε την περιουσία της στο κράτος. Ποτέ δε συνέβη κάτι τέτοιο, πολύ περισσότερο αμέσως μετά την ανεξαρτησία. Μια ύποπτη συναλλαγή γαιών έγινε τη δεκαετία του 50 για τις οποίες η Εκκλησία δεν είχε καν σοβαρούς τίτλους κυριότητας. Όπου είχε σοβαρούς τίτλους (κάτι ξενοδοχειάκια στην Αθήνα και αλλού, π.χ., τα κράτησε όλα, είναι η σημερινή εκκλησιαστική περιουσία.
    2. Η ακίνητη περιουσία δεν ανήκει κατά ηθ,ική βάση στην Εκκλησία και σ’ αυτό συντρέχουν 2 περίπτώσεις:
    2.1. Η Εκκλησία έλαβε γαίες από το Οθωμανικό καθεστώς σε αντάλλαγμα της νομιμοφροσύνης των Χριστιανών στο Σουλτάνο. Επομένως οι γαίες που έλαβε απ’ αυτή την αιτία προέρχονται από ανήθικη συναλλαγή.
    2.1. Η Εκκλησία με βάση τον ισλαμικό νόμο υπαγόταν στην κατηγορία των φιλανθρωπικών ιδρυμάτων, όπως όλες οι θρησκείες των Μιλιέτ της Οθ. Αυτοκρατορίας και απαλλασσόταν από τη φορολογία. Εξ αυτού του λόγου οι χριστιανοί προκειμένου ν’ αποφύγουν τη φορολογία του Σουλτάνου παρέδιδαν την ακίνητη περιουσία τους στην Εκκλησία, δίνοντας πολύ μικρότερη εισφορά (π.χ. η γενική φορολογία στην Οθ. Αυτοκρατορία ήταν 10% επί του ακαθαρίστου και όχι 23% που είναι σήμερα σ’ αυτό το κωλοκράτος). Με τον καιρό και το θάνατο των αρχικών δικαιούχων, ιδίως αν περνούσαν 100 και 200 χρόνια, η Εκκλησία είχε τη δυνατότητα να σφετεριστεί αυτήν την περιουσία από τους πραγματικούς κληρονόμους, αφού διέθετε τους τίτλους κυριότητας. Κανονική δουλοπαροικία δηλαδή.
    3. Σύμφωνα με το ισλαμικό δίκαιο η γη είναι πράγμα εκτός συναλλαγής διότι την έφτιαξε ο Θεός και όχι ο Άνθρωπος, σε αντίθεση με τα κινητά, τα σπαρτά και τα κτίσματα που μπορούσαν ν’ αποτελέσουν αντικείμενο ιδιοκτησίας. Επομένως η γη ήταν του Θεού και ο μόνος αρμόδιος να τη διαχειριστεί ήταν ο αντιπρόσωπος του Θεού στη Γη, ο χαλίφης, που στον καιρό της Οθ. Αυτοκρατορίας αυτή η ιδιότητα συνέπιπτε στο πρόσωπο του Σουλτάνου. Για το λόγο αυτό, σύμφωνα με το ισλαμικό δίκαιο, δεν μπορούσε να αποκτηθεί κυριότητα στη μη αστική γη παρά μόνο επικαρπία, την οποία ο Σουλτάνος μπορούσε να την αφαιρέσει όποτε ήθελε, απολύτως και κυριαρχικά (εκτός αν επρόκειτο για βακουφική περιουσία, που όμως πάλι παρέμενε στο καθεστώς της επικαρπίας μέχρι να εκλείψει ο σκοπός για τον οποίο αφιερώθηκε.
    Επομένως η Εκκλησία δεν είχε καμία απολύτως κυριότητα τον καιρό της Οθ. Αυτοκρατορίας και ό,τι είχε λάβει από τους ρωεμαίους βασιλείς μετατράπηκε και αυτό σε δικαίωμα επικαρπίας με κύριο το οθωμανικό κράτος και διαχειριστή το Σουλτάνο. Μάλιστα, επειδή η περιουσία της ήταν αφιερωματική, θα έπρεπε να αρθεί η επικαρπία μόλις εξαλειφόταν ο σκοπός για τον οποίο έγινε η αφιέρωση.
    4. Όταν ιδρύθηκε το ελληνικό κράτος αντί να διαπιστωθεί η εξάλειψη του αφιερωματικού σκοπού των ακινήτων της Εκκλησίας, δηλαδή η προστασία των χριστιανών από τη βαρύτερη σουλτανική φορολογία και η λήξη της χειραγώγησης τους από την Εκκλησία ως υποτακτικών του Σουλτάνου και να εξαλειφθεί η επικαρπία, έγινε ακριβώς το αντίθετο, πράγμα που δεν συμβαίνει σε κανένα αστικό δίκαιο οπουδήποτε στον κόσμο ως προς τα ιδιωτικά δικαιώματα: Ο επικαρπωτής, δηλ. η Εκκλησία, έγινε κύριος του ακινήτου αντί ο ψιλός κύριος (δηλ. το ελλ. κράτος ως διάδοχος του Σουλτάνου στην περιοχή της κυριαρχίας του) να εξαλείψει την επικαρπία και να αναλάβει την πλήρη κυριότητα.
    Έτσι, λοιπόν, βρέθηκε η Εκκλησία μ’ αυτή την περιουσία που δεν της ανήκει.

    Σχόλιο από antrikos | 23/07/2015 | Απάντηση


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: